Q: หนูว่าหนูอุเบกขาความเจ็บปวดได้แล้วค่ะ หนูกลายเป็นหมอถามคนไข้ได้แล้ว 1 ครั้งสั้นๆ

หลังจากนั้นพอมันมีอาการเจ็บตึง หนูก็ถามตัวเองอีก บางครั้งก็ได้ บางครั้งก็ไม่ได้

แต่ครั้งที่ได้หนูยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นอนิจจังหรืออุเบกขา 

หนูต้องแยกให้ออกไหมคะว่ามันคืออะไร

ส่วนเวทนาละเอียดอาจารย์ ในคอร์สบอกว่า หนูยังมีความชอบมันอยู่ แต่หนูตอบไม่ได้เพราะตั้งแต่เริ่มต้นมันก็มีอย่างนี้ตั้งแต่ทีแรก 

แล้วหนูจะอุเบกขากับเวทนาละเอียดได้ยังไงคะ

🍀🍀🍀

A: ตอบเป็นประเด็นๆนะคะ

1. เรื่องความเจ็บ ความตึงต่างๆ หนูแค่ดูมันให้เป็น 

คือยอมรับมันอย่างเต็มที่ เต็มใจจะให้มันเป็นตามนั้น

เพราะนั่นคือความจริงขณะนั้น

ถ้ายอมรับได้ 100% จิตเราจะเยือกเย็น จะสงบ ไม่ทุกข์

แบบนี้จึงเป็นอุเบกขาที่แท้

โดยไม่ต้องมีการคิดว่านี่คืออุเบกขาหรือไม่

แค่ใจสงบจริง

มองความเจ็บเหมือนไม่ใช่เราที่เจ็บ 

มองเห็นมันเป็นแค่อาการหนึ่งที่มาแล้วก็หมดไป 

นี่คือเห็นอนิจจังในทุกประสบการณ์

2. จิตที่วางเฉยสนิท เพราะรู้ถึงความไม่เที่ยง

ก็คือจิตที่เห็นอนิจจังจริงๆ

จึงมีอุเบกขาได้แท้จริง

การรู้ถึงความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง ใจจึงวางเฉยสงบสุขได้

นี่คือเห็นอนิจจังจิตจึงเกิดอุเบกขา

3. อย่าเอาความคิดเราเข้าไปใส่ในการปฏิบัติ

ไม่ต้องพยายามอธิบายอะไร

แต่ให้สงบ ให้ปล่อยวาง 

ให้ยอมรับทุกอย่างที่ปรากฏออกมา

ย้ำนะคะ

ต้องยอมรับทุกอย่างที่ปรากฏออกมา 

ทุกอย่าง และทุกขณะ

เน้นครั้งที่ 3

ยอมรับทุกอย่างที่ปรากฏออกมา ทุกอย่าง ทุกเวลา

เพราะนั่นแหละคือความจริง

นั่นแหละคือปัญญา

4. ส่วนเวทนาละเอียด ที่หนูคิดว่ายังชอบอยู่นั้น

แท้จริงแล้ว

หนูยังมีปฏิกิริยากับทุกประเภทของเวทนาอยู่

คือ หนูยังสนใจความเจ็บ ยังเห็นเป็นความเจ็บอยู่

จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีเมื่อความเจ็บหายไป เป็นความสบายแทน

จุดนี้ต้องแก้ตลอดสาย

ไม่ใช่แก้ที่แค่ความชอบในเวทนาละเอียดเท่านั้น

แต่ต้องแก้ ตั้งแต่ตอนที่เห็นความเจ็บว่าเป็นความเจ็บแล้ว

ตราบใดที่ หนูยังแยกประเภทเวทนาอยู่

ยังเห็นความต่างของมันอยู่

ก็คือ ยังไม่ได้อุเบกขา

เมื่อใด ที่ไม่รู้สึกว่านี่คือเวทนาแบบนี้ 

นี่คือแบบนั้น 

แต่รู้แค่ว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในขณะต่างๆ 

และจิตมีลักษณะเดียวได้ 

คือไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย

ไม่เห็นมันต่างกันเลยแม้แต่น้อยกับความรู้สึกชนิดอื่น 

จะเป็นอะไรมา 

จะมาแบบไหน

หนูก็วางเฉยอย่างสนิท

หนูเหมือนเป็นแค่ผู้ดูอยู่วงนอกเท่านั้น

นั่น ถึงจะคือ การวางได้จริงๆ 

นั่นคือ มีอุเบกขาจริงๆ

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

Q: อีกคำถามนึงนะคะอาจารย์เวลาทำอานา หนูสับสนว่ามันเข้าหรือออก แต่หนูรู้ว่ามีเข้าและออก อาจารย์งงไหมคะ รู้แค่นี้ได้มั๊ยคะ

🍀🍀🍀

A: อานา ไม่ต้องคิด จะไปงงกับความคิด

ให้ดูจุดที่ลมกระทบเท่านั้น

เวลากระทบขาเข้ามันจะสูดเข้า ลมผ่านจุดกระทบขาขึ้น

เวลาออก ลมผ่านจุดกระทบขาลง 

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

Q: ลมของหนูบางทีไม่ได้ขึ้นลง แต่มันเป็นแบบเหมือนเข้ามาด้านหน้าทะลุไปเหงือกอย่างนี้ค่ะ

🍀🍀🍀

A: อย่าไปสนใจบริเวณอื่น

จิตจ่ออยู่ที่เดียวคือใต้ช่องจมูกเหนือริมฝีปาก ขนาด 0.5-1.0 ซม

ไม่ต้องใส่ใจความเป็นลมว่ามันเข้ายังไงออกยังไง ผ่านตรงไหนบ้าง

แต่ใส่ใจการกระทบของมันที่ผ่านจุดนี้ของแต่ละลมเท่านั้น

24/2/19