10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ

Των Αγίων Αποστόλων Ολυμπά, Ροδίωνος, Εράστου, Σωσιπάτρου, Τερτίου και Κουάρτου, Ορέστη, Θεοστηρίκτου, Νόννου, Μαρτίνου Οσίου, Μίλου Θαυματουργού, Γελίου Ιερομάρτυρα, Καλλιοπίου, Νίρου, Ωρίωνος, Αρσενίου Οσίου, Δημητριανού Επισκόπου, Justus

 

 

 

 

 

 

 

Οι Άγιοι Ολυμπάς, Ροδίων (ή Ηρωδίων), Έραστος, Σωσίπατρος, Τέρτιος και Κουάρτος, οι Απόστολοι από τους 70

 

Και οι έξι ήταν από τους εβδομήκοντα Αποστόλους του Κυρίου. Αναφέρονται όλοι στο ιστ' κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής του Απ. Παύλου. Οι περισσότεροι απ' αυτούς υπήρξαν επίσκοποι της του Χριστού Εκκλησίας και έγιναν άριστοι εφαρμοστές της εντολής του θεοπνεύστου λόγου της Αγίας Γραφής: "Ποιμάνατε το εν υμιν ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστώς, αλλά εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς, αλλά προθύμως, μηδέ ως κατά κυριεύοντες των κλήρων, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου". Ποιμάνετε, δηλαδή, το ποίμνιο του Θεού πού είναι στη δικαιοδοσία σας, και επιβλέπετε αυτό με κάθε επιμέλεια και προσοχή, όχι αναγκαστικά, επειδή βρεθήκατε στη θέση αυτή, αλλά με όλη σας τη θέληση, χωρίς να αποβλέπετε σε αισχρά κέρδη, αλλά με προθυμία και ζήλο, χωρίς να καταπιέζετε τους πιστούς, πού σαν άλλοι γεωργικοί κλήροι δόθηκαν στον καθένα σας για πνευματική καλλιέργεια αλλά να γίνεσθε στο ποίμνιο υποδείγματα αρετής αξιομίμητα. Πράγματι, και οι πέντε Απόστολοι έγιναν υποδείγματα αρετής . Ο Ολυμπάς και ο Ηρωδίων πέθαναν μαρτυρικά επί Νέρωνος. Ο Σωσίπατρος έγινε επίσκοπος στο Ικόνιο και πέθανε επιτελώντας άριστα τα καθήκοντα του. Ο Τέρτιος έγινε δεύτερος επίσκοπος Ικονίου μετά τον Σωσίπατρο. Έγραψε δε και την προς Ρωμαίους επιστολή του απ. Παύλου (Ρωμ. ιστ' 22). Η μνήμη του Αποστόλου Τερτίου επαναλαμβάνεται και την 30ή Οκτωβρίου. Ο Έραστος κυβέρνησε με παρόμοιο τρόπο την επισκοπή Νεάδος. Και ο Κούαρτος, σαν επίσκοπος Βηρυτού, πάλεψε με θάρρος και ενέταξε σαν χριστιανούς στην επισκοπή του πολλούς ειδωλολάτρες.


Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Της σοφίας τον λόγον καταπλουτήσαντες, της ευσέβειας φωστήρες και υποφήται σοφοί, ανεδείχθητε ημίν Χριστόν κηρύττοντες, Κούαρτε Εραστε Κλεινέ, Τέρτιε και Όλυμπα, Σωσίπατρε και Ροδίων, Απόστολοι θεηγόροι, φωταγωγοί των καρδιών ημών.

 

Κοντάκιον. Ήχος α’. Χορός Αγγελικός.

Τριάδος της σεπτής, εκηρύξατε πίστιν, πολύθεον σοφοί, των ειδώλων απάτην, εκ μέσου ποιήσαντες, ταις σεπταίς διδαχαίς υμών, όθεν εύρατε, την αμοιβήν των καμάτων, αιωνίζουσαν, εν ουρανοίς τους στεφάνους, λαβόντες Απόστολοι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Άγιος Ορέστης (Εορτή Ορέστης)

 

