https://sites.google.com/view/linguarium
De kleine metropool
Je hoeft niet met de lift mee naar de tweede etage toe. Dus dat heeft geen zin. Zo ontzettend ordinair wordt die man tegen mij, dus ik kom daar niet meer. Dus ik er weer uit, hè. En dan zit ik veilig binnen. Heel warm. Morgenochtend zien we dan wel weer. Ik kan van de onderhoudsdienst zijn of zo. Ik kan natuurlijk ook vanavond... is er vanavond wat? Dus ik kan eigenlijk ook het beste vanavond dat doen. Maar daar mag ik ook niet slapen. Heel kinderachtig eigenlijk. Ook zijn eigen kinderen komen daar nauwelijks binnen, hoor. Ik heb een kamer in principe in Aken, maar dat is heel anders. Het is in principe precies hetzelfde. Als ik wil, dan heb ik in Aken iedere nacht een bed. Die vrouw die ziet dat anders. Maar wat heb ik daar dan aan eigenlijk? Maar daar heb ik me al mee verzoend. Ze denken allemaal...wat denken ze allemaal? Precies wat ik zeg. Zodra ik eenmaal.... Die lui zijn helemaal niet gek. Mag ik vannacht één nacht bij jou slapen? Dat kan dus niet. Ik kan ze wel per ongeluk een keertje tegenkomen. Het blijft tenslotte toch wel familie. Dus die lijn wil ik helemaal niet kapot maken. Dat is heel pijnlijk eigenlijk, hoor. Dat is eigenlijk heel erg. Ze hebben het zelf gedaan. Ik kan dus doen en laten, waar ik zin in heb. Wat is die Paul weer idioot bezig, weet je wel. Ik ga natuurlijk geen vriendin versieren om mijn huisvestingsproblemen op te lossen. Ik zou nu weer opnieuw moeten gaan oefenen, als ik dat nog kan. Dan zijn de vaste kosten wat lager. Dat is ook een manier om ertegen aan te kijken. Dan raak je ook niet emotioneel geïnvolveerd. Hij had verwacht, dat je zat te lachen. Soms moet ik wel lachen. Dat kan ik niet halen die afspraak, want die trein rijd je zwart. Hij zou vanuit Luik lnaar Aken gaan. En dan word ik bij Aken uit de metro geplukt. Die werken echt mee wat dat betreft. Ik rij openlijk zwart, niet stiekem. Ik betaal die dingen ook zelf nog af en toe. Die storten zich als een kluwen op mij. Denk er eens even om. Die hand is niet in orde. Echt waar, hoor! Je loopt gewoon mee. Ik draai onderweg ook nog wel eens een sigaret, als ik even stilsta. Dus ik zal maar weggaan. Een grote is altijd handig. Mag ik mijn sigaret nog oproken? Ik ben even te snel van begrip. Ik ben ook deze week niet op mijn werk. O ja, je huisarts. Is dat achter het Centraal Station? Dan ga je de andere kant op. Links niet, rechts, want rechts ga je naar het station. Is het ver weg? Nee, het is niet ver weg. Misschien wil je wel niet hebben, dat die nu weet, dat ik jou ken. Dan moet ik opbellen. En het telefoonnummer, dat is? En dat is je huisarts. En jouw telefoonnummer dat is?
