4 Mei Herdenking 2026

4 Mei herdenking 2026 – Han Stijkelplein, Den Haag

 Dames en heren, meisjes en jongens,

Welkom op het Han Stijkelplein, waar we vanavond de slachtoffers van oorlog en geweld herdenken en stilstaan bij onze vrijheid. Het thema van 2026 is: Maak vrijheid groot, door verhalen te vertellen en door te geven, door de namen te noemen.

We verwelkomen vanavond mevrouw Pauline van der Schrieck, die na de twee minuten stilte zal spreken over haar vader die gevangen zat in het Oranjehotel en over haar recente onderzoek. Haar verhaal laat zien hoe vrijheid groot wordt gemaakt: door te blijven vragen, te blijven zoeken, te blijven denken.

Ook heet ik Jaime Nanoha, onze vaste muzikale begeleider welkom, evenals de gasten van de Lions, de wijkagent en BOA’s, vertegenwoordigers van het stadsdeel, en alle wijkbewoners. In het bijzonder de kinderen, die dankzij de inzet van Jente en Djoeke met hun eigen app-groep in grote getalen aanwezig zijn. Herdenken en vrijheid doorgeven begint precies hier.

In onze wijk is de geschiedenis tastbaar. De Tweede Wereldoorlog beheerste Wittebrug als spergebied, veel straten in Duttendel dragen de namen van verzetsmensen; hun verhalen liggen letterlijk onder onze voeten. Herdenken is hier geen ritueel, maar een levende herinnering. En juist nu spanningen in de wereld toenemen, is het belangrijk om die herinneringen te blijven delen.

Herdenken is denken. Niet gedachteloos herhalen, maar bewust stilstaan. Het vraagt moed om te kijken naar wat kwetsbaar is en naar wat verloren ging. Maar juist in dat stilstaan schuilt onze weerbaarheid: het vermogen om verder te gaan, om betekenis te geven aan wat niet meer terugkomt. De gedichten van Ankie Peypers herinneren ons daaraan.

De Vrijheid kwam in het voorjaar

Kijk maar  - we vieren haar

Ze kwam kapot en in tranen

Ze had oorlog onder de leden

Je kon niet geloven

Dat komt ze te boven

Haar lauwerkrans was voor doden

Maar ze vroeg ons haar door te geven

Ik lig in jullie handen, zei ze

Wees niet stil, zoals ik niet stil was

Denk niet dat het onmogelijk is

Denk dat het onmogelijk is, maar doe het

Neem me mee

Naar waar ik niet ben

Neem me mee, zegt ze

Laat me leven.

In dit gedicht  schrijft ze: “Ik lig in jullie handen ….. . Wees niet stil, zoals ik niet stil was.”  Vrijheid vraagt om onze stem en onze inzet. Een tweede kort gedicht vraagt daar in sterkere mate om:

Als je de vrijheid tegenkomt

En de vrijheid staat stil

En zegt ‘jij’.

Het kan overal zijn

De eerste sneeuw

Een zomervakantie

Een dag in mei

Het kan altijd

Een tv-journaal

Een land ver weg

De stad waar je woont

Kijk dan met je ogen

Kijk met je hart

Als de vrijheid stil staat en ‘jij’ zegt

Loop niet voorbij.

  “Als de vrijheid stil staat en ‘jij’ zegt, loop niet voorbij.”  Dát is veerkracht: niet wegkijken, maar blijven zien, blijven luisteren, en vooral blijven handelen.

Veerkracht groeit wanneer we elkaar vasthouden — als wijk, als gemeenschap, als samenleving. Daarom staan we hier samen, jong en oud, met verhalen die we kennen en verhalen die we nog moeten horen. Vrijheid is niet en nooit vanzelfsprekend.

Laten we vrijheid niet alleen vandaag eren, maar ook morgen beschermen. Laten we haar meenemen — naar waar zij nog niet is, naar wie haar nog niet kent, naar de toekomst die we met elkaar bouwen. Dat doen we door te denken en ter herdenken, door weerbaar te zijn, door veerkracht te tonen.

We leggen zo meteen bloemen bij de Vogelvechter, als symbool van verbondenheid en dankbaarheid en nodigen u en de kinderen uit dat ook te doen. Jaime brengt het lied Pra Dizer Adeus van EDU LOBO ten gehore. Om 1 minuut voor 8 uur klinkt het signaal Taptoe en daarna zijn we 2 minuten stil met onze eigen gedachten.

Dank voor uw komst, voor uw aanwezigheid vanavond.

Marjon Margés

Voorzitter Wijkvereniging Duttendel Wittebrug