https://sites.google.com/view/linguarium
Boeddhachristus
Ik wijs je niet de weg tot beëindiging van het lijden, ik wijs je de lijdensweg.
Er is een weg. Niet de weg van slaven, niet de weg van meesters.
De weg van vier edele waarheden tot beëindiging van het lijden, die eindigt in de lijdensweg.
Twee wegen in elkaars verlengde. Wie zijn hartstocht tot slaaf maakt, maakt het lijden tot zijn meester. Dit is de koninklijke weg, voor man en vrouw gelijk. De meester is zijn eigen slavin.
Ik vind het prachtig dat passie zowel hartstocht als lijden kan betekenen. Er zijn mensen die onder meesterschap verstaan: de toestand waarin je de baas over je hartstochten bent geworden. In die zin was Boeddha een meester. Anderen zien het als het eindpunt van een lijdensweg. Dat wordt in het verhaal van Christus verteld. In feite was dat verhaal een ballade. Het liep slecht af, maar vanaf het eindpunt werd alles ten goede gekeerd.
Een scriptie, geschreven ter afsluiting van opleiding theologie aan de Universiteit van Amsterdam, krijgt de titel: Traditie en spontaniteit.
Tijdens het examen zegt Kamstra over de scriptie: Het is mooi Nederlands, maar niet erg wetenschappelijk.
Later stelt hij voor om de scriptie bij een uitgever aan te bieden voor publicatie. Dat is, gehoord zijn eerdere opmerking, raar.
Leve de jonge doctor, roept tante tijdens het feest op 31 januari 1975. Het is doctorandus, roep ik nog terug, maar ze toont geen interesse voor het subtiele verschil.
Het enige exemplaar dat ik zelf nog van de scriptie heb gooi ik na verloop van tijd uit ergernis over de inhoud weg. Tante overlijdt 22 jaar later. De scriptie, die ze zorgvuldig heeft bewaard, krijg ik bij de erfenis weer terug. Tenslotte vernietig ik ook dit allerlaatste exemplaar, op enkele fragmenten na.
Ik sla een uitnodiging voor een reis naar Japan, om daar enkele weken in een boeddhistisch klooster door te brengen, af. Vanwege jonge kinderen, maar ook om een andere reden. Om die dingen te leren die men daar leert, hoeft men er niet heen te gaan, want men kan dit overal leren, bij voorkeur op de plek waar men toevallig is. Men geeft door daarheen te gaan, zelfs de verkeerde indruk, dat men daar Zen leert en men er als zenboeddhist van terugkeert. Ik ben in zoiets niet geïnteresseerd, ik ben bezig, min of meer zonder dat ik er erg in heb, de principes van het zenboeddhisme toe te passen op mijn eigen omgeving.
Ik merk, dat ik een hekel begin te krijgen aan mijn boeken. Theorieën bevredigen me niet meer. Ik krijg genoeg van de wetenschap. Ik wil mijn kennis verkrijgen uit mijn eigen ervaring.
Mijn waarneming van die tijd: de jongeren, waartoe ik zelf behoor, breken met de traditie (niet voor iedereen dezelfde) waaruit ze voortkomen, gedragen zich plotseling anders dan hun ouders, maar ze zijn niet spontaan. Ze zijn fanatiek, maar ze hebben geen open geest. Ze zijn erg dogmatisch in de leer (Marx). Het vermogen tot het relativeren van standpunten is hun vreemd. Het was niet de gouden tijd van de relativiteit. De twee gezichten van de zestiger jaren. Het hybride karakter van de revolutie: de sociale revolutie wijkt af van de culturele revolutie. De sociale revolutie is anti-autoritair, gericht tegen het alom aanwezige gezag. De culturele revolutie zoekt naar afwezige, meestal exotische, tradities. De jongeren nemen vaak tegelijkertijd deel aan beide bewegingen. Dezelfde mensen die Marx achternalopen, ziet men daarna deelnemen aan de transcendente meditatie van Maharishi Mahesh Yogi. Deze wordt de opium van het oosten genoemd, maar men kan denken: meditatie is okay, alleen de georganiseerde religie is niet okay.
