wildemichel

Home

Welkom op de homepagina van Michael Dewilde. Triatleet uit Sint-Laureins.

Stage Monte Gordo

Sinds gisterennacht zijn we terug van een 10-daagse stage in Portugal. Voor het derde jaar op rij ging ik richting de Algarve voor een geslaagd trainingskamp. Het hotel was een beetje vergane glorie, maar voldoende als atleet vond ik. Gezonde en afwisselende maaltijd, een goed bed voor een middagdutje en extra nachtrust en variatie in de trainingsparcours. Het weer was schitterend en mijn trainingsschema (samen met de teamgenoten en coach) kunnen afwerken zoals gepland. Ook voor coach Tim was het zeer leerrijk om zijn polains eens bezig te zien en bij te sturen waar nodig.
We hebben een behoorlijk aantal fietskilometers bij elkaar gereden, wat ook de bedoeling was in warmere oorden. Het fietsvolume gaat de komende weken dan ook stilletjes aan de hoogte in, want de voorbije maanden waren vnl. focus op lopen en zwemtechniek. Maar als het voorjaarszonnetje binnenkort hier in België te voorschijn komt, komt het wel in orde denk ik tegen Ironman Nice. Want dan begin april nog een 10-daagse stage aan de Cote d'Azur om het parcours te verkennen en een mooie volumeblok. Nu een recupweekje om er terug 100% in te vliegen.

Tijdens mijn verblijf in het buitenland kreeg ik ook nog een nieuw speeltje in de bus: de Suunto t6c.
Mijn oude Polar had er de brui aan gegeven.

Ik ben benieuwd om dat trainingstooltje eens uit te testen. Eigenlijk praten we niet meer over hartslag, de t6c meet namelijk veel meer lichaamsfuncties die vroeger alleen in een laboratorium gemeten konden worden: ademhalingsvolume (ventilatie), ademfrequentie, zuurstofverbruik, calorieverbruik en EPOC. EPOC geeft aan wat het effect van de training was en welke herstelperiode vereist is. De komende weken staan terug enkele loopwedstrijdjes op het programma om extra ritme op te doen.

Winterslaap?

Uit verschillende hoeken krijg ik af en toe reacties dat er wel eens iets mag veranderen op mijn site. Niet dat er niks te melden viel hoor, maar na Ironman Hawaii even geen zin meer om achter de pc te kruipen. En wat meer tijd met vrouw en Jelke bezig gehouden, want ze verdienen extra aandacht in de “triatlon stille periode”. Na de Ironman dan een 3-tal weken rust genomen, geëvalueerd, bijgestuurd en nieuwe doelen gesteld voor de komende jaren.

In tegenstelling tot vorige jaren ga ik in de koude maanden niet in winterslaap. Als de dagen kouder en de nachten langer worden, breken voor de dieren en mensen harde tijden aan. Per soort worden diverse strategieën toegepast, om zich aan de wintertijd aan te passen. Tijdens de koude wintermaanden hebben mensen en warmbloedige dieren extra energie nodig om hun lichaam op temperatuur te houden. Deze extra energie halen ze uit hun voedsel. Omdat in de winter het voedsel schaars is trekken sommige dieren (ja, ook triatleten) naar het zuiden om te overwinteren. Anderen zoals egels en vleermuizen blijven in ons land en houden een winterslaap. Ze trekken zich terug in hun warme nesten en holen en slapen de winter door. Bij een echte winterslaap staan hun lichaamsprocessen bijna volledig stil. Het hart klop zeer traag en de ademhaling is heel langzaam. Voor dieren aan een winterslaap beginnen hebben ze tijdens de herfst een vetlaag opgebouwd die ervoor zorgt dat ze tijdens de wintermaanden kunnen overleven. Sommige dieren verliezen tijdens hun winterslaap de helft van hun gewicht. Bij atleten heeft dit meestal het tegenovergesteld effect zeker?