De metro heeft de vorm van een slang en is zo lang dat het einde niet zichtbaar is. Hij komt uit Luik en vermoedelijk gaat hij naar Aken. De slang raast voort door zijn enge ruimte, remt af om te stoppen bij een halte. Hier ben ik, fluister ik tegen elke halte die me voor de voeten komt. Wandre, Herstal, hier ben ik, Cheratte, Blegny, Dalhem, hier ben ik, Visé, Eijsden, Maastricht, hier ben ik. Verder gaat de reis. Cadier en Keer, Margraten, Wylre, Voerendaal, Kerkrade. Dan gebeurt iets vreemds. De metro stopt voor een smalle gang, waar mijnwerkers hurken. Een van hen mompelt onafgebroken, maar ik luister er niet naar, omdat ik niet versta wat de mijnwerker zegt. Niettemin klinkt me nu en dan iets bekends in de oren. Dan begin ik te luisteren, en het lijkt alsof de ondergrondse man net op dat ogenblik echt begint te spreken. Denk niet dat we je zomaar hier hebben laten komen, Paul, of wie je ook denkt dat je bent, we willen je iets laten zien. We roepen jou niet zonder reden hier, we willen sommige mensen toch wat van onze levensomstandigheden laten zien. Kijk eens hoe wij hier bezig zijn, wat zouden de mensen denken, als ze gedwongen worden zo’n werk te doen? Probeer maar eens of je zo wil werken, ja, een uur of een paar uur misschien, maar wat zeg je van 30 jaar? Je wordt er ziek van en lijdt net zoals wij aan stoflongen, kortademigheid en droge hoest, koude lucht, droge lucht, vochtige lucht, geen enkele lucht kun je nog verdragen, zwarte ogen, oogsidderen, duizeligheid, kruipknieën, en ga zo maar door. De politici hebben het besluit genomen, het gaat hun niet om ons, maar om de steenkool. De handelaren zien er winst in, de ingenieurs bedenken de machines, de architecten ontwerpen de mijngangen. Onder de grond, kathedralen met hun torens omlaag gericht, de gebouwen en de steenbergen boven de grond, waardoor het groene landschap uit het zicht verdwijnt, de spoorlijnen die de steenkool naar de Maashavens brengen. Zij hebben niets met ons gemeen, wij worden er alleen maar bij gehaald om het werk te doen, wij halen de steenkool uit de grond. We hebben jou geroepen, zodat je onze verworpen toestand ziet. We willen dat je aan anderen overbrengt wat je hier ziet. Door jou zullen duizenden anderen onze boodschap horen.
Ik wil niet meer naar de mijnwerker luisteren, het verhaal wordt me teveel, bovendien komt het me bekend voor. Ik heb het al vaker gehoord. Ik heb er geen behoefte aan nog eens het verhaal over de zielige mijnwerkers te horen. Ik verlaat deze ondergrondse plek en sta onmiddellijk daarna op het aardoppervlak. Daar zie ik de mijnwerker weer. Deze wenkt me vanaf een klein gebouw, dat in een kaal landschap staat. Alsof er geen onderbreking is geweest, vervolgt de mijnwerker zijn verhaal.
Enkele jaren na de sluiting van de mijnen ging een van ons, Martin Herbergs, met zijn zoon naar het mijnterrein van de voormalige Staatsmijn Wilhelmina om zijn zoon te laten zien waar hij meer dan 12 jaar had gewerkt voordat hij overgeplaatst werd naar de Staatsmijn Emma. Er was niets meer te zien. Alles was gesloopt. Alleen de steenberg was er nog. Wandelend in de richting van de steenberg stootte hij op het voormalige lijkenhuisje. Vanaf die dag heeft Martin rondgelopen met het idee dit gebouw te herstellen en er een functie aan te geven. Zo is bij hem het plan gerijpt om er een herdenkingskapel van te maken voor de omgekomen mijnwerkers. In 2002 werd de droom van Martin verwezenlijkt. Met de gedachteniskapel van de voormalige Staatsmijn Wilhelmina willen wij niet alleen de herinnering aan ons, mijnwerkers, levend houden, maar ook inzicht verschaffen in de aard van ons werk en het sociale landschap rondom de mijnen. De gedenkplaten, die je hier ziet, onthullen de namen van alle verongelukte mijnwerkers, zowel ondergronds als bovengronds. Wij kwamen overal vandaan, van hier en van elders, uit het oosten en zuiden van Europa. Hier in de ondergrondse metropool leven de naties broederlijk naast elkaar. Nu, zoveel jaren later, is de herinnering aan die vreemde herkomst verdwenen, alleen onze namen herinneren er nog aan. Ja, en misschien hebben wij ook wel de volksaard veranderd, maar daar weet niemand meer iets van. Zeker is dat het landschap is veranderd. Door ons veranderden de dorpen in kleine steden, die aan elkaar zijn gegroeid en samen een metropool hebben gevormd, zoals hier eerder nooit is gezien.
Ik vond dat de mijnwerker het nu goed had gezegd, hij weersprak een ander verhaal over de volksaard, ingetogen, introvert, voorzichtig en timide, geduldig, gemoedelijk, Bourgondisch, katholiek, hij zei eigenlijk dat dit volk niet zo homogeen was als vaak werd voorgesteld, maar juist divers, doordat het uit zoveel mensen met een verschillende herkomst was voortgekomen, ik wilde graag meer hierover horen, maar de mijnwerker ging niet verder met zijn verhaal.
