De Mestreechter geis
Ik ben geboren in de handen van Mari Andriessen uit Haarlem.
In 1962 wordt het 25-jarig jubileum van burgemeester Baron Michiels van Kessenich gevierd. Het volk van Maastricht wil hem graag hiervoor iets schenken. Het jublieumcomité reist hiervoor af naar Haarlem, om een mooi beeld te gaan kopen bij Mari Adriessen.
Daar aangekomen blijkt, dat niet, zoals ze hebben verwacht, daar een hoop beelden staan. Er staat er precies geteld één, en dat is ook nog een harlekijn. Wat nu gedaan? Andriessen komt net terug van een reis naar Italië en is daar onder de indruk geraakt van een voorstelling die hij heeft bezocht van Commedia dell'arte. En geraakt door de voorstelling heeft hij een beeld gemaakt van hoe zo’n speler eruit ziet. Met links een sabel, en rechts in de hand het masker, dat ze aan het einde van de voorstelling afzetten.
Dit is niet wat het comité voor ogen heeft. Maar zegt Andriessen, jullie hoeven het natuurlijk ook niet een harlekijn te noemen, jullie kunnen er ook een eigen naam aan geven. En zo doen ze. Het beeld wordt de Mestreechter Geis gedoopt. Naar een begrip uit de operette Drie Maastrichtenaren naar de Maan, gemaakt door Lou Maas.
Het is pas een gipsen model, ze zullen dat plaatsen en later zal dan het echte beeld vervaardigd worden.
En zo gebeurt het, op 20 Mei 1962 wordt vanuit de markt in een lange stoet naar de graanmarkt getrokken, en daar word ik dan onthuld door voorzitter Léon Schreuder, de Mestreechter Geis in al zijn glorie!
Maar wat gebeurt nu? De Maastrichtenaren vinden me helemaal niet mooi, ik ben niet los genoeg, niet Bourgondisch, er zit geen schwoeng in, nee, ze vinden me eigenlijk maar een stijf beeld, iemand waarin ze zich niet kunnen herkennen.
In die tijd wordt, in tegenstelling tot nu, nog wel eens naar de mensen geluisterd, en zo gebeurt het dat Andriessen een nieuwe versie maakt, wel nog gebaseerd op zijn bevindingen uit Italië, maar met alles erop en eraan wat echte Maastrichtenaren raakt, dat gevoel, die glorie en die schwoeng is nu goed door hem getroffen.
En zo komt daarna een nieuwe versie. Een beeld dat een gevoel en een begrip zal worden dat voor de echte Maastrichtenaar als heilig en onmisbaar wordt beschouwd. En terecht!
Zo sta ik daar, zoals Paul Berben het beschrijft, de Mestreechter geis, een speelse, charmante, zwierige Bourgondiër, een onthullende afbeelding van de gemiddelde Maastrichtenaar.