Anekdotoj

Hejmo-->>Skribaĵoj-->>Anekdotoj

1
Estas bela knabino. Ŝi nomiĝas Dajana. Ŝi ĉiam ludas kun Dio. Ŝi estas tre gaja kiam ŝi ludas kun la dio. Ili saltas kaj kuras kaj promenas kaj ludas kaj ludas kun mem.
La knabino diris ke dio, vi estas kun mi, vi estas
tre afabla, bela kaj bona, kiam mi ridas. Kiam mi ridas vi estas kun mi kaj mi vidas vin. Kiam mi ploras, mi ne vidas vin.
Ŝi demandis ke kie li estas kiam ŝi ploras?
La dio ridas kaj respondis ke kiam vi estas gaja, mi estas kun vi, do vi povas vidi min. Kiam vi ploras , mi ĉirkaŭ brakumas vin, do vi ne povas vidi vin.

2
En la urbo de soleco
En la urbo de soleco mi vivas. Mi venas al alia lando apud maro. Apud blua maro. En la urbo de soleco mi ĉiam marŝis kaj pensis. Unu tago de marŝado mi laciĝis kaj sidiĝis en la nubo de arbo sur benko de parko. Pri ĉio mi pensis. La tempo pasis kaj en la urbo de soleco
Mi trovigas la amikon, bela, bona, afabla kaj juna amiko. Unue mi ne volis amikiĝi kaj mi dubis ke eble tio ne estas bona afero. Estas pli bona ke diras iomete mi timis. Ne, ne timo por la amikeco sin sed por la rezulto de la amikeco. Fine en la urbo de la soleco, mi decidis ke parolus kun tiu amiko. En la urbo de soleco neniu pravis fari tion sed mi faris tion. Tiu amiko ke mi parolis pri si nun estas mia belega kaj bonega edzo.
(Al mia edzo Ahmad )