Het gebeurt niet vaak, dat je naar Sweikhuizen komt om me op te zoeken, maar dat zou eigenlijk wel moeten. Je moet echt wat vaker deze kant op komen.
Het verwondert mij, dat er zoveel mensen van de stad naar dit dorp zijn verhuisd. Ik zou graag van jou willen horen hoe je daarover denkt.
ik zal je eerlijk zeggen wat ik ervan vind. Ze wonen hier in dit dorp bij elkaar, van huis uit stadsmensen, als levend bewijs van het spreekwoord: soort zoekt soort. De meesten van hen verachten de stad waar ze vandaan zijn gekomen, de drukte, het lawaai, en ze kijken naar het dorp, alsof dit ooit hun thuis is geweest. Ze houden van de stilte, het passieve leven en het zalige niets doen. Maar ik denk, dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Want hadden ze gelijk, dan zou ik ook mijn tijd hier verdoen met niets doen, net als die mensen die de stad zijn ontvlucht. Er is trouwens voor deze vlucht naar het platteland maar een oorzaak, niet de stad, maar het karakter van de mensen. want voor actieve mensen zal het geen verschil maken, dan is een dorp net zo goed als een stad.
Als de mensen jou zo horen praten, zullen de meesten je niet geloven en je actieve leven toeschrijven aan je karakter en niet aan het dorp waar je geboren bent.
Zelf zou ik misschien niet zo actief zijn, als het niet in mijn aard lag, maar die mensen zullen uit hun aard nooit tot actie komen.
Mag ik je vragen, wat is volgens jou voor actieve mensen het voordeel van het wonen in een dorp?
Dat weet ik niet zo goed, want zoals ik al zei, dorp of stad, dat maakt me niet zoveel uit. Misschien kan ik je een droom vertellen, gaat hij verder, een rare droom die ik verschillende keren na elkaar heb gehad. Eerst droom ik, dat ik met jou door het dorp rijd. Ik laat je het landschap zien. We hebben het over verstedelijking. Ik zeg dat je de stad ook als metropool kunt bouwen en het landschap leeg laten. Dat had ik wel gedacht, zeg jij, dat je dat zou denken. Een andere keer droom ik, dat Sweikhuizen als stad is herbouwd met veel gebouwen in Renaissancestijl. Daarna droom ik, dat ik tegen jou zeg: Iedere keer als ik Sweikhuizen terug zie is het wel tien keer zo groot. Als je nu zo doorloopt, gaat dit zeker nog 50 km zo door. En nou wil ik je vragen wat je mening is over deze dromen.
Een droom heeft bijna altijd een rare inhoud, en dat komt doordat hij geen ware gebeurtenissen laat zien, maar wat je over die gebeurtenissen denkt. En dan vertelt deze droom misschien dat voor jou niet geldt wat je eerder zei, dat een dorp of een stad geen verschil maakt. Misschien laat de droom zien, dat jij eigenlijk het liefst in een grote stad wil wonen, maar daarvoor hoef je niet naar Parijs of Londen te verhuizen, want het dorp waar je vandaan komt, ligt er midden in.
In een straal van 50 kilometer rond het dorp is nergens een hele grote stad te bekennen. Natuurlijk zijn er niet zo ver van het dorp steden, zoals Maastricht, Aken en Luik, maar die zijn niet zo groot als de stad die ik zie in mijn droom.
Dat is wat je ziet met je verstandelijke blik, maar misschien laat de droom je zien wat met de gewone ogen niet zo goed waar te nemen is, maar waar je innerlijk wel aan denkt.
Bedoel je een metropool?
Ja, dat bedoel ik. Wat je in je droom ziet, is een metropool, en daar ligt Sweikhuizen in.
Je hebt gelijk, daar denk ik inderdaad aan, maar ik vind het geen realistische gedachte. Kijk je naar de Euregio Maas-Rijn, met steden, zoals Luik, Verviers, Aken, Düren, Maastricht, Hasselt, Genk, Heerlen en Sittard-Geleen afzonderlijk, dan zijn deze klein en ze grenzen niet aan elkaar. Ik associeer dit niet met een metropool, maar door die droom verandert dat misschien. Kijk je naar deze steden alsof ze een geheel vormen, dan ontstaat daaruit ineens het beeld van een metropool.
En zo wordt de droom over het dorp, herbouwd als stad, op een manier die je niet verwacht, verwezenlijkt.
