ที่เราปฏิบัติกัน เราจะต้องเริ่มที่ได้เวทนาทั่วไปเป็นลำดับแรก

(ระดับนี้ จิตยังเกาะเกี่ยวกับผูกพันความคิดอยู่เนืองๆ ยังต้องใช้ความพยายามน้อมจิตให้ตามดูเวทนา ให้คิดถึงอนิจจัง ให้คิดถึงอุเบกขา)

เมื่อรับรู้เวทนาทั่วไปแบบนี้ได้

ก็เพื่อจะใช้เวทนาเหล่านั้นเป็นเครื่องมือฝึกจิตให้วางเป็น 

มีอุเบกขาจิตเป็น

เมื่อจิตเป็นอุเบกขาเป็น ก็หมั่นพัฒนาอุเบกขาในจิตให้เลื่อนขึ้นเป็นลำดับ คือมีระดับของความมีจิตเป็นอุเบกขาที่พัฒนาขึ้น ลึกซึ้งขึ้น ละเอียดขึ้น ประณีตขึ้น

จากอุเบกขาด้วยความคิด ความตั้งใจให้เป็น สู่อุเบกขาขั้นลึกขึ้นทีละน้อย จิตกำลังถูกฝึกให้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงในระดับที่ลึกขึ้น

เมื่อจิตมีความปล่อยวางอย่างยิ่งได้ มีอุเบกขาที่ประณีตอย่างยิ่งได้ จิตจะมีสภาพที่เบามาก มีปีติ มีความสงบมาก มีความสงัด มีความสุข จิตจะมีความคล่องแคล่วและมีความยืดหยุ่น ไม่ติดกรอบ

เวทนาทางกายทั่วร่างก็ละเอียดขึ้น เบาขึ้น เป็นอาการสั่นไหวแบบละเอียดประณีตทั้งภายในภายนอกทั่วตัวอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจิตจะไปรับรู้ที่ใดของกายนี้

หรือแม้มีเวทนาหยาบ หรือความว่างโหวงบางส่วน เมื่อจิตผ่านไปรับรู้ที่ตรงนั้น สภาพหยาบจะสลายละลายไป จะมีแต่เวทนาที่สั่นสะเทือนอย่างสุขุมประณีตอยู่บริเวณนั้นแทน

เมื่อจิตกวาดไปที่ใด ทั้งนอกใน ก็จะเป็นเวทนาแบบสั่นไหวละเอียดประณีตสุขุมอย่างยิ่งตลอดทั่วตัวตลอดเวลาที่จิตมีอุเบกขาขั้นนี้ 

(ขอเพิ่มเติมว่า จิตที่สุขุมลุ่มลึกละเอียดอ่อนประณีตเช่นนี้เกิดอยู่โดยไม่จำเป็นว่ากำลังอยู่ในสภาวะภังคะ หรือสภาวะปกติในชีวิต 

เพราะจิตชนิดนี้ได้เข้าถึงความเป็นอุเบกขาอย่างแท้จริง เป็นจิตที่ถึงความสุขุมประณีตอย่างมาก เป็นสังขารุเบกขาจิต

เป็นอุเบกขาขั้นที่ลึกซึ้งเกินกว่าขั้นภังคะ ไปไกล เพราะแม้ภังคะก็ยังเป็นสภาวะที่หยาบอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับอุเบกขาระดับนี้) 

จิตแบบนี้จึงเข้าถึงความเป็นอนิจจังของสรรพสิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นอัตโนมัติ 

แม้สัญญาก็เปลี่ยนไป จากสัญญาวิปลาสสู่อนิจจสัญญา อนัตตสัญญา เกิดการปล่อยสิ่งที่ยึดมั่น สิ่งที่เคยเพลิดเพลินยินดี

เกิดการวางภพวางชาติวางสังสารวัฏฏ์ชนิดสลัดออกอย่างไร้เยื่อใย

ถึงขั้นนี้ย่อมไม่ต้อง’คิด’ให้วางอุเบกขาอีก ไม่ต้องโน้มน้อมจิตอีกว่าเป็นอนิจจังอีก เพราะจิตเข้าถึงแล้วด้วยประสบการณ์ ด้วยการหยั่งรู้อย่างแท้จริง

จิตแบบนี้ย่อมเพราะประจักษ์แจ้งในการเกิดดับของนามรูปจากภายในเข้าถึงความไม่เที่ยง เข้าถึงความเป็นอนัตตา ความไม่มีแก่นสารของนามรูป

ท่ามกลางขบวนการเหล่านี้ สังขารมากมายก็ถูกขจัดออกไป ออกไป ออกไป เป็นลำดับ ยิ่งจิตละเอียดประณีต จิตมีอุเบกขาระดับสุขุมขึ้นเท่าไหร่ สังขารยิ่งออกมากและออกจากส่วนที่ลึกที่สุดได้มากเท่านั้น

🌿🌿🌿🌿🌿

ตอบตรงนี้ถือเป็นการตอบ ทั้ง Q1, Q2, Q3 นะคะ

🌿🌿🌿🌿🌿

ส่วนคำถาม Q4

a(*) และ b(*) ทำได้ทั้งสองแบบค่ะ

17/10/19