Abdal y Miserena 

o 

Ang Labingdalawang Sugat ng Puso

Labingdalawang Sugat ng Puso

Hirap, kalumbayan, dalita’t hinagpis,

pighati at dusa, dalamhati’t sakit,

panibugho’t sindak, bagabag, ligalig,

umiiwang lahat sa aba kong dibdib.

Ang pagkaapi ko’y di kawasang HIRAP,

nasayang ang pagod, suyo ay pagliyag, 

pag-asa’y napatid ang twa’y kumupas, 

mata’y maging batis sa luhang nanatak.

KALUMBAYANG hindi masawasawata 

na sa aking puso’y natitimong pana, 

at ikamamatay ang sintang dinaya, 

dinusta ng kasing lilo’t alibugha.

DALITA’Y sumira niyaring pagtitiis 

na kumakamandag sa aba kong dibdib, 

sintang nasiphayo ang pumipigipit 

na sa hininga ko ang siyang papatid.

HINAGPIS ang siyang kaulayaw ngayon 

ng kalulwa kong tigib ng linggatong, 

sa abang buhay ko’y syang nagtataboy 

sa kalulugmukang amis na kabaong.

PIGHATING hindi na mapasan sa puso 

at matinding dusang halos ikagupo, 

May hirap pa kayang masasabing lalo 

para ng pag-sinta ngayong nasiphayo?

DUSANG di maampat niyaring mga mata 

at itinatangis ng buntong hininga, 

hirap ayang bathin ng sakit sa sinta 

at ang kamatayan ang dala sa twina.

DALAMHATING tunay ang dinustang ibig, 

ang naaping sinta’y kamatayang labis, 

ang narayang puso’y walang ninanais 

kundi ang mag-putok, mawalat, mapunit.

SAKIT na masidhing laging pumupupog 

sa kalulwa ko’y umiiwang tandos, 

di maaapula ng luha’t himutok 

ang parusang mula sa sintang inayop.

PANIBUGHO’Y higit kung sa kamatayan 

na di nagsasawang kumitil ng buhay, 

gunitang masaklap na di mapaparam 

sa abang dibdib ko, hanggang sa libingan.

SINDAK ng umibig sa di sumisinta 

sukat ikalagot ng tangang hininga, 

lilo’y nagtatakwil sa twa’t ligaya 

at hindi mangyaring sumakalulwa.

BAGABAG na higit sa paghihingalo 

ng lipos pagsinta’t nararayang puso, 

sa payao’t dito luha’y natatagpu 

ng kalulwa kong tigib ng siphayo.

LIGALIG na hindi mapahihinahon 

ng alin mang twa, ang sintang narool, 

walang walang lunas kung baga sa lason 

ang pusong liluhi’t limutin ng poon.

Tingni, mga langit, yaring pagkalagay, 

tunghayan ang aking kaalipustahan!

Sintang alibugha! Wala kundi Ikaw

ang bukal at sibul ng karalitaan!

Ikaw ang ligayang walang kasing dupok 

at taling matibay na di malalagot 

mabababang kubo’t palasiong matayog

Napapanhik Mo ri’t kusang pinapasok.

Walang dibdib na di dala Mo sa kamay, 

ang puso ng lahat ay Iyong larawan, 

ang tapat ay siyang pinarurusahan 

at ang alibugha’y siyang minamahal.

Pinalalakas Mo ang lalong mahina, 

Haring may korona ay pinabababa; 

bait, katwira’y Iyong sinisira, 

sa mundo ay bakit lumitaw Ka kaya?

Kung sa mundo’y walang alibughang puso 

sa luha ng sinta’y walang maliligo, 

at ginhawang lahat ang tapat sumuyo, 

hindi maghahari lilong panibugho.

At sa kalangita’y idinadalangin 

huwag may maparis ng sinta sa akin; 

matakot ang lahat sa lilo’y gumiliw, 

pangilaga’t lason, nang sino ma’t alin.

Mga Tala

Ayon sa paglalarawan ni H. Cruz, itong pilas ng komedyang Abdal y Miserena ay muling isinalaysay ng isa sa mga anak ni Balagtas na nakasaulo ng tula. Ang komedyang Abdal y Miserena ay kahambing ng Florante na isang kuwento ng pag-ibig, bagkus kung sa Florante ay lalaki ang nasawi sa pag-ibig, sa itong akda naman ay babae ang nasawi at siyang itinataghoy itong kasawian dito sa tulang ito. Itinanghal ang Abdal y Miserena noong 1859 sa kaarawan ng patron ng bayan ng Abukay, Bataan (itinatayang ika-8 ng Agosto, kapistahan nito Santo Domingo de Guzman na siyang patron ng Abukay).