Ο Άγιος Ορέστης καταγόταν από τα Τύανα της Καππαδοκίας. την περίοδο του Διοκλητιανού διωγμού, αναγκάστηκε πολυτρόπως, από τον ηγεμόνα Μάξιμο, να αρνηθεί τον Ιησού. Αφού με τις πιέσεις που του ασκήθηκαν, δεν κατάφεραν να τον πείσουν να ασπαστεί τα είδωλα, τον γύμνωσαν και τον έδειραν και τον μαστίγωσαν για τιμωρία. Μετά τον έριξαν στην φυλακή για επτά ημέρες. Ύστερα από το πέρας της έβδομης ημέρας τον πήγαν σε ένα ειδωλολατρικό ναό για να προσφέρει θυσίες και να προσευχηθεί. Γιατί, του είπε ο ηγεμόνας Μάξιμος, αρνείσαι να ασπαστείς τη λατρεία που με τόση ευλάβεια ακολουθούν οι σεπτοί μας αυτοκράτορες; Ο Ορέστης δεν δίστασε να του απαντήσει με θάρρος ότι ήταν πρόθυμος υπήκοος σε ότι αφορούσε τα πολιτικά και επίγεια πράγματα. Εκτός αυτών όμως δεν του ήταν δυνατόν να παραδεκτεί κανέναν άλλον αυτοκράτορα, πέρα από τον έναν αληθινό Θεό. Τότε ο Μάξιμος διέταξε να του διαπεράσουν τους αστραγάλους με σιδερένια αλυσίδα, την οποία έδεσαν πάνω σε ένα ατίθασο άλογο. Ο ίππος αφέθηκε ελεύθερος και άρχισε έναν ξέφρενο καλπασμό σέρνοντας τον Άγιο πίσω του, και σταμάτησε μόνο Αφού διένυσε είκοσι χιλιόμετρα. με αυτό το μαρτυρικό τρόπο ο Άγιος Ορέστης παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

 

 

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος.
Χριστόν ομολογήσας επί των ασεβούντων, ειδωλομανίας το θράσος καθείλες Αθλοφόρε, και δόξης εγένου κοινωνός, αγώνας πολυτρόπους ενεγκών δια τούτο σε Ορέστα ως νικητήν, τιμώντες σοι εκβοώμεν δόξα τω παρασχόντι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

 

 

 

 

 

 

 



 

Ο Όσιος Θεοστήρικτος "Ο εν Συμβόλοις"


Υπήρξε στην εποχή των εικονομάχων και αγωνίστηκε για τις ιερές εικόνες. Απεβίωσε ειρηνικά. Η μνήμη του γιορτάζεται και την 17η Φεβρουαρίου.

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

Ο Άγιος Νόννος ο κατηχητής της Αγίας Πελαγίας


Ήταν επίσκοπος και κήρυττε τον θείο λόγο στην Αντιόχεια. Έτσι προσείλκυσε στο δρόμο του Θεού την τότε πόρνη Πελαγία, πού από τότε, αφού κατάλληλα κατηχήθηκε, μίσησε τα έργα του σκότους και κατέφυγε στα Ιεροσόλυμα. Και επί του όρους των Ελαίων, με μετάνοια και άσκηση τελείωσε τη ζωή της.

 

 

 

 

 

 



Ο Όσιος Μαρτίνος ο Επίσκοπος Ταρακίνης


Διάσημος Ιλλυριός από τη Σαβαρία της Παννονίας, ευσεβής και ενάρετος, υπερασπιζόμενος την Ορθοδοξία οι Αρειανοί τον κακοποίησαν δημόσια και τον έδιωξαν από την πόλη. Οπότε κατέφυγε στο Μιλάνο της Ιταλίας, αλλά έπαθε και εκεί τα ίδια από τον Αρειανό επίσκοπο της πόλης Αυξέντιο. Τότε αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο νησί Γαλαρία (στο Τυρρηνικό πέλαγος), πού ήταν εντελώς έρημο και τρεφόταν με χόρτα. Έπειτα έγινε επίσκοπος Ταρακίνης και διέπρεψε με τις ευαγγελικές του πράξεις. Έτρεφε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους και ποίμανε θεοπρεπώς το ποίμνιο πού του εμπιστεύτηκαν. Απεβίωσε ειρηνικά. Η μνήμη του επαναλαμβάνεται από τον Άγιο Νικόδημο και στις 12 Νοεμβρίου, βέβαια στην ημερομηνία αυτή υπάρχει και άλλος Μαρτίνος ο θαυματουργός επίσκοπος Φρυγίας και φυσικά είναι διαφορετικός του Μαρτίνου αυτής της ημερομηνίας.

