🍃🍂🍃🍂🍃

สาธุ อนุโมทนาทุกกุศลจิตที่บริสุทธิ์และแรงกล้าของทุกท่านนะคะ

🍃🍂🍃🍂🍃

จึงขออนุญาตส่งการบ้านที่ค้างไว้(เรื่องการตั้งจิตให้ถูกเวลาสร้างทานกุศล)ตอนนี้เลยนะคะ

🍃🍂🍃🍂🍃

เป็นเรื่องที่ท่านเวบู ซายาดอว์ พระอรหันต์แห่งดินแดนพม่า ได้กล่าวย้ำในการสอนธรรมะของท่าน

🍃

[{ท่านแสดงธรรมในทุกที่ ทุกครั้ง ท่านจะต้องย้ำข้อธรรม 7 ข้อเสมอและหนึ่งใน 7 ข้อ เป็นเรื่องของการสร้างทานกุศล}]

🍃

คำกล่าวของท่านในเรื่องนี้ กล่าวว่า 

เมื่อใดที่สร้างทานกุศลให้ทำ

1ด้วยจิตที่ตั้งไว้โดยชอบ 

2ทำบุญนั้นด้วยเจตนาอันควรยิ่ง

🍃🍂🍃

ที่ว่า”ด้วยจิตที่ตั้งไว้ชอบ”

คือ จิตที่ทำทานต้องเป็นกุศลจิต

คือเป็นจิตที่ประกอบด้วยกุศลชนิดต่างๆ (กุศลเจตสิก) 

ยิ่งประกอบด้วยความเป็นกุศลมากเท่าไหร่

ผลของบุญนั้นก็ได้อานิสงส์มากตามไปด้วย

🍃

ขอยกตัวอย่างว่าจิตสามารถประกอบด้วยความเป็นกุศลได้แบบใดบ้างนะคะ เช่น

ให้ด้วยจิตเมตตาอยากให้เขาสุข เขาเจริญ เขาดีงาม

ให้ด้วยจิตกรุณา คืออยากให้เขาพ้นทุกข์

ให้ด้วยจิตศรัทธา 

ให้ด้วยจิตตัตรฌัชณัตตตา จิตนิ่งวางเฉยไม่วุ่นวาย หรือเฝ้าสังเกตอยู่กับสิ่งที่ทำโดยไม่วอกแวก

ให้ด้วยสติ

ให้ด้วยจิตปัสสัทธิ คือจิตผ่องใส

ให้ด้วยจิตมีหิริ มีโอตตัปปะ คือ ระมัดระวังไม่ให้เกิดบาปขณะให้ทาน

ให้ด้วยจิตปราศจากโทสะ

ให้ด้วยจิตปราศจากโลภะ

ให้ด้วยปัญญา

เหล่านี้ เป็นต้น

ดังนั้นเมื่อทำความดีหนึ่ง และในจิตประกอบด้วยกุศลนานาชนิดอีกหลายอย่าง บุญนั้นย่อมมีอานิสงส์นานาชนิดประกอบพร้อมไปด้วย

🍃🍂🍃

ส่วนที่ว่าด้วย”เจตนาอันควรยิ่ง”

ถ้าเราได้อ่านหรือฟังธรรมะของท่าน จะเห็นว่าคำสอนท่านไม่มีมุ้งเน้นสร้างบุญเพื่อผลในโลกียสุข หรือสุขแบบโลกๆเลย

เพราะท่านข้ามพ้นไปแล้ว และปรารถนาให้ผู้คนถึงความบรมสุขนั้นเช่นกัน

ดังนั้น ท่านจึงเน้นการเข้าถึงธรรมขั้นสูงสุด

ธรรมเพื่อความบริสุทธิ์ 

ธรรมเพื่อความพ้นทุกข์

🍃

และการที่จะพ้นทุกข์ได้

ผู้นั้นต้องสามารถวางโลกียสุขได้

🍃

การทำทานของผู้ที่ไม่หวังโลกียสุขนั้น โดยเนื้อแล้วจิตจะมีความบริสุทธิ์ที่สุด 

เพราะ ‘ไม่ทำทานด้วยปรารภตนเอง’ หมายถึงไม่ทำทานเพื่อความสุข(แบบโลกๆ เช่น ร่ำรวย ลาภ ยศ สำเร็จ) ความของตนเอง 