Niet dat ik in het verleden niet gestructureerd trainde, maar enkel maar lange rustige trainingen op routine. Nu gaan we regelmatig enkele wedstrijdjes (loopwedstrijd, duatlon) meepikken om snelheid en ritme te behouden. De voorbije weken heb ik, met het prachtige natuurijs in het krekengebied hier, een paar keer de schaatsen aangebonden, een joggingske en winterduatlon meegepikt.
Het gevoel op training is momenteel heel goed en ook de bloedanalyse is een stuk beter dan enkele maanden geleden na Hawaii (was eigenlijk nog nooit zo goed voor de tijd van het jaar). Het is een kwestie om in deze periode van virussen en ziektekiemen niet in panne te vallen en rustig verder te werken waar we mee bezig zijn.

Sinds november heb ik mijn persoonlijke begeleiding over een ander boeg gegooid. Na een goede samenwerking van 3 jaar met Topsport ABC Leuven, ben ik bij Tim De Vilder terecht gekomen voor coaching. Zijn ervaring in de triatlon- en loopsport zullen me hopelijk om een hoger niveau brengen de komende jaren. Nogmaals bedankt aan Bert Ackaert en zijn team voor de begeleiding op sportief en medisch vlak.

Voor de komende jaren proberen we mijn zwem- en loopcapaciteiten op een hoger niveau te krijgen. Zwemtrainster Bieke en Tim hebben voor mij een meerjarenplanning uitgedokterd om mijn zwakke punten weg te werken.

De laatste weken dan ook redelijk wat in de chloorsubstantie liggen dobberen in de vroege uurtjes en zwem rond met een goed gevoel, alhoewel de snelle zwemtijden er nog niet echt uitkomen maar we hebben nog tijd genoeg.

Mijn planning 2009 is opgemaakt. Met Ironman Nice (eind juni) en Challenge Barcelona (begin oktober) staan 2 volledige triatlons op het programma. In Nice staan momenteel meer dan 3000 starters op de inschrijvingslijst, naar mijn weten stonden in geen enkele triatlon meer starters op de lijst. Ik stond daar aan de promenade van de Cotê Azur een 6-tal jaar geleden ook aan de start, toen nog over de ¾ afstand. Dit was één van mijn eerste lange afstandstriatlons en ik heb sterretjes gezien tijdens het lopen. Dit jaar start ik in de Pro-categorie, om zo hopelijk één van de komende jaren een top 10 notering te halen in het Ironmancircuit.

Ik kijk al uit naar de stage in Portugal met enkele teamgenoten en hopelijk kunnen we daar enkele lange fietstochten afwerken bij een lekker zonnetje. Vanaf volgende week heb ik nieuw speelgoed ter beschikking, later meer hierover. We zullen ons terug kunnen uitleven. Ik ga nu trachten terug regelmatig iets te posten.

The days after (door Michael)

Na de wedstrijd op Big Island wou ik ook nog kort even mijn relaas doen. Het zwemmen was degelijk, zonder forceren vrij relaxed gezwommen (niet te veel kloppen gekregen zoals vorige keer), na de eerste 400m kon ik al vrij comfortabel zwemmen en me degelijk positioneren aan de buitenzijde, misschien iets te veel gezwommen, maar lekker relaxed (aan de linkerkant of was het de andere linkse? - zie foto).

Over het fietsonderdeel kan ik eigenlijk kort zijn, ik kwam nooit echt in mijn ritme. Ik had zeker geen superdag om er stevig in te vliegen en het verschil te maken met mijn concurrenten.
Niet te veel energie en tijd verliezen en hopen op een beter moment in de afsluitende marathon, want zo’n Ironmanneke is immers een hele lange dag.

Tijdens de loopproef ging het vanaf het begin eigenlijk goed en heb daar eigenlijk geen enkel zwak moment gekend. 3u07’ was mijn uiteindelijke marathontijd, degelijk op dit parcours. Tijdens de laatste loopkilometers kon ik nog enkele leeftijdsgenoten bijhalen en zo naar een 5de plaats in mijn leeftijdscategorie lopen.

