https://sites.google.com/view/libervitae
ZIJ LEEFDEN VÓÓR ADAM: DE PREHISTORISCHE OORSPRONG VAN DE IGBO - DE NOOIT-GEREGEERDEN – VOORWOORD VAN DE AUTEUR:
CATHERINE ACHOLONU
Met bijdragen van Eddy Olumba en Ajay Prabhakar
GEDEELTELIJK VOOR HET EERST GEPRESENTEERD OP DE 6E JAARLIJKSE IGBO STUDIES CONFERENCE, HOWARD UNIVERSITY, WASHINGTON DC, 4-5 APRIL 2008.
Ze leefden vóór Adam door Catherine Acholonu Olumba -
Boekrecensie. Het schrijven van dit boek is per toeval ontstaan. Ik was niet van plan specifiek onderzoek te doen naar het Igbo-fenomeen, omdat het me op de een of andere manier niet leek alsof er nog iets over het Igbo-volk in Nigeria was geschreven door historici. Ik ben immers geen historicus, dacht ik. Ik ben in de eerste plaats een student literatuurwetenschap, een taalkundige, een literatuurcriticus en een autodidactisch filosoof, en bovenal een ongeneeslijk nieuwsgierige onderzoeker naar het leven in het algemeen, en in het bijzonder naar het fenomeen van het zwarte Afrikaanse leven en de cultuur. Wat ik over de Igbo ontdekte, kwam dus volledig per toeval tot stand. In 1990 was ik begonnen aan een grootschalig onderzoek naar de zwarte Afrikaanse identiteit. Het was een zoektocht naar de bijdragen van oude zwarte Afrikanen aan de wereldwijde beschavingen – met andere woorden, aan de ontwikkeling van de mensheid. Die zoektocht leidde me in 2001, na meer dan elf jaar zoeken, tot de ontdekking (opnieuw bij toeval) van een verzameling oude stenen inscripties, gemaakt door de gemeenschappelijke voorouders van wat ik de Niger-Benue-subfamilie van Nigeriaanse stammen noem, waaronder de Igbo. Deze stenen inscripties bevinden zich in Ikom, in de staat Cross River, Nigeria. Die ontdekking wakkerde mijn onderzoeksinteresse aan en bood me een ongekende inkijk in de verloren beschavingen van het oude Nigeria (op prehistorische Afrikaanse kaarten bekend als Median Biafra), de grondleggers/scheppers van het specifieke concept dat bekend staat als de Zwarte Afrikaanse cultuur, de scheppers van de Nok-cultuur van de Niger-Benue-samenvloeiing en van het latere Bantoe-fenomeen dat 90% van Zwart Afrika koloniseerde. De oude naam van een groot deel van het land dat nu Nigeria heet, was oorspronkelijk Biafra. Het woord Bi-Afra is de oorsprong van het woord Afrika, dat volgens esoterische bronnen is afgeleid van het woord Afra – de naam van de god-mens die het continent stichtte. De naam Bi-Afra bewijst dat het de spirituele/culturele hoofdstad of thuisbasis van deze god-mens Afra was. In de Igbo-taal betekent Bi-Afra (Be-Afra/Obi-Afra) zelfs De thuisbasis van Afra! Dit bevestigt dat het oude Nigeria de spirituele/culturele hoofdstad van Afrika was. Dit sluit aan bij recente onderzoeksresultaten van taalkundigen en etnografen, die aantonen dat de Niger-Benue-regio in Nigeria de oorspronkelijke bron is van de Bantoe-migraties over heel Sub-Saharaans Afrika. De Bantoe waren de voorvechters van het culturele fenomeen dat bekend staat als de Zwart-Afrikaanse cultuur en zij waren van oorsprong Nigerianen, afkomstig uit dezelfde Niger-Benue-regio, ook wel Nok genoemd.