🍃

แต่ทำทานเพื่อความดีงามขั้นสูงสุด

ทำเพื่อสร้างบารมี

ทำเพื่อเป็นปัจจัยแห่งการพ้นทุกข์

🍃

นี่คือการไม่ปรารภตน แต่ปรารภธรรม

🍃

เพราะเห็นซึ่งโทษของสังสารวัฏฏ์

🍃🍂

🍃🍂🍃🍂🍃

พี่ขออธิบาย เท่านี้นะคะ

นี่คือที่พี่ตีความหมายของ การให้ทานกุศลที่ต้องทำให้ถูก ของท่านพระเถระเวบู ซายาดอว์ค่ะ

🍃🍂🍃🍂🍃

🍂🍃🍂🍃🍂

เห็นเราบริจาคด้วยใจเปี่ยมกุศลแบบนี้ พี่ขอเล่าเพิ่มอีกนิดนะคะ

🍂

คือ เล่าเรื่องการยาตราไปทำบุญที่อินเดียของคณะสัมมาสติยาตรา

ครั้งแรกที่ไปอินเดีย คือกุมภาปี 61

🍂

เริ่มที่เราไปสังเวชนียสถานเพื่อปฏิบัติบูชากัน

เราก็เลยคิดจะไปทำบุญบริจาคให้ศูนย์ปฏิบัติวิปัสสนา ที่แดนพุทธภูมิด้วย

🍂

เราก็จะไปกันแบบซื่อๆ ไปขอนั่ง Group Sitting ใน mini hall และขอร่วมบริจาค

🍂

ผลคือ...

พวกเราหลายคนเกิดขอฝากพี่ไปร่วมทำบุญด้วย เพราะเขาไม่มีโอกาสไปอินเดีย หรือไปทำบุญหลายแห่ง หลายศูนย์ กันแบบนี้ด้วยตนเอง 

ถึงไปก็คงไม่มีโอกาสนั่ง GS ในศูนย์

🍂

พี่ได้ติดต่อแต่ละศูนย์ไปล่วงหน้า ว่าอยากขอรบกวนสถานที่นั่งปฏิบัติ GS แต่ไม่ต้องรบกวนอาจารย์ในศูนย์ เพราะพี่ไปเอง ก็นั่งกันเองพวกเราเล็กๆชิลๆเงียบๆง่ายๆได้

🍂

เงินที่ฝากมาก็มีพวกเราหลายคนในห้องนี้ด้วยแหละ 

และมีก็เพื่อนๆคนที่ไปด้วยจากที่อื่น เลยมีเงินพอสมควร

🍂

ครั้งแรกที่ไป เราบริจาคศูนย์หนึ่งๆราว 50,000-70,000 บาท ก็เป็นแสนกว่ารูปีของอินเดีย

🍂

เจ้าหน้าที่คนรับบริจาคในหลายศูนย์มีอาการแตกตื่น (แบบปีตินะคะ ไมใช่แบบ shock cinema ) เพราะตั้งแต่เปิดศูนย์มา พวกเขาไม่เคยเห็นบริจาคเป็นเงินแสนรูปี

🍂

เขาบอกว่า คอร์สที่นั่นกันดาร (เราเห็นศูนย์ก็รู้เลย) คนมาเข้าปฏิบัติก็ยากจนสุดๆ 

เข้าแล้วก็ไม่มีเงินจะตอบแทน จึงไม่มีการบริจาค 

บางคอร์สการบริจาคเป็น 0 รูปี คือไม่มีเลยสักรูปีเดียว

แต่ละคอร์สจึงขาดทุนเงินบริหารเสมอ

🍂

พี่เลยถามว่าศูนย์อยู่ได้ยังไง เขาว่าก็ต้องยืมศูนย์ใหญ่ๆมาซื้ออาหาร ซื้อน้ำเพื่อใช้สอย แต่ธรรมะต้องเดินต่อไป หยุดไม่ได้ ท่านอาจารย์ฝากไว้

🍂

ศูนย์ที่เราไปอยู่ในดินแดนพุทธภูมิทั้งหมด คือแถวรัฐพิหาร รัฐอุตตรประเทศ และลุมพินี ซึ่งเป็นรัฐแถบยากจนที่สุดแบบสุดๆในอินเดีย จนจริงจังค่ะ

คนได้มาปฏิบัติ มารับธรรมะกันได้นี่ก็สุดยอดมากแล้ว

🍂

ปีถัดไป มีคนขอร้องว่าเขาพลาดปีที่แล้ว อยากไปอินเดียมากๆ จึงเกิดการเดินทางไปอินเดียกันอีก ก็เลยไปศูนย์เหล่านี้ด้วย และไปเพิ่มอีก 2-3 ศูนย์ด้วย

🍂

ครั้งนี้เมื่อเห็นศูนย์เหล่านั้น พี่(เกือบ)แตกตื่นเองเพราะหลายศูนย์ที่ปีที่แล้วเคยโบ๋เบ๋วังเวง เคยขาดแคลนทุกอย่าง ปีถัดไปนี้กลับดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก

