de Alentejo

DE ALENTEJO

De Alentejo is een open veld van een oneindige droom en het contact van een uitgeputte grond. In een duizelingwekkende contemplatie worden we dronken op de ondiepe heide, in een monotonie van natuurgeluiden, rijk aan geheimen. Het is het gehuil van de wind, die "in een kreet de hitte verfrist", het gejammer van het bos, het gefluister van kurkeiken, steeneiken en olijfbomen, het geschreeuw van kraanvogels, uilen en oehoe's, het gezang van vossen en het gegrom van wilde zwijnen. De immense vlakte van Alentejo is een echte, strenge en mannelijke uitgestrektheid van land. Terwijl je langs zijn ongemeten paarden loopt, voel je Portugal, het land dat nog in zijn oorspronkelijke staat is, maagdelijk, bloot en open, waar je ziel gevuld is en je voeten wegzakken.

Wat overblijft van de Lusitaniërs, Romeinen, Arabieren en christenen is geregistreerd binnen de muren van Alentejo. Hier begrepen Endovelico, Jupiter, Allah en Jehova elkaar altijd.

De rondingen, het metselwerk, de koepels, de schoorstenen en de minaretten van de huizen; de koriander açorda en de knoflook en azijn gazpacho voor de maaltijden; de rokken en cante van Alentejo, immaterieel erfgoed van de mensheid; de legers van zonnerozen en rozemarijn die de lucht parfumeren; de ongeduldige muilezelteams met hun feestrammelaars; het gerinkel van het geratel van de kuddes schapen die een minimalistische, vervreemdende, mooie muziek bieden die deel uitmaakt van het visuele, smaak- en auditieve dagelijkse leven.

Het Campismo Rural Lapa dos Gaivões ligt op de grens die de bergketen in het noorden en de schiervlakte in het zuiden begrenst.

In het noorden is een klein landgoed met een gevarieerd mozaïek van olijfbomen, wijngaarden, dennenbossen, boomgaarden, eikenbossen, kandelaars, eikenbossen, moestuinen, bossen en struikgewas, bossen met waterlopen die door de bergen scheuren, waar de prachtige Serra de S. Mamede, met zijn prachtige en krachtige kwartsietruggen, die een hoogte van 1025 meter bereiken, zich uitstrekken over 40 km en 10 km breed. Aan de ene kant graniet, aan de andere kant leisteen, grauwacke, kalksteen en kwartsiet.

Naar het zuiden, “ zal het nodig zijn om eerst onze telescoop te breken met kleine horizonten, en dan het kompas te verbreden waarmee we gewoonlijk de grootte van onze omgeving meten. Nu zijn de afstanden eindeloos en de sterren boven schijnen met een tropische gloed... Maar het meest buitengewone aan hem is zijn onbuigzame vastberadenheid om een ​​onmiskenbare fysionomie te behouden, wat er ook gebeurt... van zijn bestemming: de eindeloze vlakte waaraan het geeft leven en beweging... Een vrije wereld, zonder muren, die alle invasies liet passeren en ongeschonden bleef, zich niet bewust van de veranderingen in de geschiedenis en trouw aan de inspanning die het verdiende. Geen grenzen in ruimte en tijd. Welk kardinaal punt je ook kiest om je zorgen over te maken, je zult altijd oneindigheid voor je hebben, braak liggen voor elk zaaien.” (Miguel Torga)