อาจารย์ค่ะ บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าโลกกับธรรมมันสวนทางกัน คือถ้าเราจะเอาทั้ง2ทาง ทางธรรมมันไปไม่สุดและช้ามากค่ะ

A: โลกถ้าไปอย่างสุดๆ ย่อมสวนทางกับธรรมะขั้นสูงสุด

แต่การใช้ชีวิตสายกลางตราบใดที่เรายังไม่ถึงความเป็นอริยะ เราสามารถเดินไปด้วยกันได้

ในขณะที่เรายังเดินทางอยู่เราย่อมต้องอยู่ในโลก

เราก็ต้องนำธรรมะมาใช้กับโลก

ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งเราก็ต้องปฎิบัติธรรมเพื่อให้ถึงธรรมะขั้นสูง

เมื่อเราเข้าถึงธรรมะขั้นสูงจริงๆแล้วเราย่อมไม่เห็นสาระหรือความอยู่ในโลกต่อไป

ถึงวันนั้นเราก็จะทิ้งโลกเอง

แต่ถ้าเรายังไม่มีธรรมะในขั้นนั้น

เราก็ต้องอยู่กับโลกโดยเกื้อกูลโลก

และทำความดีต่อไปฝึกจิตต่อไปจนจิตถึงขั้นที่สามารถหลุดพ้นจากโลกได้

เมื่อจิตไปถึงขั้นนั้นยังไงๆ โลกก็ดึงไว้ไม่อยู่แล้ว

บุคคลเหล่านั้นก็จำเป็นต้องไปบวชหรือใช้ชีวิตเพื่อการหลุดพ้นเท่านั้น

สำหรับพวกเราที่ยังมีความรับผิดชอบมีครอบครัวบิดามารดาต้องดูแลมีลูกหลานที่พึ่งพา

เราต้องเดินสายกลาง

ต้องทำหน้าที่และความรับผิดชอบของตนให้ครบถ้วน

และเมื่อมีเวลาที่ให้ตัวเองได้ก็มันปฏิบัติธรรม

27/9/17