Toen ik nog een klein kind was en in het paleis van mijn vader woonde, genoot ik van de rijkdom en de weelde van hen die mij hebben opgevoed.
Maar mijn ouders stuurden me op reis, uit het land van de morgenzon, uit ons huis.
Ze gaven me proviand mee voor onderweg.
Van de overvloed aan onze rijkdom maakten ze een groot pakket, maar toch zo licht dat ik het zelf kon dragen: goud uit het land van Beth-Ellaya, en zilver van Ganzak de Grote,
en robijnen uit India en parels uit Kashan.
En ze schonken me een diamant die ijzer kan snijden.
Ze deden me het glinsterende kleed uit, dat overdekt was met edelstenen en goud, en door hen gemaakt uit liefde voor mij, en ook de purperen mantel die op mijn maat was gesneden.
Ze sloten met mij een verdrag en griften dat in mijn hart opdat ik het niet zou vergeten.
En ze zeiden:
“Ga naar Egypte en breng vandaar die ene parel terug, bewaakt door de luidsissende slang, omgeven door een zee van water. Dan kun je je kleed, vol edelstenen, opnieuw aantrekken en je mantel die daar overheen past. En met je broer die onze tweede is in macht zul je erfgenaam zijn van ons koninkrijk.”
Ik verliet het morgenland en samen met twee gidsen, (want ik had in reizen geen ervaring) trok ik over een weg die moeilijk was en vol gevaren. Ik stak de grenzen over van Maisan, waar uit het oosten de kooplui samenkomen.
Ik passeerde het land van Babel, En verbleef binnen de stadsmuren van Sarbug. Toen ik aankwam in Egypte, verlieten mij mijn gidsen. Ik ging meteen naar de plaats waar de slang verbleef en nam daar in de buurt een herberg, wachtend totdat de slang zou sluimeren of slapen, om dan de parel van hem af te pakken.
Ik was daar alleen, een vreemde voor de andere gasten. Maar ik zag iemand aan mij verwant, een vrij man uit het morgenland, jong, lieflijk en schoon, en van hoge geboorte.
Hij kwam naar me toe en voegde zich bij me en ik maakte hem tot een vertrouwde metgezel, aan wie ik het doel van mijn reis meedeelde.
Hij waarschuwde mij voor de Egyptenaren en tegen het omgaan met onreinen.
Ik kleedde me echter in hun kleren, opdat ik op hen zou lijken, en de Egyptenaren de slang niet tegen me zouden ophitsen als een vreemdeling, gekomen om de parel te roven.
Maar om de een of andere reden ontdekten ze dat ik hun landsman niet was en ze bereidden mij een drank van hun listen.
En gaven mij hun voedsel tot spijs.
Zo vergat ik dat ik zelf een koningszoon was, en onderwierp me aan hun koning.
Ook vergat ik alles over de parel waarom mijn ouders me hadden uitgezonden.
En door de zwaarte van hun voedsel viel ik in een diepe slaap.
Alles wat me daar overkwam vernamen mijn ouders en ze werden om mij bezorgd.
Een roep ging uit in ons rijk dat ieder zich bij de poort moest verzamelen.
En de koningen en prinsen uit Perzië en al de edelen uit het oosten beraamden een plan omwille van mij opdat ik niet in Egypte zou blijven.
Ze schreven mij een brief ondertekend door alle edelen:
“Van je vader, de koning, en je moeder, de koningin van het morgenland, en van je broer, de tweede na ons, aan onze zoon, die in Egypte is: gegroet!
Ontwaak en sta op uit de slaap en luister naar de woorden van onze brief.
Herinner jezelf dat je een koningszoon bent, en zie wie je als een slaaf hebt gediend.