De wereldwijde koers die ik voor mijn zoektocht had uitgezet, leidde me steeds meer naar informatie die erop wees dat de Igbo en hun Kwa-broeders in tijden van onheugelijke tijden het Afrikaanse continent domineerden en uiteindelijk een belangrijke rol speelden in de vorming van een inheemse Nigeriaanse beschaving. Deze beschaving heeft niet alleen de zwarte Afrikaanse beschaving voortgebracht, maar ook alle bekende wereldbeschavingen. Sporen van deze fase in de Igbo- en wereldgeschiedenis zijn vrijwel verloren gegaan en begraven in millennia van vergeten geschiedenis, verbannen naar de periode die nu algemeen bekend staat als de prehistorie. Toch blijven er sporen bestaan in mythen, legendes, geschriften en geschiedenissen van andere continenten, in de talen die mensen vandaag de dag nog steeds over de hele wereld spreken, en vooral in de stenen inscripties van Ikom en de vreemde gravures en symbolen op de bronzen en koperen monumenten van Igbo Ukwu. Nadat onze algemene bevindingen waren gepubliceerd onder de inmiddels beroemde titel The Gram Code of African Adam: Stone Books and Cave Libraries, Reconstructing 450,000 Years of Africa's Lost Civilizations (2005), besloot ik alle toevallige maar intrigerende vondsten die we tijdens ons onderzoek over de Igbo, hun oorsprong, identiteit en bijdragen aan de wereld hadden gedaan, samen te vatten. De schokkende waarheid is dat waar we ook keken en hoe ver we ook terug in de tijd gingen, we sporen vonden van een volk dat de Igbo-taal sprak, een taal die vandaag de dag nog steeds gesproken wordt in Nigeria, voornamelijk door de mensen in de zuidoostelijke zone en in mindere mate door hun Kwa-buren. Zo konden we Adiele Afigbo's these over een Mega Igbo proto-Kwa-fenomeen bevestigen, een these die de vooraanstaande historicus weliswaar verkondigde, maar niet voldoende onderbouwde om acceptatie te verkrijgen, zelfs niet onder aanhangers van zijn denkrichting.
Oproep tot een Igbo-renaissance:
Vandaag, terwijl de wereld en de Igbo-natie de 50e verjaardag vieren van de publicatie van Chinua Achebe's Things Fall Apart, die welsprekende lofzang op de inheemse Afrikaanse identiteit en een even welsprekende beschrijving van het proces van de ontbinding van het Afrikaanse zielscentrum, presenteren wij met genoegen onze publicatie – They Lived Before Adam – als onderdeel van het helings- en herstelproces dat de Igbo zo hard nodig hebben. Het breken van het Igbo-zielscentrum aan het Begin, net als het breken van de kolanoot, had niet mogen leiden tot het verbrijzelen van de kelk van de communie, zoals het wel deed. Het moet nu veeleer worden begrepen voor wat het is en wat het bedoeld was door de Schepper van Alles: de verdeling van de cellen van het lichaam van de godmens, zodat elke cel geplant kan worden en te zijner tijd een overvloed aan oogsten kan opleveren in de zielen van alle volkeren en naties van de wereld. Nu het zaad rijp is en de overvloed aan oogst (Obia-nuju/ Oba-nuju) klaar is om geplukt te worden, is het tijd om door middel van Ntikonu (wat in de Hebreeuwse Kabbala bekend staat als Tikkun) datgene wat door gebrek aan beter was uiteengevallen, weer samen te voegen. Het is tijd voor de opstanding der doden, want hoewel de wereld zweeg toen wij (het volk van de Gele Zon) stierven, kan de goddelijke geest die in elke individuele Igbo Chi (onsterfelijke ziel) aanwezig is, altijd zonder aansporing opstaan. Er is een tijd om te sterven en een tijd om opnieuw te leven. Er is een tijd voor de begrafenis van de doden en een tijd voor de opstanding van de eeuwig levende ziel van de God-mens en de God-vrouw! Dit laten wij na aan onze kinderen, de leiders van morgen, de Chimamandas van deze wereld, de Ifunanyas, Nnekas, Chidozies en de Kelechis (de laatste vier zijn mijn kinderen, de eerste is de auteur van Half of a Yellow Sun), opdat zij door onze dood krachtiger mogen leven en grotere dromen mogen dromen dan wij ooit durfden. Wij brengen aan hen en aan de jongeren van Nigeria en de wereld de onstuitbare persoonlijkheid van de komende Christus, de Koning der Koningen, de Nze-nze!!!!!!!!!!!!!!!!
Aartsbisschop Anthony Obinna van het katholieke bisdom Owerri gaf in zijn inaugurele Millennium Odenigbo-lezing (2000), getiteld Ujunwa: Anuri Uwa Niile, en in een baanbrekende preek die hij datzelfde jaar in mijn aanwezigheid hield, wat hij beschouwde als de fundamentele Igbo-interpretatie van het christelijke concept Jezus Christus. Zijn conclusie, gebaseerd op veldonderzoek, was dat de Igbo-naam die de naam Jezus Christus het beste vertaalt als Kind van Genade en Hoop van de Wereld, Ujunwa (voluit Obianuju) is - Volheid. Ik moet bekennen dat ik sinds het horen van die preek een groeiende last voel, ingegeven door het merkwaardige toeval dat, hoewel ik 900 kilometer van de locatie van de preek woon, ik toevallig die dag in de kerk aanwezig was, en dat mijn inheemse Igbo-naam Obianuju is en mijn moeder me Ujunwa noemt! Sterker nog, terwijl ik deze regels schrijf, roept mijn bejaarde moeder, die bij mij thuis herstelt van een lange ziekte, naar me: Ujunwa! Alweer zo'n merkwaardig toeval! Toen de bisschop me na de preek zag, gaf hij me een opdracht: de Ujunwa Odenigbo-lezing, die in het Igbo is geschreven en gepubliceerd, naar het Engels vertalen. Ik moet bekennen dat ik, hoewel ik meteen aan de opdracht ben begonnen en er negentig procent van heb voltooid, deze niet heb afgemaakt. Politiek kwam ertussen. Ik hoop dat ik het manuscript terugkrijg en het kan voltooien.