Dus een degelijke wedstrijd, maar zeker niet super! Maar ik heb er velen zien sneuvelen, dus ben heel tevreden dat ik onder dergelijke zware omstandigheden toch vrij “comfortabel” kon finishen en ook de dagen erna eigenlijk weinig spierpijn ondervind. Voedingsplan en vochtopname stonden perfect op punt. Vooraf had ik twijfels of deze hitte en hoge luchtvochtigheid wel voor mij bestemd waren, maar nu zijn deze toch wel voor een deel weggewerkt. Maar toch blijven enkele vragen onbeantwoord:
Ben ik te voorzichtig geweest tijdens zwemmen en fietsen? Waarom komt mijn sterke fietsonderdeel er nog altijd niet echt uit op de volledige afstand?
Weer stof om de volgende weken over na te denken, bij te sturen en nieuwe doelen te maken! Maar ben ervan overtuigd dat het nog beter kan, dus afspraak binnen een paar jaar zeker…

Nog eens bedankt allemaal voor de toffe berichtjes en sms’kes. Ook mijn vrouwke en entourage kan ik niet genoeg bedanken. Want via hen bleef ik steeds op de hoogte van posities en tussentijden, zo blijf je gefocust en gemotiveerd tot de finishlijn.

Maandagmorgen bij zonsopgang vertrokken met onze Cessna Propeller, voor welgeteld 10 personen, een piloot en wat bagage. De fietskoffer en wielen kwamen nadien met een transportvliegtuig. Dat was al een belevenis op zijn eigen, we waanden ons even in Walibi. Schitterend om zo een zicht te hebben op de verschillende eilanden. Nu zitten we hier nog enkele dagen op Maui om wat te luieren, surfen, snorkelen en wat natuurpracht (Haleakala; vulkaankrater op 3750m, tropische tuinen, grotten, watervallen en natuurlijke zwembaden) bezoeken met familie en vrienden. Ook eens lekker schransen en de batterijen opladen zal er zeker bij zijn de volgende dagen. Wat wil een mens nog meer?

Mahola & Hang Loose!

Wereldkampioenschap Triatlon Ironman Kona – Hawaii met succes afgerond (door Wim)

11 oktober 2008

Michael Dewilde heeft de verwachtingen hier in Kona meer dan waar gemaakt. Met een 72-ste plaats overall, tussen een deelnemersveld van meer dan 100 profs en een 5-de plaats in de leeftijdsgroep 25-30 jaar mag deze lang maar goed voorbereide race een succes worden genoemd.
Als semi-professionele triatleet en 29 jaar tussen alle grote namen van deze aarde, is een top 100 plaats een grote eer. Hiermee eindigde hij ook als 5-de Belg en samen met Wim Van de Wiele, de enige niet profs in dit rijtje.

Om 6h45 locale tijd gingen de profs in het water voor deze 3,8 km zwemmen, 183 km fietsen en 42,2 km lopen. Michael ging, samen met alle andere niet-professionele atleten, om 7.00 h van start. De trouwe Belgische supporters die waren achtergebleven konden dit allemaal via de Website van Ironman of zelfs via verschillende internationale TV-stations op de voet volgen, als ze er tenminste een nachtje voor over hadden. Van hieruit wisten we dat de naaste verwanten en vrienden ergens in de Meetjeslandse polders ('t Moeschtuintje) in spanning alles hebben gevolgd. Van hieruit werden de locale gegevens doorgestuurd en omgekeerd.

