ขอตอบแบบง่ายๆไม่เอาวิชาการนะคะ

☘️

การทำวิปัสสนาเป็นสิ่งเดียวที่ ‘ล้างบาง’อกุศลทุกชนิดในจิตได้จนหมดสิ้น ไม่มีส่วนเหลือ 

ที่ว่าวิปัสสนาชำระจิตให้บริสุทธิ์นั่นแหละค่ะ

☘️

อกุศลในจิต คือ กิเลส(โลภ โกรธ หลง) ตัณหา อุปาทานทั้งหลาย

☘️

การปฏิบัติวิปัสสนาจะไปเขย่าหรือไปเผาลนเอากิเลส หรือสังขารด้านโลภ โกรธ หลง ออกมาจากจิต และขจัดมันออกไป

☘️

ความเป็น’ตัวตน’ คือความหลงค่ะ

☘️

เมื่อหมั่นปฏิบัติวิปัสสนาต่อเนื่องไป(อย่างถูกต้องด้วย) 

จิตจะพัฒนาสติ พัฒนาปัญญาเห็นอนิจจังในทุกสิ่ง พัฒนาอุเบกขาปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นต่างๆ รวมถึงความเป็นตัวตน บุคคล เราเขา ความคิดเห็นของเรา ของเขา เป็นต้น

☘️

จิตเมื่อเป็นกลางขึ้น ปล่อยวางขึ้น เพราะ’เห็น’ความไม่มีแก่นสารของนามรูป หรือ ‘ตัวตน’ นี้ 

‘เห็น’ความไม่จีรัง ความเปลี่ยนไปตลอดเวลาของตัวตนนี้ 

‘เห็น’ความสมมติของตัวตนนี้ 

เมื่อยิ่งเห็นความจริงแท้ของขีวิต ก็ยิ่งหน่าย ยิ่งวางตัวตนลง

☘️

ทั้งนี้’การเห็น’ ต้องเป็นการเห็นด้วยญาณนะคะ คือประจักษ์แจ้งด้วยปัญญา(ปัญญาที่ลึกกว่า intelligent)

☘️

การเห็นต้องเห็นที่ “จิต”

ไม่ใช่เห็นที่”ความคิด”

☘️

เมื่อหมั่นปฏิบัติ ก็เท่ากับหมั่นล้างไป ล้างไป ล้างไป จิตก็สะอาดขึ้น บริสุทธิ์ขึ้น เรื่อยๆ

จนถึงที่สุดเมื่อจิตปราศจากมลทินของกิเลสเหลือ ก็คือการถึงพระนิพพาน

☘️☘️☘️

21/10/19