Herinner je de parel, waarom je reisde naar Egypte.
Denk aan het glinsterend kleed, en de purperen mantel, waarmee je gesierd werd
toen je naam werd geschreven in het boek der levenden.
Samen met je broeder kun je ons koninkrijk erven.”
De brief werd gezegeld door de koning, vanwege de boosaardige Babyloniërs en de wilde duivels van Sarbag.
De brief vloog naar me toe in de vorm van een adelaar, (die van alle gevleugelde schepsels de koningsvogel is) en landde naast mij en werd een welsprekend woord.
Door haar stem en het geruis van haar vleugels ontwaakte ik uit mijn diepe slaap.
Ik pakte haar op en zoende haar, verbrak het zegel en las haar.
Ik verstond alles wat in de brief stond omdat het al eerder in mijn hart was gegrift.
Ik ontwaakte uit de bedwelming en stond op.
Ik herinnerde mij weer een koningszoon te zijn, en verlangde naar de vrije oorsprong van mijn wezen.
Ik herinnerde mij de parel waarom ik naar Egypte was gereisd.
En ik begon hem te betoveren, de angstwekkende, luidsissende slang.
Ik bracht hem in slaap door het zingen van de naam van mijn vader, mijn moeder en mijn broer.
Ik riste de parel weg en ging op reis, terug naar het huis van mijn vader.
De vieze onreine kleren legde ik af en ik liet hen achter in hun land.
Ik reisde terug langs dezelfde weg die ik eerder gegaan was, terug naar het licht van onze woning in het land van de morgenzon.
En de brief die mij had gewekt, ging mij voor op mijn weg terug.
En zoals ze me eerder wekte met haar stem, zo geleidde zij me nu met haar licht, mij moed insprekend als een toegewijde gids.
En ze stuwde mij voort met haar liefde.
Ik trok door Sarbag, Babel liet ik links liggen.
En ik kwam bij het machtige Maisan, dat ligt aan de oever van de zee, de ontmoetingsplaats van kooplieden.
Het schitterend kleed dat ik had achtergelaten in het paleis van mijn vader en de purperen mantel daaroverheen, werden me tegemoetgestuurd door de schatbewaarders van mijn ouders vanuit de Hoogten van Hyrcania.
Ik wist me die niet meer te herinneren, want ik was een kind nog toen ik vertrok.
Maar meteen toen ik ze zag scheen mij hun pracht toe als mijn eigen zelf.
In hen zag ik mijzelf weerspiegeld en in mijzelf ervoer ik hen.
Als een tweeling leken we van elkaar gescheiden en toch één in wezen.
Ik zag dat ook elk van de schatbewaarders, de brengers van mijn kledij, was als een tweeling van mijzelf, omdat ook op hen het teken was van de koning die middels hen mijn koningschap herstelde.
Het schitterend kleed, stralend in volle pracht, met goud en ook met beryl, met robijnen en blinkende opalen, met juwelen fonkelend, kunstig vervaardigd in het huis van mijn ouders, met diamanten gespen gesloten, in dat alles toonde zich het beeld van de koning, veelkleurig.
En ik zag door dit alles heen de stralen van allesverlichtende kennis.
Het kleed maakte aanstalten om te spreken.
Toen het zich tot mij richtte hoorde ik fluisterende klanken van hymnen, en het sprak:
“Ik ben de scheppende kracht die voortvloeit uit het wezen van je vader, tot grootse en verheven werken in staat, je vader tot eer.”
En met dit koninklijke vermogen nam het de vorm van mijn gestalte aan, en drong het aan dat ik die zou aannemen uit de handen van hen die het me brachten.
Mijn verlangen dreef me ertoe om het te ontvangen.
Ik reikte ernaar en pakte het.
Met de pracht van zijn kleuren sierde ik mij.
En ik omgaf me geheel met deze koninklijke mantel met zijn schitterende, veelvervige tinten.
