ปฏิบัติไปก็อย่ากลัวล่วงหน้าไปต่างๆนะคะ เช่น กลัวความเจ็บปวด กลัวความเมื่อย กลัวโรคภัยไข้เจ็บกำเริบ หรือ กลัวสภาพอื่นๆ

ให้จิตตั้งมั่นอยู่ที่ “รูปและนาม” ของเราอย่างมั่นคง 

และเมื่อสิ่งใดปรากฏ ก็ค่อยตามรับรู้  ตามดูสิ่งนั้น ณ ขณะนั้นไปทุกๆขณะ

ตามรู้ทีละขณะ 

รู้ในขณะที่มันกำลังเกิดขึ้น นี่คือการรู้ปัจจุบัน 

การที่เรากลัวไปก่อน อาการหรือสิ่งนั้นจะมารอไว้ที่จิต 

จิตที่กลัวอะไรมักจะได้อย่างนั้น เพราะจิตเรามีกำลัง จิตจึงไปสร้าง  ไปปรุงแต่งให้อาการต่างๆเกิดขึ้นได้จริง

หรือถ้าบางครั้ง ร่างกายเกิดอาการเจ็บป่วยบางอย่างขึ้นจริง จิตที่กลัวมากๆ จะยิ่งไปทำให้อาการนั้นยิ่งทวีรุนแรงและทวีทุกข์ทรมานมากขึ้น 

เพราะตัวจิตที่ไปร่วมปรุงแต่งใส่สีตีแต่งมันเพิ่ม ความทุกข์ทรมาณจะยิ่งยากจะทนทานได้ 

เราเพิ่งทราบว่า ความทุกข์ทางกายต่างๆเราย่อมหลีกนี้ไม่พ้น เพราะเรามีรูปขันธ์ คือมีร่างกายนี้ 

แต่เราสามารถที่จะไม่ทุกข์ที่ใจได้ เพราะเราวางใจเป็น

และการไม่ทุกข์ที่ใจ คือบุญ คือกุศล

เพราะบุญหรือบาปเกิดที่จิต

การมีขันธ์ 5 คือความทุกข์อย่างยิ่ง และเมื่อมีขันธ์ 5 เราก็ต้องประสบกับขวากหนามของชีวิตอย่างไม่หยุดหย่อน 

ในเมื่ออย่างไรเสีย เราต้องเดินฝ่าดงหนามแหลมนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น 

แต่ถ้าเรารู้จักคุ้มครองตนเองด้วยเกราะเหล็กแห่งอุเบกขาไว้ หนามแหลมคมใดๆ ย่อมแทงทะลุเกราะเหล็กนี้เข้ามาทำอันตรายเราไม่ได้ 

เราย่อมหลีกเลี่ยงไม่เดินฝ่าดงหนามเหล่าไม่ได้ เพราะเราเกิดมาแล้ว 

แต่เราสามารถไม่เจ็บตัวจากหนามแหลมเกล่านี้ได้ เพราะจิตที่วางไว้ดีแล้ว

16 มี.ค. 2566