Wat ik probeer te zeggen is dat het schrijven van dit boek voor mij een vervulling van mijn lotsbestemming is. In 1990, toen ik begon als gasthoogleraar/Fulbright-beursstudent en schrijver-in-residence aan het Westchester Consortium for International Studies/Manhattanville College in de staat New York, deed ik iets bijzonders: ik schreef een lange gebedsbrief aan God waarin ik Hem vroeg om me te leiden naar de vergeten en verloren geschiedenis van Afrika's bijdragen aan de wereldwijde beschavingen, zodat ik die kon onthullen aan de talloze zoekers naar de verloren Afrikaanse identiteit. Dit is altijd mijn diepste verlangen in het leven geweest. Ik heb nooit rijkdom, een groot huis of dure auto's begeerd. Natuurlijk is het fijn om het relatief comfortabel te hebben. Maar daar houdt het voor mij op. Alles meer dan dat zou me juist bang maken. Ik houd van een eenvoudig en gewoon leven. Het Gram Code-boekproject en dit boek over de oorsprong van de Igbo zijn mijn twee bijdragen aan de vervulling van die persoonlijke missie die ik mezelf heb gesteld. Ik heb het geluk gehad dat God mijn gebeden daadwerkelijk heeft verhoord, zoals Hij/Zij/Het alle oprechte gebeden verhoort. Iedereen draagt zijn eigen kruis, de magneet van zijn bestaan. Mijn specifieke magneet is dat ik geen eigen 'ik' heb. Mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, is onlosmakelijk verbonden met het collectieve bewustzijn van de mensen onder wie ik me bevind. Ik verlang naar niets, wil niets, begeer niets, verzamel niets. Ik heb geen bezittingen. Ik draag geen bagage. Ik reis altijd licht. Zo houd ik van mijn leven. En ik geniet er zo van. Ik heb ook iets van het Okigbo-syndroom: een leven dat altijd brandt van verlangen om zichzelf te geven voor het welzijn van de massa, altijd op zoek naar antwoorden op de menselijke conditie en altijd bereid om alles op te offeren zodat de ander vervuld kan worden. Dit, denk ik, is Ujunwa, de volheid die er altijd naar streeft zichzelf tot in het oneindige over te dragen. Ik vraag mijn lezers om begrip voor deze uitweiding, want wanneer het hart overvol is, moet het zich uitstorten, anders stikt het onder het gewicht van die ondraaglijke last.
Het Christusfenomeen is voor mij een altijd aanwezige realiteit. Het is de drang om het beste uit de mensheid te halen als vertegenwoordiger van haar Schepper. Als moeder is het Christusfenomeen een voortdurende herinnering dat elk kind, in en uit mijn eigen baarmoeder en die van andere moeders, de godheid in spe is. Voor mij en voor de kinderen die via mij geboren zijn, is dit de enige realiteit die we kennen, en dit is, naar onze overtuiging, de verloren boodschap van Jezus Christus. In mijn leven hebben twee personen mij het meest geïnspireerd: mijn overleden vader en mijn overleden grootmoeder van moederskant. Mijn overleden vader was een god. Hij was anders dan wie dan ook die ik kende. Hij was niet wat je mens noemt. Hij verschilde in alle opzichten van mensen, op één na: hij had een lichaam. Voor de rest was hij iets wat ik sinds zijn dood in 1973 probeer te beschrijven. Het is me niet gelukt. Dus geef ik het op met deze paar woorden: Hij was als Jezus, behalve dat hij niet de wonderen verrichtte die Jezus verrichtte. Zijn daden waren praktischer van