 

 

 

 

 

 

 



 

Ο Άγιος Μίλος ή Μίλης ο  Θαυματουργός Επίσκοπος Ιερομάρτυρας και οι τρεις μαθητές του Εβόρης, Πάπας και Σενόει (ή Σεβόρης) ο Διάκονος και ο Άγιος Γέλιος ο ιερομάρτυρας


Αυτοί ήταν Πέρσες. Και ο μεν Μίλος, στρατηγός προηγουμένως, για την ενάρετη ζωή του έγινε επίσκοπος Τελεπόλεως (όπου ο προφήτης Δανιήλ είδε τις οπτασίες). Χειροτονήθηκε από τον Βηθλαπάτ επίσκοπο Γεδδηγουπόλεως. Καταδιώχτηκε από τους απίστους και κατέφυγε στην Ιερουσαλήμ και από κει στην Αλεξάνδρεια, όπου συνάντησε τον Μέγα Αντώνιο. Μετά δύο χρόνια επέστρεψε στην Περσία και συνελήφθη μαζί με τους μαθητές του, από τον Βασιλίσκο Μισθοφάρη στην πόλη Μιλιγέρδα. Εκεί θανατώθηκε με μαχαίρια και τους μαθητές του θανάτωσαν, αφού τους χτύπησαν με ξύλα και πέτρες. Έτσι όλοι έλαβαν το αθάνατο στεφάνι του μαρτυρίου.

 

 

 

 



 

Ο Άγιος Καλλιόπιος


Μαρτύρησε δια ξίφους.

 

 

 

 

 

 



 

 

 

Ο Άγιος Νίρος


Μαρτύρησε δια ξίφους.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ο Άγιος Ωρίων


Μαρτύρησε, αφού τον έθαψαν ζωντανό στη γη.

 

 

 



 

 

 

 

Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

 

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά.

Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).


Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος.

Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.


Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου όπου αργότερα εκάρη Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός.


Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. Με την άφθονη Θεία Χάρη που τον προίκισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο και όχι στον εαυτό του, διότι , όταν έβλεπε πολύ πόνο και καταπίεση Τουρκική, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιο δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη πλασθείσα εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επετέλεσε ο Άγιος με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε "φυλακτό" που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος. Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση. Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντάς το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα εθεραπεύοντο και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα. Χρήματα φυσικά δε δεχόταν ποτέ ούτε κι έπιανε στα χέρια του.

Συνήθιζε να λέγει "η πίστη μας δεν πουλιέται".


Βίωνε ολοκληρωτικά και "έπασχε τα Θεία". Ζούσε με αυταπάρνηση, διότι αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον. Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες κατέβαλε για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από διάφορους προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που προσπαθούσαν να ποιμάνουν την ποίμνη του Χριστού.


Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.

Σε αυτό, καθώς και για τα θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος. Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου Πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση. Ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθισε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντοτε να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντοτε μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο - μόνο μια φορά - και όπως χαρακτηριστικά έλεγε: "Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πως να καθίσω σ' αυτό;" Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατάφευγε σ' ορισμένες "ιδιοτροπίες". Παρουσιαζόταν σαν σκληρός θυμώδης, οξύθυμος, απόπαιρνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη γι' αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλνουν φαγητό. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο τα εξής: "Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούσε γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος".


Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας, "Θεέ μου! λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πώς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του έκανε το αίτημά του. Εμείς όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες "στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα".


Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ' ένα νησί.


Η αγία του μορφή συνέχεια σκοπούσε Χάρη και παρηγοριά.

Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.

Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.


Τρεις μέρες πριν την εκδημία του ήλθε η Παναγία, τον γύρισε σ' όλο το Άγιο Όρος, τα Μοναστήρια, τους Ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε και έδωσε όλο του τον εαυτό σ' Αυτόν.

Έφυγε στις 10 Νοεμβρίου το 1924.

Με λίγα λόγια αυτός ήταν ο Άγιος Αρσένιος.


Ας έχομε όλοι τις Αγίες του Ευχές.

 


Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Των Οσίων τον βίον εκμιμησάμενος, εν εσχάτοις τοις χρόνοις, Πάτερ Αρσένιε, επληρώθης δωρεών του θείου Πνεύματος, και θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αυτουργός, παρέχεις ενί εκάστω, τας εκ Θεού χορηγίας, ταις ικεσίαις σου προς Κύριον.

 

 

 

 

 

 

 

 


Ο Άγιος Δημητριανός ο επίσκοπος Αντιοχείας, Ιερομάρτυρας (3ος αι.)


Ο Άγιος Δημητριανός υπήρξε επίσκοπος Αντιοχείας το 253 με 256 μ.Χ. Οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Περσία το 256, όπου και πέθανε. Ο διάδοχός του στον θρόνο της Αντιοχείας Δόμνος (270-273) ήταν γιος του.

 

 

 

 

 

 

 


Ο Άγιος Justus (Άγγλος)


Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.