LITERARY | Kung Sakali Man

Sa pinakapagitan ng bawat sana

ay may pusong nangungulila.

Nangungulila para sa iyong buhay,

at higit lamang na nabubuhay

sa iyong likas na pamamalagi.

Nabubuhay ka bilang ikaw,

at kasabay mo ang pagtakbo ng oras

sa iyong paghabol patungong buwan.

Ultimo anino mo’y mahinahon,

at hindi nagpapatinag sa kung anuman.

Nabubuhay naman ako bilang ako,

ako mismong umaasa para sayo.

Inaabangan ang pagsikat ng araw,

at kadalasang naghihintay lamang

na parang uhaw at dehado.

Marahil nalalayo pa rin tayo ng landas

at mananatili ang ganitong agwat,

kahit papaano ay nalalapit ako sayo.

At bagamat mayroong kutob,

hindi sapat ang hindi magmula sayo.

Kung kaya’t naisin ko man na ikaw

ang magsilbing pagkukulang

ng puso sa pagdama,

ikaw ay tao na hawak

ang sariling isipan at katawan.

Maging basehan ko man

ang kusang paglapit mo

bilang pruweba ng pagtingin mo,

bitbit pa rin kita hanggang pag-uwi

at hawak mo lamang ako sa sandali.

Lumiwanag man ang mukha mo

na parang araw sa tanghaling tapat

sa oras na matagpuan mo ako,

ako naman ang natatanging ulap

na sasalo sa iyong abot na init.

Kung lubusan man akong mapaso

at wala man akong mapala

hanggang sa paglubog mo,

hahayaan kong umikot ang mundo.

Pati na rin ang pinigilang bugso.

At kung masilayan man kita

na abot langit ang ngiti,

ako na ang bahalang manalangin

nang hindi na ako gambalain pa

ng pangalan mong umaaligid.

Nang sa susunod na pagkakataon,

isa ka na lamang sa mga tala

na silip-silip sa iisang gabi.

At mananatili pa rin akong ulap

na nalalayo mula sa iyong tabi.