Michael bouwde zijn wedstrijd zorgvuldig op (zoals we hem kennen), met een voor hem goeie zwemtijd van 1:00:30 - het zwemmen in oceaan mag natuurlijk niet onderschat worden. Op dat ogenblik kwam Michael als 39-ste in age-group 25-30 door. Na de wissel wisten we echter dat we op een sterke fietsprestatie konden rekenen. Het parcours is ook zeer selectief : blakende zon boven 30 gr, voortdurend stijgen en dalen en soms een angstaanjagende zijwind, die volle concentratie vraagt. Wij volgden naar een tussenpunt op 60 km, waar we 2 doortochten konden volgen. Bij de eerste doortocht op Kawaihae zagen we een frisse Michael, en toen was hij al naar een 25-ste plaats opgeschoven. Van daaruit was het nog een lastige weg heen en terug naar het keerpunt in Hawi. Op onze standplaats noteerden we al een opgave van Bert Jammaer. Jammer voor de Belgische winnaar van IM-Lanzarotte, maar volgens zijn vriend Johan ging het totaal niet op dit parcours vandaag.
Tijdens het wachten op de 2-de doortocht konden we ook de passage van Marc Herremans meemaken, die met zijn handbike deze steile hellingen moest trotseren. Hier konden we ook de strijd om de 1-ste plaats tussen Sindballe en Lieto meemaken. Ook Bracht kwam op een verrassende 8-ste plaats door en zou later nog opschuiven. Voor Marino moesten we wachten tot plaats 20.
Het wachten op Michael loonde, want bij de tweede doortocht noteerden we terug enkele plaatsen dichter.
Bij de fietswissel kwam Michael uiteindelijk als 16-de in zijn age-group door in een tijd van 6:06:87, bij een fietstijd van 5:06:57. Hiermee was hij niet super tevreden, want het voelde niet super aan en kreeg enkele moeilijke momenten te verwerken met de harde wind.

Wij volgden ondertussen op de eerste doortocht op 2,5 km na de wissel. Thierry Verbinnen had toen nog de eerste plaats in H25-30 in de benen, maar de tijd tussen Michael en Thierry slonk zienderogen tijdens de marathonproef. Op de verschillende tussenpunten konden we steeds een constant sterke prestatie vaststellen, en gedurende de gehele loopproef heeft Michael geen zwak moment gekend. Als je dit kunt, dan weet je dat je blijft opschuiven naar voor. En dat gebeurde ook zo. De een na de andere tegenstander moest eraan geloven, tot zelfs Thierry Verbinnen, die na het fietsen nog een voorsprong had van 14 minuten, rond km 40 kon Michael hem ter plaatse laten.

De aankomst in Kona op het tropische podium is gewoon schitterend. Dit is triathlon op zijn best, iets waar elke atleet van droomt. Als je hier nog over de aankomst kan komen, in een tempo waarin je de marathon bent gestart, dan ben je een Ironman waard. Uiteindelijk heeft Michael in 3:07:11 de loopproef afgewerkt. De totale tijd bedroeg uiteindelijk 9:20:11, een schitterende tijd op dit uiterst selectief parcours. Hiermee eindigde Michael als 5-de Belg op een 72-ste plaats in de totaalstand. Ronkende namen als Rutger Beke (3), Marino Vanhoenacker (23), Loic Helin (56) en Wim Vandewiele (68) eindigden nog voor Michael.
Nu zijn seizoen erop en mag er eens gefeest worden!

De foto's staan online!

“He's doing the distance” (door Jan)

10 oktober 2008

“Reluctantly crouched at the starting line,
Engine pumping and thumping in time,
They deftley manuver and muscle for rank,
Fuels burning fast in a loaded tank.”

Onmogelijk te voorspellen hoe de race zal verlopen.
Alles is mogelijk: CLIMAX of anticlimax, STEVIGE ZEEBRIES of af-landse wind, ZINDERENDE HITTE of hoge bewolking, JUISTE TAKTIEK of niet. Ook de details zullen mee helpen beslissen. Vertrouw op ervaring!

De absolute wereldtop tekent hier present, allen met maar EEN doel voor ogen. Aan Michael om zijn plaatsje er tussen te vinden.

“He’s racing and pacing and plotting the course,
He’s fighting and biting and riding his “iron” horse!
Cause he’s doing the distance,
He’s going for speed,
He’s all alone now
in a time of need........