aard: hij bood levensveranderende kansen aan iedereen die hij tegenkwam en die in nood verkeerde. Maar hij was ontzagwekkend door de krachtige persoonlijkheid die hij uitstraalde, zijn onwrikbare eerlijkheid en directheid. We hadden eigenlijk geen vaderfiguur, want hij was eerst vader voor iedereen die we kenden en pas als laatste voor ons. Maar het was geweldig om deze god te kennen, want geen enkel ander woord kan hem goed beschrijven. Vandaag, vierendertig jaar na zijn overlijden, rouwt de hele stad nog steeds, letterlijk. Twee maanden geleden zei een verre neef, een 26-jarige man die zijn vrouw tijdens de bevalling had verloren en, opgezadeld met de pasgeborene, niet wist waar hij moest beginnen, tegen me: Zuster Obianuju, als uw vader nog leefde, zou ik niet zo lijden. Ik antwoordde: Mijn broer, jij was nog niet eens geboren toen mijn vader stierf. Zijn naam was Lazarus Emejuru Olumba, Nwoke-na-etoro-ibe (De vooruitgang van een mens is ten goede van zijn medemens) uit Orlu, alias OWUS – Orlu Wake Up Shops (zijn bedrijfsnaam). Hij en ik stonden qua overtuigingen over de belangrijke dingen in het leven vrij dicht bij elkaar. We zien elkaar echter niet zo vaak meer. Wat mijn grootmoeder betreft, haar naam was Oyidiya Onyenekwe. Ze werd geboren in Urualla en trouwde met een man uit Umueshi, beiden van de Ideato-clan. Ze was ongeveer tachtig jaar oud toen ik geboren werd, maar we waren desondanks beste vriendinnen. Ze leerde me veel over het Igbo-leven en de Igbo-cultuur. Ik woonde bij haar tijdens de oorlog, terwijl ik naar school ging. Dat was de periode waarin ik haar van dichtbij heb leren kennen. Ook zij gedroeg zich als een godin – recht door zee en eerlijk tot in het extreme; onmetelijk krachtig en koppig. Ze droeg een geweer, dus haar bijnaam was Nwanyi na-agba egbe (de vrouw die een geweer draagt). Ze trouwde vier keer in haar leven... Ze werd ongeveer 135 jaar oud. Zij waren mijn voorbeelden. De lezer begrijpt dan wat ik bedoel als ik zeg dat we in mijn omgeving niet weten wat het betekent om te zeggen: Dit kan niet! of Dit is onmogelijk! Evenmin kennen we de betekenis van angst.
Ik vind het belangrijk om te benadrukken dat de wereld weet wie de Igbo werkelijk zijn, alleen de Igbo zelf weten dat niet. De Igbo-fobie, zoals die zich manifesteerde onder het Britse bestuur vóór en na de koloniale periode, en zoals geïllustreerd in Chimamanda Adichie's Half of a Yellow Sun, is een indicatie dat de kolonialisten geïntimideerd waren door het vooruitzicht van een groeiend zelfbewustzijn onder de Igbo. Ik was geschokt door hoeveel niet-Igbo mensen weten over de bijzonderheden van de Igbo-identiteit en hoe weinig de Igbo zelf hierover weten. Nog erger is het feit dat de Yoruba Ifa-traditie een groot deel van het mysterie van de Igbo-identiteit bevat, terwijl Igbo-geleerden er nauwelijks onderzoek naar hebben gedaan. Ik was verrast toen een Yoruba-collega me vertelde dat de aanwezigheid van Igbo in de Moremi-mythe in de jaren zeventig werd ontkend door een Igbo-hoogleraar Engelse literatuur aan de Universiteit van Ibadan. Deze hoogleraar hield vol dat de Igbo die in de mythe worden genoemd, niet de Igbo van Zuidoost-Nigeria zijn, alsof er ergens anders ter wereld een bevolkingsgroep met die naam bestaat.
