LITERARY | Si Bakunawa

𝘼𝙠𝙤 𝙨𝙞 𝘽𝙖𝙠𝙪𝙣𝙖𝙬𝙖, 𝙣𝙞𝙡𝙖𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙧𝙖𝙜𝙖𝙩𝙖𝙣 𝙣𝙖 𝙢𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙪𝙝𝙖𝙬 𝙨𝙖 𝙡𝙞𝙬𝙖𝙣𝙖𝙜 𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙬𝙖𝙣.

𝘕𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘮𝘰 𝘯𝘢 𝘣𝘢 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘢𝘯𝘰 𝘬𝘢𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘣𝘪 𝘬𝘢𝘩𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘺 𝘥𝘢𝘱𝘢𝘵 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘥𝘪𝘭𝘪𝘮?

𝘈𝘭𝘢𝘮 𝘮𝘰 𝘣𝘢 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘴𝘢 𝘭𝘪𝘬𝘰𝘥 𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘴𝘪𝘴𝘪𝘭𝘢𝘸 𝘯𝘢 𝘭𝘪𝘸𝘢𝘯𝘢𝘨?

Ito ang pitong buwan na siyang nagpapaliwanag kahit ako’y nasa kalalim-laliman ng karagatang aking tahanan. Ang liwanag nito ay siyang naging dahilan sa patuloy na pagbubuo ng paninibugho sa aking nararamdaman. Saksi ako kung gaano kadilim ang aking kapaligiran sa karagatan, kaya’t ako’y nagpasya na gamitin ang buwan para sa sariling kapakinabangan. Kung kakainin ko ang buwan, makakamit ko na ba ang liwanag at kasiyahan na inaasam sa buong buhay na pagtitiis ko?

Ngunit sa bawat kagat ko sa liwanag, nadarama ko rin ang pagdilim ng aking kaluluwa.

Ang pitong buwan na siyang nagpapaliwanag sa madilim na gabi ay tila ba nagbibigay ng gabay sa mga nilalang sa ibabaw ng lupa. Ngunit ang nakasisilaw na liwanag na binibigay ng mga buwan ay siya ring nagpasiklab sa pagnanasa ng kapangyarihan sa puso ng ilan. Isang nakababahalang pakiramdam na patuloy na umuusbong sa bawat pagdaan ng araw, sa ibabaw ng bawat agos ng alon sa karagatan.

Mula sa aking tahanan, tanaw ko ang mga taong nilamon ng ganitong kasakiman.

Ang korapsyon ng bansa na patuloy na ginagawa ng mga taong nasa itaas ng estado upang makamit ang kanilang pangsariling satispaksyon. Walang pinagkaiba ang bakunawa sa mga korap na ginagamit ang kanilang sariling kakayahan upang makapanglinlang sa mga mamamayan. Ang suliranin na korapsyon ay patuloy na nagpapadilim sa bansa sa mga nagdaang taon. Dahil sa kanilang ginagawa, unti-unting nawawala ang tiwala at liwanag—ang pag-asa na hinahangad ng bawat mamamayang Pilipino upang makamit ang katiwasayan para sa kanilang bayan.

Sa paglipas ng mga gabi, habang ako’y nakamasid sa kailaliman, nasaksihan ko kung paanong tumindig ang mga tao laban sa pangangambala ng dilim. Hangad ng karamihan ang pagbagsak ko na siyang ibabaon sa kalalim-laliman ng malawak na karagatan upang itigil na ang kasakiman na aking dala. Sa huli, ako’y nananatiling anino sa ilalim ng dagat, habang sila ay patuloy na nakikipaglaban para makamit ang liwanag. Ang liwanag ay mananatiling gabay upang magbigay katiyakan sa kapayapaan sa pagbabalik ng wastong sistema sa kanilang bayan.

Maging sa aking unti-unting paglubog, nanatili silang ilaw na hindi kailanman maabot ng dilim.

#TruthInTransit
#IASParagon2526