LITERARY | SI Aswang

𝙈𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙝𝙖𝙮. 𝙈𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙠𝙞𝙡𝙖𝙡𝙖. 𝙈𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙡𝙪𝙢𝙖𝙡𝙖𝙢𝙤𝙣 𝙨𝙖 𝙗𝙪𝙝𝙖𝙮 𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙣𝙜𝙠𝙖𝙩𝙖𝙪𝙝𝙖𝙣.

Ang sinag ng araw ay ang isa sa mga likas kong kahinaan, na kayang pumaslang sa mahigit sandaang taon kong paglalakad sa mundong ibabaw. At ang sinag ng araw lamang ang kayang bumunyag sa dalawang siglong pamumuno ng aking angkan sa bayan na ito.

Naalala ko noong isinuka ni lolo ang isang itim na sisiw at pinilit na ipinalunok ito sa’kin. Ang sabi niya noon, “Apo, dahil ang angkan natin ay isinumpa ng mga mangkukulam, sa iyong ina na lamang ang hangganan ng ating kapangyarihan. Kailangan mong lunukin itong itim na sisiw upang hindi makapon ang pamumuno natin sa bayang ito.” Nang lunukin ko ang sisiw ay hindi lang ang kapangyarihan ni lolo ang dumaloy sa akin, kasama na rin dito ang kanyang imortalidad, ang pagkahumaling sa dugo, at ang kagustuhang mamuno sa mga mortal.

Dahil dito, ang unang ideya na pumasok sa’king isipa’y mayroon akong mahabang panahon upang magpundar at magpayaman. Magsisimula ako ng Annual Bloodletting Program sa bayan na ito upang hindi magutom ang aming angkan ng mga Aswang. Nagdaan ang mga panahon at hindi pa kami nakuntento rito, dahilan kung bakit namin ginawang dalawang beses sa isang taon ang bloodletting.

Kapag hindi sapat ang nakalap na blood bags mula sa volunteers ay uutusan namin ang aming mga tauhan na kumidnap ng mga bata. Dito nga nagsimula ang alingawngaw na may isang sindikato raw na pinagkakakitaan ang mga lamang-loob ng mga nadakip. Wala silang kaalam-alam na kami ang may kagagawan no’n, kahit mismong mga magulang pa ng mga bata. Subalit, tama ang kanilang hinala, pinagkakakitaan nga namin ang mga lamang-loob nila, ‘pagkat gaya ng nakararami’y kailangan din namin ng pondo.

Dumating ang petsa ng pangangampanya at halos lahat ng mga botante sa bayang ito ay sumisigaw ng “Ibotong muli si Kurakot! Numero 67 sa balota!” Hindi ko na mabilang kung pang-ilang beses ko na itong mahahalal bilang alkalde. Gayundin ang mga anak ko na magiging kapitan muli ng mga barangay nito.

Dahil sa aming tiyak na tagumpay ay masyadong maagang nagdiwang ang aking asawa’t mga anak. Kahit hindi petsa ng Annual Bloodletting ay inutusan nila nang inutusan ang mga tauhan na kumidnap ng mga bata bilang pagpipista, pagpapakabusog, at pagkalulong sa dugo ng mga inosente. Naging hambog sa aming yaman at tuluyang nahumaling sa pagiging gahaman.

Hanggang sa natuto ang mga mamamayan ng bayan na ito. Naimbestigahan ang pagkawala ng kabataan, ang ghost health centers para sa Annual Bloodletting, at ang pinanggagalingan ng aming kayamanan. Natutunan nilang gumamit ng buntot-pagi, ng asin, ng bawang, at itinulak kami tungo sa sinag ng araw. Nang kami nga’y madiin at mabunyag, pinigilan ako ng aking mga anak, ng aking asawa, na lumakad tungo sa ilalim ng sinag ng araw. Sapagkat sapat na ang nasaksihan ko sa mundong ito, ang paghahari ko sa bayang ito, at ang pagkaganid sa kapangyarihan ng angkang ito. Habang unti-unting sinusunog ng araw ang aking balat, aking inihayag sa madla:

“𝘼𝙠𝙤 𝙨𝙞 𝙆𝙪𝙧𝙖𝙠𝙤𝙩, 𝙢𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙝𝙖𝙮, 𝙢𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙣𝙞𝙮𝙤 𝙣𝙖 𝙖𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙠𝙞𝙡𝙖𝙡𝙖, 𝙖𝙩 𝙢𝙖𝙩𝙖𝙜𝙖𝙡 𝙠𝙤 𝙣𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙞𝙡𝙖𝙡𝙖𝙢𝙤𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙗𝙪𝙝𝙖𝙮 𝙣𝙞𝙮𝙤.”

#TruthInTransit
#IASParagon2526