ขึ้นกับเราเลยค่ะ เปิดหรือไม่เปิดก็ได้ 

ไม่ต้องกลัวติดหรอกค่ะ 

🍃

จิตของเราขณะปฏิบัติ ย่อมมีขึ้นมีลง นิ่งบ้างหลุดบ้าง 

เวลาหลุด เสียงนำสมาธิ หรือสวดมนต์ย่อมช่วยได้

แม้เวลาจิตนิ่งเป็นช่วงๆ ก็อาจใช้เสียงนำได้บ้าง แล้วแต่กรณี

🍃

จิตที่นิ่ง จะมีระดับความต่างกันอยู่

ถ้านิ่งดิ่งมากด้วยกำลังสมาธิ 

หรือกำลังปฏิบัติได้อย่างต่อเนื่องจิตมีกำลัง

ไม่ควรให้มีเสียงใดๆ แม้จะเป็นเสียงนำสมาธิหรือเสียงสวดมนต์

เพราะเสียงจะกลายเป็นการรบกวนสมาธิ มากกว่าช่วย

🍃

ไม่ว่าจะอยู่ปฏิบัติที่ศูนย์ หรือปฏิบัติอยู่ที่บ้าน มีความแตกต่างของจิตขณะปฏิบัติแต่ละครั้งเสมอ 

พี่ขอแยกแยะสั้นๆนะคะ

🍃

ปฏิบัติที่บ้าน:

โดยทั่วไป ปฏิบัติอยู่ที่บ้านจะรวมจิตให้สงบนิ่งยากกว่าในศูนย์ เพราะ:-

~ ปฏิบัติคนเดียวต้องอาศัยกำลังเราคนเดียวที่อาจกวัดแกว่งง่าย การทำกับคนหลายคนที่ปฏิบัติได้ดี เราจะพลอยรับกระแสเกื้อหนุน

~ อยู่บ้านเราปฏิบัติไม่นานพอที่จิตจะต่อเนื่องและเพิ่มกำลังสมาธิ คือแค่ไม่กี่ ชม ต่อวัน 

~ บ้านไม่มีบรรยากาศธรรมะหรือกระแสการปฏิบัติเหมือนที่ศูนย์ ห้องหับต่างๆก็มีบรรยากาศแบบโลกๆ ไม่ใช่บรรยากาศธรรม 

~ ในบ้านมีสิ่งเร้าต่างๆที่มากระทบทวารต่างๆได้มาก เช่น เสียงคนในบ้าน เสียงเพลงเสียงทีวี กลิ่นอาหาร ความวุ่นวายจากผู้คนรอบตัว ความกังวลถึงสิ่งที่ต้องไปจัดการ ฯลฯ

…เหล่านี้ทำให้ปฏิบัติที่บ้านไม่นิ่ง มักหลุดบ่อย เมื่อหลุดก็อาจไปไกล

🍃

ดังนั้น การอาศัยเสียงนำการปฏิบัติของท่านอาจารย์ หรือเสียงสวดมนต์ของท่านอาจารย์มักช่วยได้เวลาปฏิบัติที่บ้าน

อย่างน้อยช่วยให้จิตอยู่กับการนั่ง 

แม้จะนั่งฟุ้งหรือนั่งง่วงอยู่

ก็จะไม่ถึงขั้นออกทะเลไปไกลเกินไปนัก เสียงท่านอาจารย์จะคอยเข้ามาให้ได้ยินว่ากำลังทำอะไรอยู่

ทำให้ดึงใจกลับมาได้ใกล้ตัวหน่อย 

แม้จิตไม่ได้ลงลึก หรือต่อเนื่องตลอด ก็ยังถือว่าได้อยู่ภายในการนั่งปฏิบัติ ไม่ถึงกับออกไปท่องโลกกว้าง

🍃

ปฏิบัติที่ศูนย์:

