🌸🌸🌸🌿

อืม…ความคิดสร้างสรรที่น้อยลง น่าจะมาจากเหตุปัจจัยอื่นค่ะ ไม่น่าจะเป็นผลของการปฏิบัติ

🌸🌿

ความจริงการปฏิบัติมีแต่ให้คุณเท่านั้นค่ะ เพราะจิตได้รับการพัฒนา ดังนั้น ความคิดสร้างสรรและคุณสมบัติอื่นๆจะยิ่งพัฒนาค่ะ ได้แก่

📌 จิตจะมีสมาธิตั้งมั่นขึ้น ทำการงานใดก็จะสามารถ focus กับงานนั้น ทำให้จิตมีความคม ทำกิจนั้นๆได้ลึกซึ้ง ไม่ผิวเผิน 

📌 จิตยิ่งตั้งมั่นเพราะสมาธิก็ยิ่งมีกำลังมาก เป็นจิตที่หนักแน่นไม่หวั่นไหวง่าย ไม่ผวาหวาดกลัว ไม่ตื่นตระหนก

📌 สมาธิจะตั้งอยู่ได้นาน ทำให้สามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆได้มาก และลึกขึ้น ทำงานใดก็สามารถทำอยู่ได้นาน ไม่เบื่อง่ายล้มเลิกล่าย ต่างจากคนมีสมาธิสั้นที่มักมีความอดทนต่ำ ทำงานที่ลึกซึ้งไม่ได้ อารมณ์แปรปรวน คนสมาธิสั้นถ้าฝึกสมาธิบ่อยๆ นานเข้าจะแก้ปัญหาสมาธิสั้นได้

📌 จิตจะสงบระงับจากความวุ่นวายในหัว สงบจากความวิตกกังวล สงบจากการพล่านไปของความคิดที่คิดทีละหลายๆเรื่องพร้อมกัน อย่างที่คนในโลกยุคนี้มักเป็นกัน การปฏิบัติช่วยให้จิตหยุดพล่านไป ทำให้ความคิดเรียงตัวเป็นระเบียบ ความคิดจึงมีคุณสมบัติดีขึ้น มีประสิทธิภาพสูงขึ้น การปฏิบัติทำให้ความคิดตกผลึก

📌 จิตที่ปราศจากความว้าวุ่นฟุ้งซ่าน จะใสสว่าง ไม่ขุ่นมัวมึนทึมเร่าร้อนวุ่นวาย ศักยภาพด้านต่างๆในจิตมีแต่จะพัฒนาขึ้น ความคิดสร้างสรรจะยิ่งบรรเจิด ความสามารถในการมองปัญหาก็ทะลุปรุโปร่งถึงแก่น การแก้ปัญหาก็ชาญฉลาด ความสามารถในการออกแบบสรรสร้างงานต่างๆยิ่งพัฒนา ศักยภาพด้านต่างๆของสมองก็ยิ่งเพิ่มพูน ความเข้าใจ ความทรงจำ สติปัญญา เนื่องจากศักยภาพของจิต

📌 การปฏิบัติเป็นการชำระจิตให้บริสุทธิ์จากเครื่องเศร้าหมองหรือกิเลส  เมื่อกิเลสค่อยๆถูกขจัดไป จิตยิ่งบริสุทธิ์ คุณสมบัติทางบวกของจิตด้านต่างๆก็เพิ่มขึ้น ปัญญาทั้งทางโลกทางธรรมก็ยิ่งพัฒนาขึ้น การแก้ปัญหาก็มองลึกขึ้น มองเห็นได้ทุกแง่มุมขึ้นแยบยลขึ้น และเห็นทางออกที่เป็นประโยชน์แก่ทุกฝ่ายอย่างไม่เห็นแก่ตัว

📌 ฯลฯ 

🌸🌿

มีสิ่งหนึ่งที่เราต้องคอยระวังในการปฏิบัติ คือจิตเราต้องมีความสมดุลย์เป็นกลาง ไม่หย่อนไป, ไม่ตึงไป, และไม่ออกนอกรกนอกพงไป

