ความเบื่อหน่าย เหงา เคว้ง และเศร้า และความรู้สึกต่างๆในใจเป็นเรื่องปกติที่อาจสลับกันขึ้นมา ขึ้นกับเหตุปัจจัย สาเหตุลึกๆก็คือตัวสังขาร หรือตัวอนุสัยกิเลส (ราคะ โทสะ โมหะ) ที่เราสั่งสมมานานในจิตเรา ทุกครั้งที่เราเกิดอกุศลในจิต จิตโกรธ เจ็บใจ เสียใจ น้อยใจ หวาดหวั่น เศร้าหมอง หลงใหล เราก็เพิ่ม ก็สะสมสิ่งเหล่านี้ทับถมเข้ามาไม่มีหยุด มันก็นอนเนื่องเป็นตัวเรา เป็นนิสัยแท้ๆของเรา

ยิ่งทำมาก นิสัยเราก็จะมีแนวโน้มเป็นคนอมความทุกข์ชนิดนั้นมากขึ้น มากขึ้น 

พอมีเหตุปัจจัยบางอย่าง หรือ มีสิ่งมากระทบ ทั้งทางกายทางใจ…กิเลสที่ฝังอยู่ในใจมากมายเหล่านั้น ก็จะลอยตัวขึ้นมา เป็นความรู้สึกไม่ดีต่างๆกัน

คนเราสั่งสมกิเลสเครื่องเศร้าหมองในจิตกันมามาก มันก็จะส่งผลอยู่ตลอดเวลาที่เรามีชีวิตอยู่ในสังสารวัฏฏ์ จะเกิดเป็น คน สัตว์ เปรต เทวดา ฯลฯ ก็มีสิ่งเหล่านี้ส่งผลตลอดในรูปแบบต่างๆตามสถานะหรือ ภพที่เราไปเกิด

การมีสติ และ ปัญญาเท่าทันมัน เป็นทางเดียวที่จะหลุดจากทุกข์อันเนื่องมาจากส่งผลของมันในแต่ละขณะ 

ทางแก้ไขคือการฝึกสติ และสัมปชัญญะ หรือปัญญาให้มาก

ฝึกมากๆ ฝึกบ่อยๆ ฝึกเสมอๆ 

ฝึกจนกิเลสเหล่านี้ค่อยๆเบาบางลงไป ลดลงไปจากจิตเรา 

ความทุกข์จะไม่กล้ำกรายจิตเราได้ 

การกระทบกระทั่งไม่ดีต่างๆ ที่เป็นผลจากการกระทำไม่ดีของเราในอดีต ยังคงส่งผลเข้ามาเรื่อยๆในชีวิต เพราะนี่คือวิบากจากกรรมเก่าของเรา

…แต่จิตเราจะไม่ทุกข์เร่าร้อนไปกับมันเหมือนเดิม

ยิ่งจิตได้รับการฝึกฝนมาก 

เราก็สะเทินน้ำสะเทินบกได้มากขึ้นกับมัน

คืออยู่กับมัน เห็นมัน แต่ไม่เป็นทาสของมัน

29/11/19