Փետրվարի 6-ին,ժամը՝ 15:00-ին Գալլերի 25-ում կբացվի ՀԳՊԱ ԳՄ ուսանողուհիներ Մարինե Գորգոյանի և Անի Խաչատրյանի գրաֆիկական շարքերի ցուցահանդեսը:

«Ընթացքն է, որ ապրեցնում է». ահա այսպիսի մեջբերումով կանրադառնամ երկու ունիկալ նկարչուհինների ստեղծագործություններին։ Անիի և Մարինեի հետ զրույցների ընթացքում պարզ դարձավ նրանց կատարած աշխատանքների էությունը։ Ընթացք, որը շարունակական է, կարևորելով պրոցեսը նկարչուհիները ապացուցում են իրենց կյանքով լեցուն կերպարները, որտեղ որոնման արդյունքում ամեն օր յուրովի են բացահայտում իրենց։ Գրաֆիկական շարքերում անընդմեջ կրկնվում են կերպարների գույնը և գիծը, այո տեխնիկան թույլ է տալիս ստեղծագործողին պրոցեսում կիրառել հնարքներ, այստեղ նման ասել կարող ենք, բայց ոչ նույնը։ Ահա կերպարներ, որոնք ողողված են իդենտիֆիկացիայի ցցուն երանգով, նման հանդուգն մոտեցումը անշուշտ զարնում է աչքը, բայց այդ նույն աչքը տեսնում է բազմախորհուրդ հայացքի անառանցք թափառումը, ինչին պակասում է հարաբերությունների բազմաբեղուն բույլը, մշակույթից մշակույթ, անհատից անհատ, քաղաքից քաղաք։ Գրաֆիկական շարքը մեկնում է արտիստի հարցադրումները, որոնք շաղախված են ենթադրյալ գռոտեսքային մոտեցմամբ, ուր ինչպես իրենք են նշում մարդու ավել կարևոր դերը` կիրառելով Հոմոդեմոս տերմինը, որտեղ աստվածային` դեմոս, եզրույթը ասես թե արտիստին շնորհում է ուղղահայաց առավելություն այլ կենդանական աշխարհի հանդեպ ինչից ելնելով նա վկայում է , որ արդեն էլ ավելի անսահման են իր հնարավորությունները, առանց սահմանափակումների և կոնկրետացման։ Ինչպիսի միամտություն է կարծել և վերագրել աստվածային ասվածը միակողմանի հենքով, ասել թե ձկան դերը թողնել և կարծել, որ դու նկարում ես ապա նրանից ավելի լավ ես հասկանում իր դերը այս սքանչելի ներկայության մեջ, ուր ամեն էություն դրսևորում է իրեն իր կոչման համաձայն։ Եվ ի՞նչ ասել է առանց կոնկրետացման, ով է տեսել առանց հստակ հարց տալու ակնկալել հստակ պատասխան։ Այսպիսով խնդրում եմ մի պահ նորից մտածեք դուք դուք` մեր գալիք սրտեր, ինչ հարց եք առաջացնում ձեր գործով, և համարժեք դրան ինչպիսի պատասխան կհնչի։ Ինքնաարտահայտման նորալուկ քայլերը, միշտ էլ զվարթ են ուշիմ ծնողի աչքում, բայց և լեցուն երազով, որտեղ զավակը մեջքը պինդ և ամուր է շրջում իրեն բնորոշ գծերով։ Եվ ահա սա է, որ դրդում է ասել դուրս արի, քայլիր, ընկիր, նորից ընկիր, եւ կանգնիր ամեն անգամ։

Տեքստ՝ Մերի Մաթոսյան

"It is the process that gives life." I will refer to the works of two unique artists with this quote. During the conversations with Ani and Marine, the essence of their work became clear. A process that is continuous, emphasizing the process, the artists prove their characters full of life, where as a result of the search, they reveal themselves in a different way every day. In the graphic series, the color and line of the characters are repeated continuously, yes, the technique allows the creator to use tricks in the process, we can say the like here, but not the same. Here are characters that are bathed in the sharp shade of identification, such a bold approach certainly irritates the eye, but that same eye sees the axisless wandering of a multi-counseled gaze, which lacks the fertile nest of relationships, culture to culture, individual to individual, city to city. And this is what prompts to say get out, walk, fall, fall again, and stand up every time. The graphic series departs from the artist's questions, which are interspersed with a supposed grotesque approach, where they indicate the more important role of man by using the term Homodemos, where the term divine - demos, seems to grant the artist a vertical privilege to other animal world, based on which he testifies, that its possibilities are even more infinite, without restrictions and concretization. What kind of naivety is it to think and ascribe what is said by God on one-sided basis, to say that you losing essence of fish and think that you painting it's make you understand the role of a fish better than him his role in this wonderful presence, where every essence manifests itself according to its calling. And what did he say without concreteness, who expected a clear answer without asking a clear question? So, please think again for a moment, you you our future hearts, what question you are raising in your case, and what kind of answer will sound equivalent to it. The newborn steps of self-expression are always funny in the eyes of an attentive parent, but also filled with a dream, where the child turns his back firmly and firmly with his characteristic features. And this is what prompts to say get out, walk, fall, fall again, and stand up every time.