เพราะทั้งสามความผิดพลาดนี้ จะทำลายพัฒนาการและศักยภาพของจิต

🌸🌿

จิตหย่อนคือหลวม ไหลไปเรื่อยตามใจกิเลส เกียจคร้าน ย่อหย่อน ไม่รักษาศีล อลุ้มอล่วยให้ตัวเองเกิน ติดสบาย ขาดความเพียร กระเสาะกระแสะ หวาดกลัวความไม่สบายตัวต่างๆ นิดๆหน่อยๆก็ยกธงขาวแล้ว ขอพักแล้ว เลิกแล้ว

🌸🌿

จิตออกนอกรกนอกพงคือ ปฏิบัติไม่ตรง ไม่ถูก ไม่ตั้งอยู่บนอารมณ์กรรมฐาน แต่ไปจับสิ่งที่ไม่เป็นสาระว่าใช่ เช่นให้ความใส่ใจกับประเภทของเวทนา พอละเอียดเบาสบาย หรือพอเห็นแสง เห็นความลื่นไหล เห็นพระพุทธเจ้า เห็นความไหลความแตกหรืออาการที่น่าอัศจรรย์ต่างๆ ก็ไปเหมาเป็นตุเป็นตะว่าได้ธรรมะขั้นต่างๆข้อนั้นข้อนี้ หรือเห็นอะไรก็เป็นตุเป็นตะว่าเกิดสิ่งพิเศษกับเรา 

จากนั้นก็จะปฏิบัติด้วยมุ่งหวังจะได้สิ่งเหล่านั้น คิดว่านั่นคือความก้าวหน้า บางคนเลยไปถึงความเข้าใจว่า ได้บรรลุญาณวิเศษขั้นโน้นขั้นนี้ ถึงขั้นคิดว่าเป็นอริยบุคคลไปแล้วก็มี ทั้งที่สิ่งที่ประสบทั้งหมด ใส่ใจทั้งหมด นี้คือของการปรากฏของสังขารเท่านั้น และล้วนแล้วแต่ไม่เที่ยงและไร้แก่นสาร

🌸🌿

จิตตึง คือการปฏิบัติด้วยการกดข่ม การเข่น เกร็ง ตึงเกินไป ไม่ปล่อยวาง ไม่ผ่อนคลาย ไม่ยืดหยุ่น ปฏิบัติแบบหุ่นยนต์ทื่อๆไป ไม่ใช่ปฏิบัติอย่างสอดคล้องกับธรรมชาติที่เป็นอยู่

การปฏิบัติแบบนี้จะมีผลให้จิตถูกจำกัดการพัฒนา ความคิดสร้างสรรก็ถูกกดไว้ ศักยภาพทุกๆด้านของจิตก็จะถูกตรึงไว้ ทำให้ไม่ค่อยก้าวหน้า หรือก้าวหน้าได้เชื่องช้า

เพราะจิตเมื่อปฏิบัติอย่างตึงเกินไป คับแคบเกินไป ตีกรอบให้จิตขณะปฏิบัติอย่างเคร่งเครียด ปฏิเสธสิ่งอื่นที่ตนไม่คุ้นก่อนที่จะพิจารณาความเป็นไปได้ ขอบเขตเหล่านี้จึงปิดกั้นพัฒนาการของจิตที่ควรเป็นไปตามธรรมชาติ ทำให้จิตสูญเสียศักยภาพในด้านต่างๆไปด้วย

🌸🌿

สรุปนะคะ ให้คอยระวังว่าเรากำลังปฏิบัติอย่างถูกต้องจริงๆ จิตมีสมดุลย์จริง ปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง ปฏิบัติด้วยจิตที่มีสมาธิ และจิตที่ผ่อนคลายปล่อยวางไปด้วยตลอดขบวนการ

ถ้าปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง และปฏิบัติไปไม่เลิกรา จะมีแต่ผลดีค่ะ สมองจะพัฒนา ศักยภาพด้านต่างมีแต่จะพัฒนาขึ้นค่ะ

🌸🌸🌸🌿

12/5/63