Dit boek is in feite ontstaan uit een merkwaardige gebeurtenis – een bijzonder bezoek in 2008 van een Afro-Amerikaanse vrouw, een fervent onderzoekster die door heel Afrika reist op zoek naar antwoorden op het onbekende. Tegen al mijn aandringen in weigerde ze haar naam in dit boek te laten vermelden, maar ze stond erop dat ik dit boek zou schrijven, waarin ik zou aantonen dat de Igbo de eerste mensen waren die de aarde bewoonden. Ze had mijn werk The Gram Code op internet gezien en was naar Nigeria gekomen om me op te zoeken – om uit de mond van de meester te drinken, zoals ze het noemde. Uiteindelijk was het ik die uit háár mond dronk. We voerden verschillende lange gesprekken tot diep in de nacht over het prehistorische verleden van Afrika, waarbij we onze bevindingen en het tot dan toe verrichte onderzoek met elkaar vergeleken. Ze was ervan overtuigd dat de Igbo directe afstammelingen zijn van de oudste bewoners van de aarde, de Zonen van de Aarde, de autochtonen, de zogenaamde Bosjesmannen die hier langer zijn dan wie ook en die de rest van de wereld alles hebben geleerd wat ze weten. Ze verwees me naar een aantal andere Afro-Amerikaanse onderzoekers die dit fenomeen weliswaar hadden aangeraakt, maar die niet de mogelijkheid hadden die ik wel had om materiaal uit hun thuisland aan te halen ter ondersteuning van hun stellingen. Sterker nog, we hebben er zelfs over gediscussieerd, omdat het idee me te vergezocht leek! Stel je voor! Ze vertelde me dat de Igbo hier al waren voordat de Hamitische migranten uit het noorden en zuiden, de Kwa, het land binnenkwamen en dat de Yoruba-mythologie, de Benin-mythologie en andere mythologieën dit bevestigen. Ik herinnerde me verschillende zaken die ik tijdens mijn onderzoek was tegengekomen en die in deze richting wezen, waaronder het feit dat ik tijdens mijn bezoek aan het Yoruba-centrum in Havana, Cuba, tussen de goden van het Yoruba-pantheon een standbeeld zag van een god genaamd Obatala, met het opschrift/de uitleg: Vader van de Igbo-natie, Meester van alle godheden, Schepper van de mens in verschillende vormen, Zachte Heer van het Zuivere Wit! Dit was voor mij een groot raadsel: dat de vader van de Igbo-natie niet alleen als een grote god werd vereerd onder de Yoruba, maar dat hij werd gezien als de meester en het hoofd van alle bekende Yoruba-goden en als DE SCHEPPER VAN DE MENS? Dit was de uitleg die ik kreeg van het hoofd van het centrum, die me ook vertelde dat het centrum was opgericht onder begeleiding en met goedkeuring van professor Wande Abimbola, een bekende autoriteit op het gebied van Ifa.
De vraag naar de Igbo-identiteit:
De kwestie van de Igbo-identiteit is altijd een onderwerp van grote belangstelling geweest onder de Afrikaanse diaspora. In het paleis van de Eze Nri in de staat Anambra werd mij bewijs getoond dat alle Oba-koningen van Benin hun ambtsmantel oorspronkelijk van de Eze Nri ontvingen, en dat de titel Oba de hoogste titel was die was voorbehouden aan leden van de Uitvoerende Raad van de Eze Nri. Ik hoorde ook welsprekend beargumenteerd dat de titels Idu en Oduduwa hun oorsprong vonden in een prehistorische periode die werd gedomineerd door de Igbo. Nog een schokkende onthulling is de mondelinge overlevering van Edo/Benin, gepubliceerd onder de titel Great Benin 1 door de mondelinge historicus Osaren Omoregie, die volhoudt dat de zondvloed werd veroorzaakt door de toorn van God in verband met de omstandigheden rond de geboorte van de eerste voorouder van de Igbo-natie. Stel je dat eens voor! Dit was genoeg om me te laten inzien dat de Igbo er al waren vóór het begin van alles, en, nog belangrijker, dat hun wortels bij de goden zelf te zoeken zijn. De mening van de Afro-Amerikaanse vrouw gaf me net dat laatste zetje dat ik nodig had – nog een getuige, want zoals de Igbo zeggen: agwo otu onye huru wu eke (de getuigenis van één persoon is niet betrouwbaar). Ik heb haar gevraagd of ik haar de erkenning mocht geven die ze me had gegeven, maar ze zei nee om veiligheidsredenen. Ik hoop dat ze, wanneer ze dit boek leest, van gedachten verandert en me toestaat haar in volgende edities de erkenning te geven die ze verdient.
Zelf had ze haar wortels succesvol teruggevoerd tot de koninklijke familie in Benin en had ze zelfs een ritueel herenigingsproces met de koninklijke familie van Benin doorlopen. Ze had dus geen persoonlijk belang bij de Igbo-kwestie, behalve als onderdeel van het reconstrueren van wat zij de authentieke geschiedenis van zwart Afrika noemde. Een ander bewijs voor de algemene overtuiging onder de Afrikaanse diaspora dat de Igbo autochtonen zijn, is het verhaal van de trans-Atlantische slavenhandel. Een heel schip vol Igbo verdronk zichzelf voor de kust van South Carolina in plaats van zich aan slavernij te onderwerpen. Dit verhaal is vastgelegd in de film Daughters of the Dust, een verwijzing naar de Igbo als zonen van de aarde. De Igbo zelf gebruiken de termen ab-origin en zoon van de grond vaak om aan te geven dat ze autochtonen zijn.
