Q: เมื่อต้นเดือนมิถุนายน ได้สูญเสียคุณแม่ ได้นำร่างท่านบำเพ็ญกุศลที่วัด

การภาวนาของตนเองในขณะนั้นใช้วิปัสสนาค่ะ แต่ร่างกายได้รับทุกเวทนามาก จนแทบทนไม่ไหว หันมาสังเกตลมหายใจอยู่เนื่องๆ

จนการตัดสินใจในการงาน ที่เกียวข้องกับงานศพ แบบปะทะไม่สามารถทำได้เลย แค่คิดเวทนาก็รุงแรงมาก

หลังจากจบงานบำเพ็ญกุศล ก็เข้ารับใช้ธรรมะ DW ตำแหน่ง ผจก แม้งานจะมากเหนื่อย แต่ทุกขเวทนามีน้อยมากมาก

● คำถามคือ เหตุใดจึงเป็นเข่นนั้นคะ

หากสถานที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เราควรทำอย่างไรเมื่อต้องบำเพ็ญกุศลที่วัดค่ะ

(ข้อมูลเพิ่มเติม  ขณะอยู่ที่วัด และจัดการงาน จะสังเกตลมหายใจ และรู้สึกถึงเวทนา 

เช่นแน่นหน้าอก เวลาพูดคุยเรื่องการจัดการงานที่เกียวข้องกับการเงินค่าใช้จ่ายก็จะเป็น 

แต่ก็แค่สังเกต และไม่กระทบการตัดสินใจท่านอื่น แม้จะเห็นว่าไม่ถูกต้องนัก

กลับบ้านไม่เป็นค่ะ เพราะต้องนั่งเช้าที่บ้านตื่นนอน และก่อนนอน ก็จะนั่ง

ส่วนที่วัด นั่งตลอดที่ทำพิธีการ ตอนนั้นจะเจ็บภายในช่องท้อง ร่วมด้วย)

A: เวทนาต่างๆ ของเราเกิดขึ้นได้ทั้งเหตุจากภายใน และเหตุภายนอก 

ทุกๆเวทนาเกิดขึ้น ไม่ได้เกิดขึ้นจากสาเหตุเดียวเท่านั้น 

แต่สามารถเกิดได้จากหลายสาเหตุร่วมกัน

ดังนั้นในช่วงของการสูญเสียคุณแม่ เหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดเวทนา น่าจะเป็นเหตุปัจจัยภายในใจของเรา อันเกิดจากความสูญเสียบุคคลใกล้ชิดอันเป็นที่รัก

ซึ่งอาจมีอาการต่างๆกันไป แล้วแต่บุคคล เช่น อาจเป็นความอึดอัดทรมาน ความแน่นหน้าอก ความปวดร้าวบริเวณทรวงอก และเวทนาอื่นๆ

ส่วนเหตุปัจจัยภายนอก ที่ทำให้เกิดเวทนาต่างๆ ก็อาจเป็นไปได้ ที่เกิดมาจากความกดดันของงาน ความเร่งรีบ ความวุ่นวายในเนื้องาน ความทุ่มเทจะทำงานให้ดี ฯลฯ ในช่วงการจัดงานบำเพ็ญกุศล

เหตุปัจจัยภายนอกอีกส่วนหนึ่ง ก็คือในสถานที่ที่ใช้บำเพ็ญกุศลที่เป็นงานศพนั้น มักจะมีความอึมครึมเนื่องจากการชุมนุมของดวงจิตดวงวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับอื่นๆ ที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้น 

พวกเขาเหล่านั้น มาชุมนุมกันอยู่เพื่อรอรับกุศลจากญาติๆที่มาทำพิธีสวดอภิธรรมถวายสังฆทานแด่ภิกษุอุทิศให้แก่ผู้ล่วงลับ

ดังนั้น เวทนาที่เกิดขึ้นจึงน่าจะเป็นจากหลายเหตุปัจจัยเหล่านี้ 

ซึ่งในบางครั้งบางเวลา ก็เป็นเหตุปัจจัยภายในที่ส่งผลแรง บางครั้งก็เป็นจากเหตุปัจจัยภายนอกที่ส่งผลแรง ซึ่งอาจจะเป็นเหตุที่มองเห็นได้ จากเหตุที่มองไม่เห็น

ดังนั้น จึงไม่ต้องไปกังวลถึงเวทนาเหล่านั้นนะคะ คือไม่ไประลึกถึงเวทนาเหล่านั้นอีก 

เพราะมันเกิดตอนนั้น แล้วมันก็ดับไปแล้วตอนนั้น 

สิ่งที่ผ่านไปแล้วนั้น มันแล้วไปแล้ว

จากนี้ แค่เราตั้งจิตให้อยู่กับปัจจุบัน ดูที่เวทนาที่เกิดในปัจจุบัน แต่ละขณะไป

สิ่งใดเกิดขึ้นก็รู้มันไป ยอมรับมันอย่างที่มันเป็น แล้วก็วางมันไปทุกๆขณะ

26 ก.ค. 66