Ja, ik ga daardoor anders naar het dorp kijken. Het dorp is een soort buitenwijk van de stad Sittard-Geleen, en die is weer een deelstad van de Euregio..
Uitstekend. Maar nu we het toch over die metropool hebben, is dat dan zo’n metropool als Parijs, of gaat dat misschien te ver?
ik denk aan zoiets als Parijs, maar zo’n grote stad is het natuurlijk niet. Ik vraag me wel af, hoe ik dan aan dat idee van een metropool kom, en dan denk ik, dat de metropool die ik hier denk te zien in de omgeving van Maastricht, Aken en Luik, misschien beter gezien kan worden als een metropool in wording.
ik begrijp het. Bedoel je, dat de toestand waarin je deze metropool ziet overeenkomt met de toestand waarin de regio rond Parijs meer dan honderd jaar eerder verkeerde?
Ja, dat bedoel ik. Maar ik vind dat die metropool in de toekomst een stad zo groot als het tegenwoordige Parijs kan worden.
Zo te horen, hul je je definitie van een metropool in dichterlijke nevelen. Blijkbaar bedoel je met een metropool een stad die zo groot is als Parijs.
Wat zou je anders denken?
Tja. Stel dat iemand jou vraagt: Als er zoiets is als aardrijkskunde, wat is dat voor een vak? Wat is jouw antwoord op die vraag?
Dat is natuurlijk de wetenschap die zich bezighoudt met wat er te leren is over de aarde. Bijvoorbeeld topografie. Bij aardrijkskunde leer je waar Parijs ligt, of cartografie, het in kaart brengen en het beschrijven van het landschap van Parijs.
En als er zoiets is als cartografie, hoe wil je zo’n kaart dan maken?
Ik maak bijvoorbeeld een kaart van het stedelijke bodemgebruik. Dat gaat zo. Je gaat uit van een topografische kaart. Deze toont de fysieke objecten, gebouwen, straten, parken, die in de stad zijn waar te nemen. Om het bodemgebruik vast te stellen, is het nodig deze objecten te vertalen naar hun gebruik. Dit gebeurt aan de hand van de legenda, bijvoorbeeld kleuren rood voor gebouwen, groen voor parken, of lijnen voor straten.
Maar dan bedenk ik, dat ik geen aardrijkskunde geleerd heb en daarom zo’n kaart niet kan maken. Ik pak dit anders aan. Ik vind in Wikipedia een kaart van de Unité urbaine de Paris. De kaart laat het stedelijke gebied van Parijs zien zoals het was in 1999. Ik open de afbeelding in Pixlr op de computer, bewerk deze onder aanpassingen met drempel waarde. Tenslotte verwijder ik overbodige details. Zo maak ik ook een kaart van die denkbeeldige metroppool rond Aken, Luik en Maastricht , maar zo'n kaart als die van de Unité urbaine de Paris is niet te vinden. Daarom maak ik op de computer de kaart uit een combinatie van satelliet beelden en kaarten van het stedelijke bodem gebruik. Ik vind de kaarten mooi, ze laten meteen duidelijk zien waar het om gaat, namelijk de dichtheid van bebouwing van het gebied waar de mensen wonen.
