อาการแบบนี้เกิดจากนิวรณ์ที่เรียกว่า ‘ถีนมิทธะ’ เป็นพวก ความง่วง ซึมเซา ถดถอย

 🎋

อาการแบบนี้ คือ เหมือนยัง ตื่นอยู่

แต่ก็ไม่มีสติรับรู้เต็มที่ ไม่ตื่นตัวฉับไว 

ขณะเดียวกันก็เหมือนจะหลับ 

แต่ก็มีความรู้สึกตัวอยู่ 

ร่างกายอาจมีโยก มีโอนเอน สลึมสลือ เมื่อจิตถูกครอบงำโดยถีนมิทธะ 

จากนั้นผู้ปฏิบัติก็อาจรู้สึกตัวขึ้นมาและขยับตัวตรง 

ตอนนั้นตัวสติกลับเข้ามายึดจิตได้ 

แล้วต่อมาจิตก็ถูกครอบงำด้วยถีนมิทธะนิวรณ์อีก ก็จะรู้สึกทึบๆตื้อๆ มึนๆ โอนเอน โยกเยกอีก

เช่นนี้ สลับกันไปมา ขึ้นกับว่าสติกับนิวรณ์ตัวไหนจะมีกำลังมากกว่ากัน

สติขณะนั้นไม่ตื่นตัวเต็มที่ แต่ก็ไม่ได้หายไปหมด 

จิตผู้ปฏิบัติ สลับไปมาระหว่าง สติ กับ กิเลส

🎋

ถ้าสติลดน้อยลง น้อยลง จนถีนมิทธะนิวรณ์นี้ครอบงำเต็มที่ก็จะหลับไปเลย

ถ้าสติเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น ในที่สุดก็จะตื่นรู้ขึ้นมาเต็มที่ และสามารถสลัดความตื้อๆทึมๆนี้ออกไปหมดได้ จิตก็จะกลับมาตื่นตัว สามารถปฏิบัติได้ก้าวหน้าต่อไป

🎋

นิวรณ์ต่างๆใน 5 ตัว ย่อมเข้ามารบกวน เป็นปกติของการปฏิบัติค่ะ ไม่ตัวโน้นก็ตัวนี้ย่อมเข้ามาก่อกวนการปฏิบัติ มาครอบงำจิตผู้ปฏิบัติเป็นระยะๆ 

ขึ้นกับเหตุปัจจัยหลายอย่าง เมื่อมีสติจัดการกับมันได้แล้ว มันก็หมดไปชั่วขณะนั้น

แต่ไปแล้วเดี๋ยวก็มีมาอีก เพราะมันคือกิเลสในตัวเราแต่ละคน

ตราบใดที่ยังมีกิเลส ทุกครั้งที่ปฏิบัติ ย่อมต้องมีนิวรณ์ค่ะ

จนกว่าเราจะถึงความเป็นอรหันต์นั่นแหละ จึงขจัดนิวรณ์ทั้งหมดอย่างเด็ดขาด

(หรือถ้าผู้ปฏิบัติได้อัปปนาสมาธิ ผู้ปฏิบัติก็จะกดข่มนิวรณ์เอาไว้ได้หมด แม้มันจะยังคงอยู่ แต่ก็ไม่มีแรงโผล่มารบกวน)

🎋

นิวรณ์ก็คือกิเลส คือ สังขารเก่าที่นอนเนื่องอยู่ในจิตเรา

เป็นกิเลสที่ละเอียดกว่ากิเลสที่เกิดภายนอก หรือเกิดกับผู้ที่ไม่เคยปฏิบัติ

🎋

ที่ถามว่าต้องทำอย่างไรนั้น

ต้องสู้กับมันค่ะ

ต้องไม่ให้มันมีกำลังครอบงำจิตเราได้

จิตต้องตื่นตัวด้วยสติ ด้วยสัมปชัญญะ อย่างเต็มที่ และอย่างต่อเนื่อง ขณะ ต่อขณะ เราจึงจะก้าวหน้าในการปฏิบัติได้

ถ้าจิตไม่ตื่นตัว และเป็นทาสของนิวรณ์ การปฏิบัติก็ไม่เกิดผล เป็นการพลาดท่าเสียทีให้กิเลสเติบโตต่อไป

🎋

9/03/20