เริ่มมีสถานที่ดีขึ้น สิ่งต่างๆพัฒนาขึ้น แม้ไม่ได้พัฒนามากมายจนสุขสบายเหมือนของบ้านเรา แต่ก็เห็นได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลง

🍂

เขาบอกว่า ทั้งนี้ก็เพราะได้รับเงินก้อนบริจาคของปีที่แล้วของพวกเรา ที่ทำให้เขาสามารถเริ่มพัฒนาศูนย์ได้ 

ทั้งเรื่องอาหาร ความหนาวเย็น น้ำใช้ อาคารที่พัก ห้องปฏิบัติ ฯลฯ 

🍂

พอศูนย์เริ่มดีขึ้น ก็เริ่มมีคนมาเข้าจากที่ต่างๆมากขึ้น รวมทั้งมีชาวต่างชาติบ้าง หรือคนจากรัฐอื่น ซึ่งเป็นคนที่พอมีกำลังทรัพย์

🍂

และก็เหมือนเป็นสิ่งมหัศจรรย์...

คนที่ได้ธรรมะ ได้ความสุข ย่อมอยากให้คนอื่นได้ด้วย 

การบริจาคจึงเริ่มต่อ

ยอดเข้ามาทีละน้อย ทุกๆหลักสูตร

ศูนย์จึงเป็นอย่างที่เห็น...

🍂

ปีที่สองที่อินเดียนี้ หรือปี 62 

พวกเราฝากกันมาบริจาคมากกว่าปีแรก 

เลยบริจาคได้เกินสองแสนรูปีแทบทุกศูนย์ บางแห่งเกือบสามแสนรูปี คราวนั้นเจ้าหน้าที่ที่รับบริจาคหลายศูนย์ก็เลยต้อง’แตกตื่น’ อีกครั้ง

🍂

แม้พี่ไม่ได้ไปอินเดียปีนี้คือ 63 แต่เชื่อว่าต้องเริ่มมีคณะอื่นที่เกิดกุศลจิตทำนองนี้ขึ้น

🍂

พี่กราบเล่าให้พระอาจารย์จรูญฟัง ปกติท่านจัดไปอินเดียทุกปีอยู่แล้ว ปีที่แล้วพี่กราบชวนให้ท่านลองพาคณะท่านไปนั่ง GS ท่านก็ไปนั่ง GS โดยให้ทางเราช่วยประสานงาน การติดต่อให้ เชื่อว่าเมื่อกลุ่มท่านไป ย่อมบริจาคเกื้อกูลศูนย์เหล่านั้นเช่นกัน

🍂

ธรรมะได้แผ่ขยายไปในดินแดนที่แร้นแค้น ทุกข์ตรมที่สุดแห่งหนึ่ง...

ผู้คนเริ่มมีความสุขขึ้น...

ชีวิตพวกเขาเริ่มมีความหวังขึ้น...

ความหวาดหวั่นเพราะความทุกข์ของชีวิตเริ่มเจือจางลง...

ความดีงามเพราะได้สัมผัสธรรมะเริ่มเบ่งบานขึ้นในใจของผู้ที่ไม่น่าจะมีโอกาสเลย...

🍃

ท่านอาจารย์ฝากงานนี้ไว้กับเราทุกคน

🍃

ดังที่พระพุทธองค์ทรงฝากไว้แก่ท่านอาจารย์ผู้เข้าถึงธรรมโดยชอบ

และ...ทรงฝากแก่พุทธบริษัทสี่ผู้ใฝ่ในธรรมทั้งหลาย

🍂

พวกเราทุกคน คนละเล็กละน้อย คนละไม้ละมือ ตามกำลัง ตามสามารถ ก็ได้ร่วมกันต่อเติมให้ความงดงามแห่งธรรมะได้เติบโตแผ่ขยายออกไปแล้ว

🍂

พี่เลยขอแอบเป็นปลื้มจากใจอีกครั้ง

🍂

และ บัดนี้เราก็กำลังร่วมทำกุศลนี้ด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง...

สาธุ สาธุ สาธุ

🍂🍃🍂

ขอให้ธรรมะที่ได้เปล่งประกายในจิตใจผู้คนมากมายเหล่านั้น...

ได้มาส่องสว่างเปล่งประกาย ได้มาพัฒนา ได้เจริญก้าวหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้งในจิตของพวกเราทุกคนนะคะ

🍃

พี่ขอโมทนาและวันทามิพวกเราทุกคนค่ะ...

🍂🍃🍂🍃🍂

21/02/20