We are still alive

We are still alive— 

not because surviving is an art, but because a dream 

still breathes 

in our eyes. 

We are alive 

to one day see 

the dream we built 

for years 

with wounds and patience, come into the light of day. 

We are alive 

so that our names, 

our rights, 

our very existence 

will not remain hidden 

in the shadow of any man. 

We are alive 

until the day 

our daughters 

with steady steps 

and hair flowing in the wind run toward their own tomorrows, and education

is a right, not a privilege, 

and books 

are free, not hidden in basements. 

We are alive 

because we believe 

that even ashes 

sometimes spark fire, 

and silence 

sometimes makes a voice. 

We are alive 

for a tomorrow 

that will not forget 

how the women of this land with empty hands 

rewrote history.

ما زندهای م، 

تا روزی  

رؤی ایی را که سال ها 

با زخم و صبوری ساخت ی م، .در روشن ی روز بب ی ن ی م 

ما زندهای م، 

تا ناممان،  

حق مان، 

وجودمان  

در سای ه ی هی چ مرد ی  

.ناپ ی دا نماند  

ما زندهای م، 

تا آن روز که  

دخترانمان 

با گامهایی استوار 

و گی سوان ی رها در باد 

بهسوی فرداهای خوی ش بدوند،  و تحصی ل، 

حق باشد نه امت ی از، 

و کتاب،  

.آزاد باشد نه پنهان در زی رزمی ن 

ما زندهای م، 

چون باور داری م  

که خاکستر هم  

گاهی آتش می زای د، 

و خاموشی  

.گاهی صدا می سازد

ما زندهای م، 

برای فردایی 

که فراموش نکند 

زنان ای ن سرزمی ن 

چگونه  

با دست های خالی،  

.تاری خ را دوباره نوشتند ۴/۵/۱۴۰۴