Het rampenleven

Bij dit onderdeel wordt af en toe beschreven hoe de elektrohypersensitiviteit mijn leven overhoop haalt. U kunt hier lezen hoe elektromagnetische velden mij letterlijk ziek maken. Het is een leven met de dag.
 
(18 februari 2014)
 
Mijn dag begint al vroeg, om kwart voor 6 gaat de wekker. Sinds maanden sta ik expres vroeg op om allerlei redenen. Ik kan op deze manier redelijk ongestoord in de keuken mijn ontbijt nuttigen. Als ik later ben, moet ik van de ontbijttafel wegvluchten omdat mijn buurman om kwart voor 7 opgehaald wordt. Ja, ik voel de straling van zijn smartphone in mijn hoofd op een pijnlijke manier. De centrale verwarming, die 's nachts helemaal uit staat net als de rest van de stroom, gaat pas na het ontbijt aan. Zodra de cv aangaat moet ik maken dat ik wegkom van de woonverdieping. Om te voorkomen dat ik pijn krijg van de vuile stroom. Voor een tijdje ga ik in de garage zitten. In de kou en met blote voeten op de stenen vloer. Met blote voeten omdat het zo mogelijk wordt om te aarden (een manier om het rustige aardmagnetische veld 'op te pakken', dit reduceert de pijn en spanning in het hoofd). Als ik dan na enige tijd de moed verzameld heb, loop ik naar de slaapverdieping of het washok om daar wat huishoudelijke dingen te doen. Zo sta om 7 u al te stofzuigen etc. Als ik deze zaken niet vroeg op de dag doe, is de kans dat het helemaal niet meer lukt. Er is namelijk een boer in de buurt die bij het krieken van de dag met een tractor gaat rijden of hout gaat zagen voor de verkoop. Ik ga hier volledig van onderuit: het geeft veel pijn en verwarring. Dus ik loop ook nog eens te jakkeren om dingen te doen voordat het licht is. En als die boer dan met zijn werkzaamheden begint, is het voor mij een grote ellende van pijn en verwarring in het hoofd. Mijn hart slaat op hol, ik wordt misselijk, ik krijg het steenkoud en dan opeens weer warm en nog veel meer ellendige klachten. Als ik mij niet zou aarden zou ik het huis uit moeten vluchten. Als ik eenmaal met de enkels geaard ben, nemen de klachten grotendeels af en ben ik in staat om in huis te blijven. Het komt het heel vaak voor dat ik mezelf 's ochtends met 2 metalen draden om de enkels mezelf moet beschermen tegen elektromagnetische velden.
 
Een doktersbezoek is zeer problematisch. Ik probeer dit zoveel mogelijk te voorkomen, maar soms is het noodzakelijk. Ik was nog niet eerder bij de praktijk, behalve dan dat ik langs ben gegaan om de afspraak te maken. Ik doe dit om uit te zoeken of deze praktijk veilig (zonder al te veel stralingsbelasting) is voor mij. Het was foute boel: waarschijnlijk door de spaarlampen, tl verlichting en mogelijk ook draadloos internet. Als ik langere tijd op zo'n plek moet zijn, gaat het niet goed. Ik krijg vreselijke hoofdpijn, raak in verwarring, krijg grote concentratie- en cognitieve problemen (bijv. niet uit mijn woorden kunnen komen). Het is op zo'n plek niet uit te houden voor mij. Het betekent ook dat ik zo'n bezoek niet alleen aankan. Dat het anders kan zijn, blijkt uit de bezoeken bij de tandarts. Daar gaat het meestal goed, soms wat minder als er andere bezoekers zijn. Ik ga ervan uit dat draadloos internet voor mij de bottle-neck is: bij de tandarts is die er niet.
Omdat er voor mij dus geen stralingsvrije praktijkruimte is, moet ik de straling over me heen laten komen met alle gevolgen van dien. Daarnaast ben ik afhankelijk van begeleiding. Ik vind het een regelrechte schande dat je bij een artsbezoek nog eens zieker gemaakt wordt door de straling.
Ik kon gelukkig direct naar een gespreksruimte. Daar moest ik even wachten op de huisarts, wat door de straling moeilijk was. Na het gesprek zou ik moeten wachten in de wachtruimte totdat er bloed geprikt kon worden. Mooi niet dus. Jan, mijn man heeft voor mij gewacht, zodat ik naar buiten kon.
 
Boodschappen doen: nog zo'n activiteit die grote problemen oplevert. Sinds ik elektrohypersensitief ben, doet Jan de boodschappen bij de supermarkt. Ik was gewend om de boodschappen zelf te doen. 'Dat was het andere leven, dat bestaat niet meer', denk ik dan wel eens wrang. Het is onacceptabel dat je door de straling zo in je doen en laten beperkt wordt, dat je niet eens je eigen eten kunt kopen. En dat enkel en alleen omdat anderen zonodig bereikbaar moeten zijn en je in de winkel vaak gebombardeerd wordt met wifi. Ik realiseer me wel dat het luxe is dat Jan de boodschappen kan doen. Stel dat je alleen bent, hoe moet het dan?
Soms durf ik het aan om met Jan de supermarkt in te gaan. U weet niet hoe blij ik ben als ik zelf eens mijn boodschappen kan uitzoeken. In de rij staan bij de kassa: dat geeft teveel problemen. Wat er verder voor mij overblijft zijn de kleinere winkels waar het nooit zo druk is als in de grote supermarkten.
 
En dan het autorijden. Ik heb geen klachten door het autorijden op zich. Maar, als er een auto achter mij gaat rijden, dan gaat het verkeerd. De straling terroriseert mij ook tijdens het autorijden.
 
 
 
 
 
 
Aan dit onderdeel wordt nog gewerkt..
 
 
 
 
 
 
Comments