Naar mijn mening is het meest intrigerende aspect van dit werk de manier waarop we de reis van woorden door de tijd hebben gevolgd. We hebben woorden vanaf het heden teruggevoerd door millennia, tot het moment dat ze voor het eerst werden uitgesproken door een individuele mens, een sprekende mens, een denkende mens – een mens die Adam heette – de eerste mens die uit de goddelijke genade viel: Adaa m! Bij gebrek aan herkenbare schriftelijke bronnen die zijn achtergelaten door onze verre voorouders van zwarte Afrika, hebben we ervoor gekozen om de reis van gesproken overleveringen door de tijd te volgen. Deze gesproken overleveringen hebben een schat aan informatie opgeleverd die naar onze mening betrouwbaarder is dan geschreven bronnen, die doorgaans subjectief en gemanipuleerd zijn. De studie van geschreven bronnen behoort tot het domein van de geschiedenis, terwijl de studie van gesproken overleveringen tot het domein van de taalkunde behoort, een vakgebied waarin ik toevallig enige training heb genoten tijdens mijn studententijd aan de Universiteit van Düsseldorf, Duitsland, en waarin ik als onderzoeker van Afrikaanse literatuurwetenschap ben blijven werken. Deze ervaring is zeer nuttig gebleken bij de studie van de monolieten van Ikom, in de staat Cross River, Nigeria, gepubliceerd onder de titel The Gram Code of African Adam, en ook in dit huidige werk.
Dit werk werd gedeeltelijk gepresenteerd op de Igbo Studies Association Conference van 2008 aan de Howard University in Washington D.C., VS. Het werd met veel enthousiasme ontvangen door het publiek van Igbo- en niet-Igbo-wetenschappers die aan de conferentie deelnamen, van wie velen een exemplaar aanvraagden. Ik wil hierbij vermelden dat tijdens mijn presentatie op de Igbo Studies Association Conference aan de Howard University, Dr. Abdul Salau, een Noord-Nigeriaan en gastdocent aan de afdeling Geschiedenis, Politieke Wetenschappen en Filosofie van de Delaware State University, VS, een paper presenteerde waarin hij de taalkundige verbanden tussen de Igbo en Egypte beschreef. Tot ieders verbazing stelde hij specifiek dat veel etnische groepen in Noord-Nigeria Igbo-oorsprongen hebben en dat het Kwa/Ka-element in plaatsnamen als Kaduna, Kwara, enz. zeer oude Mega-Igbo-verbindingen heeft. Iemand in de discussiegroep merkte ook op dat de cultustaal die door Igbo-ingewijden van traditionele maskerade wordt gebruikt, in heel Nigeria wordt begrepen door cultusleden van andere etnische groepen. Dit is een interessant onderwerp voor onderzoek. Ik was diep ontroerd toen ik dit hoorde, omdat ik altijd al een diepe fascinatie heb gehad voor de Igbo-maskerade, en me altijd heb gevoeld alsof ik degene was die gehuld was in de kap. Ik huilde op de dag dat de inwoners van Isseke hun zeven hoogste gemaskerde figuren, de mmanwu, in een rituele ceremonie omhoog hielden om hun overleden zoon Olaudah Equiano te verwelkomen tijdens de Eerste Internationale, Interdisciplinaire Conferentie over Olaudah Equiano, die in 2007 werd gehouden aan de Imo State University in Owerri en gesponsord door mijn organisatie, het Catherine Acholonu Research Center for African Cultural Sciences, in samenwerking met het Forum van de Verenigde Naties voor Cultuur en Welzijn en de Imo State University. Ik beefde over mijn hele lichaam. Iets diep in mijn ziel was één met de geest van die gemaskerde figuren. Het is onverklaarbaar. Dit moet de geest van de aarde zijn die in de ziel van elke autochtoon huist. Mijn eigen ontdekking in dit verband is dat de meeste traditionele Nigeriaanse maskeradevoorstellingen en culten dezelfde symbolentaal en inscripties gebruiken, die ik als een vorm van schrift heb aangemerkt.