Maar ik denk dat de aardrijkskundigen zeggen dat de kaarten door een gek gemaakt zijn. Ze zijn niet erg nauwkeurig. Ze geven bij benadering het bebouwde gebied weer. Dat is niet hetzelfde als het gebied waar de mensen wonen. In een grote stad zijn er een heleboel fabrieken, kantoren en dergelijke, terreinen met gebouwen. Daar komen mensen alleen maar om er
te werken, en niet om er te wonen. Aardrijkskundigen die zo’n kaart zien als die ik maak vragen nooit het belangrijkste. Ze vragen nooit: Wat zie je op de kaart? Een bijenkorf? Een zwerm vogels? Maar ze vragen: Hoeveel inwoners heeft de stad? Wat is de bevolkingsdichtheid? Wat is het stedelijke bodem gebruik? Dan pas vinden ze dat ze stad kennen. Als je tegen de aardrijkskundigen zegt: Parijs is een bijenkorf, dan kunnen ze zich daar niets bij voorstellen. Je moet zeggen: de Petite Couronne van Parijs heeft een bevolkingsdichtheid van 8633 inwoners per km2. De Grande Couronne heeft 452 inwoners per km2. Dan roepen ze: wat groot! En al net zo gaat het als je zegt: de Euregio is een zwerm vogels die voorbij trekt. Ze zullen de schouders ophalen en je voor een gek uitmaken. Maar als je zegt: Het centrale gebied van de Euregio heeft een bevolkingsdichtheid van 686 inwoners per km2. Het perifere gebied heeft 238 inwoners per km2, dan geloven ze het meteen en stellen ze verder geen vragen meer. Of misschien zijn er onder die aardrijkskundigen een paar die vragen: wat is het verschil tussen een bijen korf en een zwerm vogels? En als je dan zegt: alle bijen zoeken hetzelfde nest, maar vogels hebben allemaal hun eigen nesten. Dan zeggen ze: Verkeerd! Je moet zeggen: Parijs heeft bijna 3 keer zoveel inwoners als de Euregio, bijna 12 miljoen tegen 4 miljoen, op een ongeveer even groot gebied. De bevolkingsdichtheid in de Petite Couronne van Parijs is 19,1 keer zo groot als die in de Grande Couronne. In de Euregio is de bevolkingsdichtheid in het centrale gebied slechts 2,9 keer zo groot als in het perifere gebied. Conclusie: de verstedelijking van de Euregio is gering in vergelijking met die van een erkende metropool als Parijs.
Maar, zeg ik dan, dat is dan toch dezelfde conclusie als die ik heb getrokken. De Parijzenaars wonen net als de bijen heel dicht bij elkaar in het centrum van de agglomeratie. De Euregianen wonen als vogels verspreid in hun stadsgebied.
Ja, zeggen die aardrijkskundigen dan, maar kun je dat niet beter met cijfers onderbouwen?
Dat zal wel beter zijn, antwoord ik dan, maar ik, gekke man zonder verstand van aardrijkskunde, geef om al die cijfers niets!
De eerste stichtingen van steden zoals Keulen, Trier en Tongeren, vonden plaats in de Romeinse tijd.
Door de Grote Volksverhuizing was er, in de vroege middeleeuwen, een verval van steden.
Steden begonnen te ontstaan, toen kooplieden, die tot dan toe als avonturiers zonder vaste woonplaats handel over lange afstand hadden bedreven, zich permanent vestigden in de beschermende nabijheid van een ommuurde bisschopszetel, versterkte abdij of burcht. Deze permanente vestiging wordt vaak gedateerd in de tiende of elfde eeuw, onmiddellijk na de Noormannentijd, maar, op basis van opgravingen, is het waarschijnlijker, dat de stedelijke ontwikkeling zonder grote onderbreking teruggaat tot in de vroege middeleeuwen. In een aantal gevallen was er zelfs continuïteit van bewoning sinds de Romeinse tijd en in enkele Maassteden, Huy en Maastricht, was er zelfs continuïteit van stedelijke functies.
De eerste stadsstichtingen waren vooral het initiatief van de steden zelf. Het stadsrecht moest vaak op een onwillige heer bevochten worden. Bij latere stadsstichtingen, toen in plaats van de handel over lange afstand functies als die van regionale markt, bestuurlijk streekcentrum of burcht meer op de voorgrond traden, was de rol van de stadsheer groter. De stadsheer had ontdekt dat de stad hem grote voordelen kon bieden als geschikte zetel van bestuur, als bron van inkomsten, als middel om mensen aan te trekken of vast te houden en als sterk militair steunpunt. Stadsrechten waren bijzondere rechten en privileges die aan een plaats werden toegekend. Hoewel hier vaak meerdere rechten, zoals marktrecht en tolrecht, onder werden verstaan, ging het vooral om het recht van de stad op eigen rechtspraak. Aan burgers werd het recht verleend hun zaak te bepleiten voor een rechtbank van gelijken in plaats van onderworpen te zijn aan het recht van de landheer. In een afzonderlijk privilege kon ook het recht op wetgeving, genaamd keur, worden verstrekt evenals het recht om een eigen schout en stadsbestuurders te benoemen. De rechten werden rechtstreeks van de keizer verkregen. Een voorwaarde was, dat de stad in staat was zich te verdedigen door het aanleggen van verdedigingswerken en een stadswal.
Burgers of poorters, zoals ze werden genoemd, vormden een minderheid van de stadsbevolking, het waren mannen met bijzondere rechten en plichten, zoals het recht om ambten te bekleden en lid van een gilde te worden of de plicht om de stad te verdedigen als lid van de schutterij. Het poorterschap was erfelijk, maar kon ook worden verkregen door huwelijk met een poortersdochter of door koop.
