Q:  หนูมีเรื่องอยากถามค่ะว่าเราจะต้องตั้งจิตยังไงไม่ให้ละเมิดศีลคะโดยเฉพาะข้อ4  ซึ่งเราพูดทุกวัน นิสัยรากเหง้าคนไทยมักพูดรักษาน้ำใจกันไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดมากเสียใจ 

 ซึ่งต้องมีการพูดบิดเบือนความจริงไปบ้าง  พูดไม่จริงบ้าง  รู้ก็บอกไม่รู้บ้าง  โกรธก็บอกไม่มีอะไรบ้าง 

ถ้าจะพูดตรงไป ก็ทำให้เกิดความบาดหมางกันได้  จนกลายเป็นนิสัยเคยชินพูดไม่ตรงความจริงไปแบบอัตโนมัติค่ะ

A : ฝึกจิตให้มีสติบ่อยๆ จะเปลี่ยนความเคยชินแบบนี้ได้ 

เพราะจิตจะรู้ตัวก่อนจะพูด ก่อนจะทำ พอรู้ตัวมันก็จะหยุดตั้งแต่ที่ความคิดแล้ว

จิตที่ฝึกแล้วจะหยุดก่อนที่จะคิดด้วยซ้ำ

ถ้าจิตบริสุทธิ์ขึ้นเรื่อยๆ 

ความคิดก็จะแปดเปื้อนด้วยกิเลสน้อยลงไปเรื่อยๆ

สิ่งที่พูดออกมาจากจิตที่มีคุณสมบัติแบบนี้ย่อมเป็นคำพูดที่เป็นมงคล ทั้งกับตนเองและผู้อื่น

หรือไม่ก็อาจไม่จำเป็นต้องพูดอะไรออกมาเลยด้วยซ้ำ

ความเคยชินที่ว่านี้ไม่ใช่เพราะเป็นคนไทย แต่เป็นปกติของคนทั่วไปที่ใจมีกิเลส 

มีความไม่พอใจเกิดในใจเกี่ยวกับบุคคลตรงหน้า 

และได้เผลอเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานตัดสินคนอื่นๆไปแล้ว 

กรณีที่ใจไม่บริสุทธิ์ ใจขุ่นมัว เป็นบาปอยู่ที่คนนั้นแล้ว 

ขณะนั้นจะพูดกลบเกลื่อนว่าไม่เป็นไรแล้วเก็บความไม่พอใจไว้ในใจ หรือจะพูดออกไปในเชิงติเตียน 

ต่างก็มาจากจิตที่อกุศลไปแล้ว

ตรงข้าม ถ้าจิตบริสุทธิ์ จะไม่ขุ่นมัว 

จะไม่กังวลอะไรว่าต้องพูดหรือไม่พูด

ถ้าจะต้องพูดก็พูดออกมาจากใจที่กรุณารักใคร่ห่วงใยอย่างแท้จริง 

สิ่งนี้กลับเป็นกุศล

คนเราสร้างกุศลได้ทุกเวลา 

เพียงแค่คิดแต่สิ่งดีๆต่อคนรอบตัวทั้งวัน 

บุญก็เกิดได้ทั้งวัน

ค่อนแคะคนทั้งวันในใจ 

บาปก็เกิดได้ทั้งวัน

🌷

30/7/18