Aspecten van dit werk zijn ook gepresenteerd onder de titel Het wereldwijde erfgoed van Olaudah Equiano herzien, tijdens een lezing die ik gaf ter gelegenheid van Black History Month in 2006 aan het Community College of Southern Nevada in Las Vegas, VS. Deze lezing was op verzoek van de universiteitsleiding, in samenwerking met naburige instellingen, als een scherpe reactie op Vincent Caretta, een onderzoeker van Harvard, die kwaadaardige en gênante leugens verspreidde over Olaudah Equiano's bewering dat hij in Igbo-land geboren zou zijn. Ik ben blij dat mijn reactie, die inmiddels in twee toonaangevende tijdschriften in de VS is gepubliceerd, een einde heeft gemaakt aan Caretta's lastercampagne. Sterker nog, ik ben oneindig dankbaar voor de uitnodiging van het bureau van de decaan van de faculteit Geesteswetenschappen van het Community College of Southern Nevada, omdat het me inzicht gaf in de diepgewortelde Igbo-fobie die in onze wereld heerst. Caretta gebruikte onuitsprekelijke scheldwoorden om de Igbo-bevolking te karakteriseren. Ik was diep verontwaardigd toen ik zijn beschrijving van mijn voorouders, mijzelf en mijn kinderen las. Niemand verdient het om zo beledigd te worden als Caretta mijn volk heeft beledigd, door hen de laagste en meest ellendige van alle naties van Afrika te noemen, te beweren dat de vorm van hun gezicht ... lijkt op die van een baviaan ... en dat de Ebo's in feite wreder zijn dan welke natie dan ook aan de Goudkust. Ik kon hem hier niet mee laten wegkomen. Ik stam immers af van een geslacht van trotse Amazones, bekend van de Aba-vrouwen, waar vrouwen ten oorlog trekken om hun echtgenoten en kinderen te verdedigen. Daarom heb ik mijn antwoord op Caretta's scheldwoorden aan het adres van de Igbo opgenomen in het nawoord aan het einde van dit boek, maar ik noem hem hier omdat het zijn belediging was die mij ertoe aanzette steeds meer onderzoek te doen naar wie de Igbo nu eigenlijk zijn.
Ik heb altijd gezegd dat het verhaal van het Igbo-volk een metafoor is voor het verhaal van de zwarte man. In alle opzichten is de ervaring van de Igbo in Nigeria een parodie op de ervaring van de zwarte man in de wereld. Zo is Chinua Achebe's Things Fall Apart een treffend bewijs en een treffende beschrijving van de ervaring van de zwarte man als de ware ellendigen der aarde onder de last van de blanke man. De verdeel-en-heers-ideologie, toegepast door het Britse bestuur in Nigeria, India, China, enzovoort, verdeelde de stammen niet alleen onderling, maar de krachtigste werking ervan lag in het verdelen van de geest van het individu en het bewustzijn van de stam. Het splitste iemands bewustzijn in afzonderlijke delen, waardoor hij/zij niet langer een eenheid vormde. Dit is de diepere betekenis van Things Fall Apart - Ife Esekasia/Ihe Aghasasiala. De schade die de Britse kolonialisten hebben toegebracht aan al diegenen die ze koloniseerden, is onmeetbaar. En de Igbo werden specifiek uitgekozen voor vernietiging vanwege de angst voor de grote belofte die zij in zich droegen. Het is dan ook geen wonder dat zij ontspoorden. In dit boek heb ik me verdiept in het onbekende, op zoek naar het verloren pad van het Igbo-volk door de prehistorie, de ontwikkeling van het Igbo-gen vóór en na de schepping van Adam, zoals onthuld in oude geschriften zoals de gnostische Nag Hammadi-geschriften en de Dode Zee-rollen, die beide tweeduizend jaar verloren waren en in de twintigste eeuw werden teruggevonden. Ik heb geprobeerd mijn bevindingen te duiden. Maar bovenal ben ik erin geslaagd mijn Igbo-lezers het materiaal te bieden om eindelijk te proberen hun bestaan als volk te begrijpen, om mij te helpen de rijkdom aan informatie die ik heb opgegraven uit de begraven en vergeten archieven van de mensheid te duiden, en uiteindelijk om dit project voort te zetten aan onze universiteiten, culturele/onderzoekscentra, seminaries en scholen.