=สำหรับผู้ปฏิบัติที่ค่อนข้างใหม่ หรือสมาธิยังไม่เข้มแข็ง=

…

เวลาปฏิบัติที่ศูนย์ร่วมกัน วันแรกๆมักจะหลุดบ่อย 

การฟังเสียงนำปฏิบัติ หรือเสียงสวดมนต์ (ที่ไม่ยาวนัก) ในแต่ละชั่วโมงสามารถช่วยให้จิตไม่ลอยไปไกลเพราะจดจ่ออยู่กับคำสอน 

พอคำสอนจบสักพักก็จะเริ่มหลุดบ้าง 

แต่ต่อให้หลุดบ่อย ก็ยังพอรู้ตัวเร็ว

แต่เมื่อปฏิบัติไปนานวัน นาน ชม. ขึ้น ความต้องการพึ่งพาเสียงก็ลดลง เพราะจิตเริ่มนิ่งขึ้น

🍃

ปฏิบัติที่ศูนย์ (หรือแม้ปฏิบัติเอง):

=สำหรับผู้ปฏิบัติที่ปฏิบัติต่อเนื่องมานานปี หรือมีสมาธิเข้มแข็ง=

…

กรณีที่ผู้ปฏิบัติมีสมาธิมาก ผู้ปฏิบัติเข้มแข็งอยู่ได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องอาศัยกำลังจากภายนอก 

จิตรวมเร็วได้เสมอ 

เมื่อรวมแล้วก็จะลงลึก 

ทั้งยังสามารถชุ่มแช่ในสมาธิลึกอยู่ได้เป็นเวลานานๆ 

กรณีเช่นนี้ ผู้ปฏิบัติจะต้องการความเงียบอย่างมาก

…

หรือแม้บางคนที่ไม่ถึงขั้นนี้ แต่มีบาง ชม. ที่ปฏิบัติได้ลึกจริงๆน้่งจริงๆ  เวลาเหล่านั้นก็จะต้องการความเงียบเช่นกัน 

(แม้เสียงจะเป็นเสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์ เสียงสอนการปฏิบัติก็ตาม ก็จะเป็นการรบกวนจิต)

…

กรณีที่สมาธิเข้าสู่ขั้นอุปจาระ (ตั้งแต่ขั้นต้นอุปจารสมาธิๆไปจนขั้นลึก) 

ผู้ปฏิบัติจะต้องการความเงียบอย่างมาก 

เงียบขั้น’สงัด’จากเสียงต่างๆ 

(แม้เสียงเข็มตกกระทบพื้นยังดังเกินไป  

แม้เสียงความคิดเพียงครึ่งค่อนพยางค์ก็ยังรบกวนจิต) 

พระสายวัดป่าที่ปฏิบัติสมาธิจึงมักนิยมปฏิบัติช่วงกลางดึก 

เพราะต้องการความสงัด เมื่อสิ่งมีชีวิตอื่นต่างหลับไหล 

เช่น ช่วงยามสองตามคติบาลี (สี่ทุ่มถึงตีสอง) 

🍃

ดังนั้น กล่าวโดยสรุป

เวลาปฏิบัติ จะใช้เสียงท่านอาจารย์หรือไม่ใช้ก็ได้

อยู่ที่เราแต่ละคน แต่ละจังหวะการนั่ง แต่ละสภาพของจิตขณะนั้น และแต่ละกำลังจิตของผู้ปฏิบัติ🌼

🍃

ส่วนการปฏิบัติร่วมกันผ่าน Zoom app. ย่อมมีผลดีค่ะ 

เพราะมีคนร่วมปฏิบัติพร้อมกันจำนวนมาก

ถ้าผู้ปฏิบัติในเมืองไทยนัด group sitting ผ่าน app. ในเวลาที่เหมาะของเราพร้อมๆกันได้ทุกอาทิตย์ก็ย่อมดีมากเช่นกันค่ะ🌼

27/04/20