Congestie
Er is een grens aan de mate waarin mensen leefgebied met elkaar kunnen delen, en genoegen nemen met nog minder leefgebied. Bevolkingsdichtheid en dichtheid van bezetting van de ruimte zullen niet eindeloos toenemen.
Ik denk aan het idee van global village van Marshall McLuhan. Massamedia hebben de beperking door tijd en plaats van de menselijke communicatie weggenomen. Daardoor kunnen mensen op een mondiale schaal communiceren. Door het internet is de wereld een groot dorp geworden. Een consequentie van het idee van McLuhan is dat het zijn van een grote stad geen voorwaarde meer is om met de wereld in verbinding te staan. In principe kan ieder dorp met de wereld communiceren. Het verschil tussen stad en dorp vervalt.
Verder zullen agglomeratievoordelen, zoals nabijheid van een arbeidsmarkt en van kennisinstituten langzaam verdwijnen. Door telecommunicatie, internet en dergelijke, is nabijheid van onderzoeksinstituten niet noodzakelijk. En datzelfde geldt voor personeel. Het economische handelen wordt niet meer beheerst door een vaste plaats. Werken op afstand zal steeds meer toenemen.
Daar komt bij, dat in deze nieuwe industrieën de behoefte aan ruimte sterk afneemt. Het oppervlak van kennisintensieve bedrijfsterreinen is aanzienlijk kleiner dan de grond die vroeger gebruikt werd voor mijnbouw en industrie. Dus hoe dan ook: er treedt krimp op. Daar valt niet aan te ontkomen. Niet noodzakelijkerwijs economische krimp of bevolkingskrimp, maar krimp van het stedelijke bodemgebruik.
De voorspelling is dat er een steeds intensiever gebruik van een steeds kleinere ruimte komt. Symbolisch hiervoor is de flexibele werkplek. Meer mensen delen dezelfde werkplek. Carpooling, meer mensen gebruiken dezelfde auto. Dit zijn veranderingen in het gedrag van mensen, die in de toekomst steeds meer te zien zullen zijn.
Anders gezegd: een steeds grotere concentratie van bevolking in een steeds kleiner gebied. De steden worden kleiner, maar er lopen steeds meer mensen rond, steeds andere mensen.
De verwachting is, dat terwijl de stad qua bezette ruimte zal krimpen, de bedrijvigheid en de concentratie van mensen, steeds andere mensen, zal toenemen. Kortom: de stad wordt kleiner, maar het wordt er steeds levendiger.
Daarom zal het begrip metropoolregio, als een beschrijving van een plaats, verdwijnen, in plaats daarvan komt een dynamisch begrip van een metropoolregio. De metropoolregio wordt een plaats waar men tijdelijk verblijft. Een metropoolregio is een plaats waar een voortdurend wisselende bevolking verblijft.
Verder denk ik, dat je, zonder te kunnen zeggen waar de congestiegrens precies ligt, toch kunt zeggen dat zo’n grens er is. Het zou wel eens kunnen zijn, dat in de toekomst een maat voor die grens bedacht wordt. Een maat of congestiemeter voor optimale omvang van verkeer, bedrijvigheid en bevolking en dat deze maat gebruikt gaat worden als norm voor kwaliteit van metropolen. Metropoolgebieden die de grens overschrijden zullen maatregelen moeten nemen, om weer onder die grens te komen. Een theoretisch model om te gebruiken zou kunnen zijn:
In een kleine stad is er geen balans van inkomend en uitgaand economisch verkeer; er is meer uitgaand dan inkomend economisch verkeer; de economische massa van de kleine stad zit onder een kritische grens.
In een grote stad, die ik als een kleine metropool zou willen zien, is er een balans van inkomend en uitgaand economisch verkeer; er is ongeveer evenveel uitgaand als inkomend economisch verkeer; de economische massa van de kleine metropool bevindt zich op de kritieke grens.
In een zeer grote stad, of grote metropool is er geen balans van inkomend en uitgaand economisch verkeer: er is meer inkomend dan uitgaand economisch verkeer; de metropool bevindt zich in een voortdurende toestand van economische congestie.
Uit het model valt af te leiden, dat kleine metropolen in het voordeel zijn in vergelijking met grote metropolen.