Afrika, de hoop van de wereld:
De Dogon bezitten de volledige kennis van de oorsprong en structuur van het universum. Hun mythologie is een gedetailleerd astronomisch verslag van de oorsprong van de Melkweg en van de structuur en het gedrag van de sterren in het sterrenbeeld Sirius – waarvan wordt gezegd dat ze de oorsprong van ons zonnestelsel vormen. Verschillende westerse wetenschappers hebben de astronomische gegevens van de Dogon bestudeerd en hebben vastgesteld dat deze niet alleen overeenkomen met de moderne wetenschap, maar ook details bevatten die pas recent zijn ontdekt en andere die de moderne wetenschap nog niet kent. Dit is nog een reden waarom Afrikanen hun eeuwenoude erfgoed serieuzer zouden moeten nemen en niet zouden moeten wachten tot westerlingen ons verleden voor ons ontdekken, want wanneer ze dat doen, nemen ze het altijd van ons af om te voorkomen dat wij de waarheid ontdekken; ze brengen het naar hun musea voor studie en gebruiken de krachten die erin besloten liggen om hun eigen beschaving te versterken. Als dit niet het geval was, wat was dan de essentie van het feit dat de westerse mogendheden de oude Tibetaanse Chintamani-steen leenden om hen te helpen bij de oprichting van de Volkenbond? Het doel was simpelweg om de noodzakelijke mobiliserende kracht en duurzame spirituele impuls te creëren die nodig waren om de Liga bijeen te houden. Zoals te verwachten viel, zouden ze de steen nooit hebben teruggegeven als de hooggeprezen Russische schilder en mysticus Nikolas Roerich niet persoonlijk de steen uit het Westen had gehaald en naar Tibet had gebracht (raadpleeg internet voor meer informatie). Al met al vormen de monolieten van Ikom en andere prehistorische rotstekeningen in Afrika, de Igbo Ukwu Slangenwetenschapsgeschriften en een reeks andere symbolische geschriften die nog steeds niet serieus worden genomen door Igbo-geleerden, de geschreven heilige schriften van de Hamitische/Idu/Oude Ife-beschaving. Er is behoefte aan een Afrikaanse renaissance van kennis die deze verloren gegane literatuur en geschriften van over het hele continent zal doen herleven en beschikbaar zal maken voor onze kinderen, zodat ook zij niet de verloren generatie zullen zijn die wij zijn geweest. Want alles wat we tot nu toe hebben bestudeerd, leert ons dat Afrikanen voorbestemd zijn om de leraren van de rest van de wereld te zijn, hun leiders in ware kennis en ware wijsheid. Terwijl ik dit schrijf, is het westerse economische systeem als een kaartenhuis in elkaar gestort. En wanneer het economische systeem van een land instort, wordt dat land gedwongen op de knieën te gaan. Wat daarop volgt is de ondergang van zijn beschaving. Het gebeurde met Rome, Griekenland, Babylon en Egypte. Het gebeurt nu met de VS, Groot-Brittannië, Duitsland, Rusland, Japan, IJsland, enzovoort. Afrikaanse landen staan erboven, want wie gevallen is, hoeft niet bang te zijn om te vallen. Terwijl ik dit schrijf, voorspellen westerse milieuactivisten dat de gevolgen van klimaatverandering en opwarming van de aarde, die hebben geleid tot een toename van natuurrampen in Europa, Azië en Amerika (Afrika is grotendeels gespaard gebleven van deze rampen), binnen minder dan vijf jaar kunnen omslaan en overstromingen kunnen veroorzaken die grote delen van deze continenten kunnen doen verdrinken en een einde kunnen maken aan de westerse beschaving! Dit zijn allemaal tekenen van de lang voorspelde kentering; een ommekeer in de beschaving die Afrika aan de top zal plaatsen. Een zoon van Afrika is al president van de machtigste natie ter wereld – de Verenigde Staten van Amerika. De race is nog niet voorbij, terwijl ik dit schrijf, en het is oktober 2008; maar ik heb zonder enige twijfel geweten, vanaf de dag dat ik in 2006 over hem las in Time Magazine, dat Barack Obama meevaart op de golf van de vervulling van de profetie dat Afrika de wereld zal regeren in het nieuwe millennium! Ik wist toen, net als nu, en heb toen ook gezegd, dat geen macht in de hemel, op aarde of onder de aarde Obama ervan kon weerhouden om in januari 2009 te worden beëdigd als president van de Verenigde Staten van Amerika, zoals iedereen die zich tegen hem kandideerde, met name de Clintons, pijnlijk moet hebben ondervonden.
Gemeenschap van genezing en wedergeboorte:
Ik ben er trots op mijn volk, de Igbo, en via hen de rest van het zwarte ras, te kunnen voorzien van de middelen, de instrumenten om het proces van genezing, van wedergeboorte, te beginnen. Dit is communiewijn en -brood. Dit is oji, het leven, de liefde, de eenheid. Dit is de dageraad van de Igbo en Afrikaanse wedergeboorte. Zoals The Gram Code of African Adam mijn bijdrage was aan een handboek voor de Afrikaanse wedergeboorte, zo is They Lived Before Adam een handboek voor de Igbo wedergeboorte. Dit is mijn bijdrage aan de helende wateren van het Igbo-bewustzijn, terwijl we de 50e verjaardag van Things Fall Apart vieren en het Festival van de Igbo-beschaving lanceren onder de vlag van Ohanaeze Ndi Igbo, met de inzet van haar strijders: Prof. TU Nwala (Conference of Democratic Scholars), Monseigneur Prof. Theophilus Okere (Whelan Research Academy) en Hon. Chris Asoluka (Aka Ikenga) –
For Chinua Achebe
Ndi Igbo.
https://igboacienthistory.weebly.com/they-lived-before-adam-pre-historic-origins-of-the-igbo.html