En toen ik het had aangetrokken werd ik geleid naar de poort van begroeting en eerbetoon.
Ik boog mijn hoofd en eerde de majesteit van mijn vader die mij had gezonden.
Ik had immers mijn taak volbracht.
En ook hij had zijn belofte vervuld.
Hij was verheugd om mij en heette me welkom.
En voorbij de poort van zijn paleis mengde ik me onder de prinsen.
En ik was bij hem in zijn rijk.
Al zijn dienaren eerden hem.
En hij beloofde me dat hij me zou leiden naar de poort van de koning der koningen, om met geschenken en de parel samen te verschijnen voor Hem.
vertaling Bram Moerland
www.brammoerland.com
Evangelie van Thomas
Evangelie van Thomas, Logion 22
Jezus zag kleine kinderen die gezoogd werden. Hij zei tot zijn discipelen: Deze kleine kinderen die gezoogd worden zijn als hen die het Koninkrijk binnengaan. Zij zeiden tot Hem: Zullen we het Koninkrijk binnengaan als we kleine kinderen zijn? Jezus zei tot hen: Als jullie de twee tot één maken, en als jullie de binnenkant maken als de buitenkant en de buitenkant als de binnenkant, (...), dan zullen jullie het Koninkrijk binnengaan.
De tweede brief van Clemens aan fe Korinthiërs, Hoofdstuk 12.
Laten wij daarom, van uur tot uur, het koninkrijk van God verwachten in liefde en rechtvaardigheid, aangezien wij de dag van Gods verschijning niet kennen. Toen de Heer Zelf door iemand werd gevraagd wanneer Zijn koninkrijk zou komen, antwoordde Hij: "Wanneer twee één zijn geworden; wanneer het uiterlijke is zoals het innerlijke; en wanneer het mannelijke en het vrouwelijke samen één zijn – zodat er geen sprake meer is van mannelijk of vrouwelijk." Twee zijn één wanneer wij de waarheid tegen elkaar spreken en er op oprechte wijze één ziel in twee lichamen aanwezig is. Dat het uiterlijke is zoals het innerlijke, betekent het volgende: met het 'innerlijke' doelt Hij op de ziel, en met het 'uiterlijke' op het lichaam. Zoals uw lichaam zichtbaar is voor het oog, zo moet ook uw ziel zichtbaar worden door goede werken. En wat betreft het mannelijke en het vrouwelijke die samen één zijn – zonder onderscheid tussen man of vrouw – bedoelt Hij hiermee dat een broeder, wanneer hij een zuster ziet, haar niet langer als 'vrouw' beschouwt, en dat zij hem op haar beurt niet als 'man' ziet. "Als jullie dit doen," zegt Hij, "dan zal het koninkrijk van mijn Vader komen."
Binnenkant en buitenkant.
IS, WAT JE AAN DE BUITENKANT LAAT ZIEN, HETZELFDE ALS WAT JE VAN BINNEN VOELT?
Wat is het geval?
Een ander krijgt een perfect beeld van jouw buitenkant, maar weet niet wat jij van binnen voelt. De ander kan proberen zich in jou te verplaatsen, maar zal daarmee niet het duidelijke gevoel dat je van jezelf hebt kunnen evenaren.
Omgekeerd weet jij precies wat je van binnen voelt, maar heb je geen duidelijk beeld van hoe je er aan de buitenkant uitziet. Je kunt met een spiegel of een selfie proberen dat beeld te verbeteren, maar perfect zal het niet worden.
Je kunt niet op je eentje buitenkant en binnenkant één maken. Er kan alleen iets worden bereikt, als je met een ander samenwerkt.
Jij kunt een ander duidelijk maken wat je van binnen voelt, en een ander kan jou duidelijk maken wat aan de buitenkant te zien is. En of het gevoel van binnen overeenstemt met wat aan de buitenkant te zien is.
Barlasm en Josaphat
Barlaam en Josaphat of Joasaph is een gekerstende versie van van het verhaal van Shakyamoeni, die de Boeddha wordt.
Dit " Leven van de Bodhisattva " gaf aanleiding tot een groot aantal versies in verschillende talen die in het eerste millennium voor Christus in de Indo-Perzische wereld werden gesproken. De tekst in het Sanskriet uit de 2e tot 4e eeuw voor Christus , naar een manicheïstischeversie , die vervolgens in de islamitische cultuur in het Arabisch terechtkwam onder de naam Kitab Bilawhar wa-Yudasaf (Boek van Bilawhar en Yudasaf), een tekst die in de 8e eeuw in Bagdad bekend was . Het werd in de 9e of 10e eeuw in het Georgisch vertaald , waar het vervolgens werd gekerstend. Deze christelijke versie werd vervolgens in de 10e of 11e eeuw in het Grieks vertaald , en daarna in het midden van de 11e eeuw voor Christus in het Latijn . Vanaf de 13e eeuw zorgde De Gouden Legende , een Frans boek van Jacobus de Voragine, voor de wijdverspreide toepassing ervan.
Budasaf bodhisattva boeddhastudent beseft de zwaarte van het menselijk lijden en verlaat het paleis van zijn vader om de weg naar verlichting te bewandelen .
In de christelijke versie vervolgde koning Abenner van India de kerk die in zijn koninkrijk was gesticht door de apostel Thomas . Toen astrologen voorspelden dat zijn eigen zoon ooit christen zou worden, nam Abenner de jonge prins Josafat mee en isoleerde hem van alle contact met de buitenwereld. Ondanks deze afzondering ontmoette Josafat de kluizenaar Barlaam en bekeerde zich tot het christendom . Uiteindelijk bekeerde Abenner zich ook, deed afstand van zijn troon ten gunste van Josafat en trok zich terug in de woestijn om kluizenaar te worden. Later deed Josafat zelf ook afstand van de troon en dook onder bij Barlaam, zijn voormalige leraar.
Ik de late middeleeuwen werden Barlaam en Josafat als heiligen beschouwd en opgenomen in het Romeinse martyrologium met hun feestdag op 27 november.
Koning Abenner vervolgt in India de christelijke kerk die is gesticht door de apostel Thomas.
De Thomaschristenen , ook wel Syrische christenen van India genoemd , traceren hun oorsprong terug tot de evangelisatie van de sappdtel Thomad in de eerste eeuwTomas het evangelie naar Kerala in de eerste eeuw van onze jaartelling. Hij reist vanaf het jaar 40 naar naar India langs de zuidwestkust tot Malabar (thans Kerala). Verder reist hij naar Madras (thans Chennai), waar hij gedood wordt.
https://www.lucepedia.nl/dossieritem/thomaschristenen/thomaschristenen
Koning Abenner zou bijvoorbeeld de christenen van de derde of vierde eeuw hebben vervolgd, die probeerden deze vreemde religie in zijn land te verspreiden. Hij verzette zich en bestreed hen bij elke gelegenheid. Op een dag vertelden zijn astrologen hem echter dat de sterren aangaven dat zijn enige zoon, Josafat, christen zou worden.
Dit schokte de koning, en om dit te voorkomen werd de prins zo goed mogelijk in de gaten gehouden en bewaakt. Toch leefde de prins in de wereld en op een dag ontmoette hij een kluizenaar genaamd Barlaam in de omliggende woestijn. Barlaam was een christen en Josafat raakte nieuwsgierig naar zijn bijzondere geloof. Langzaam, na verloop van tijd, bekeerde Josafat zich tot het christendom. Uiteindelijk verliet hij zijn paleis om in de woestijn te gaan wonen, zijn geloof te verkennen, te beoefenen en te onderwijzen. In de late middeleeuwen werden Barlaam en Josafat als heiligen beschouwd en opgenomen in het Romeinse martyrologium met hun feestdag op 27 november.