Historiek


                                              Flugplatz Vlamertinge
 
                                                                                               
 
 
 

 

 

Wie heeft er gedurende de oorlog 1940-1945 niet horen spreken over het vliegplein van Vlamertinge, waaraan op sommige tijden tot achttien­ honderd burgers van Vlamertinge en omliggende gemeenten werkten? .

Op 24 juli 1940 landde een Duits vliegtuig op de velden van de hofstede ,,’t Legergoed” te Vlamertinge en ‘s anderendaags had een zelfde landing plaats nabij de Hospitaalstraat, op de landerijen van de hofstede van August Gheldof-Ingelbeen, met het doel een geschikte plaats te zoeken voor het aanleggen van een vliegplein.

In augustus 1940 werden nog landingen op voormelde velden gedaan en weldra liep de mare onder de bevolking dat er op de gemeente twee vliegpleinen zouden aangelegd worden! In alle geval werd er slechts één vliegplein te Vlamertinge aangelegd en dit tussen de hofstede ,,’t Legergoed” op Vlamertinge en de hofstede van Cyriel Huyghe-Lietaert op Dikkebus.

Op 27 augustus 1940 werd op ‘t grondgebied van Vlamertinge door Duitse soldaten het werk ingezet tot het aanleggen van een vliegplein, maar weldra werd ook een deel van ‘t grondgebied van Dikkebus tot dit doel ingepalmd.

Niettegenstaande er minstens een derde van ‘t vliegplein op Dikkebus lag, werd dit vliegplein in de volksmond algemeen ,,’t vliegplein van Vlamertinge” genoemd.

Vanaf 18 september 1940 werden burgers aangeworven om op ‘t vliegplein te werken en na korte tijd deden de Duitse soldaten niets anders dan het vliegplein bewaken.

De loodsen voor vliegtuigen werden eerst gemaakt met wanden van ballotten stro, plankenvloer en overdekt met camouflagenetten van traliedraad en stro. Later werden deze voorlopige loodsen vervangen door stenen gebouwen, cementen vloer en gedekt met bard (planken) en asfaltpapier.

Verscheidene stenen gebouwtjes, dienstig voor verblijf of kantoor voor de Duitse soldaten, werden insgelijks op verschillende plaatsen opgericht. Bij elke loods stond een stevige gemetselde schuilplaats. Rond de loodsen en andere gebouwen werden struikgewassen, boompjes, bloemen, enz. geplant, zodat deze omgeving een sierlijk uitzicht had.

 

In 1941-1942 werd een betonnen ringbaan van ongeveer 4000 m op ‘t vliegplein aangelegd, met vertakkingen naar de loodsen, die buiten deze ringbaan gebouwd waren.De startbaan, in ‘t jaar 1941 gemaakt, liggende op ‘t grondgebied van Dikkebus, is van oost naar west 607 m lang bij een breedte van 51,70 m, waarvan 0,70 m voor de overdekte waterleiding, nevens deze startbaan, dient gerekend.

De grootste toegangsweg tot het vliegplein was uit Vlamertinge, langs de Bellestraat en de Abelestraat. De Abelestraat, vroeger in kiezel, werd in september 1941, op last van de Duitsers en ten behoeve van ‘t vliegplein, in beton gegoten van aan de herberg “De Ijzerenweg” (Bellestraat) tot over de hofstede van Cyriel Struyve en dan maakte deze betonweg een bocht door ‘t veld om aan de Zorgvlietstraat, hoofdtoegang van ‘t vliegplein, uit te komen.

 

In juli 1941 werd een vertakking van de buurtspoorweg aangelegd van aan de Krommeneist (bij het “Café Français”), langs de Voorme­zelestraat en de Abelestraat tot op de stapelplaats van ‘t vliegplein. Insgelijks werd een vertakking gelegd van aan de Diksmuidepoort te Ieper tot aan de Kaai. Aldus konden de materialen, die per schip aan de Kaai te Ieper toekwamen, rechtstreeks per tram naar ‘t vliegveld ge­voerd worden.

Het vliegplein, waarop geheel de oorlog gewerkt werd, was rondom afgezet met prikkeldraad en alle toegangswegen waren bewaakt door Duitse soldaten, die een zekere tijd door “Zwarthemden” bijgestaan werden. ‘t Is nog gebeurd dat er geruime tijd slechts één enkel Duits soldaat overbleef voor deze bewaking. Behalve de landbouwers die binnen deze omheining woonden of waarvan de versperringsdraden tot tegen hun hofstedegebouwen liepen, en natuurlijk de burgers die op ‘t vliegplein werkzaam waren, was het aan iedereen verboden op dit omheinde vliegplein te gaan. Een deel van de Abelestraat, de Zorgvlietstraat en de Torreelstraat was in ‘t vliegplein opgenomen en dus ontoegankelijk voor ‘t publiek.

In 1944 werden verscheidene hectaren grond binnen de ringbaan beplant en bezaaid met aardappelen, wortelen, prei, kolen, enz. Deze groenten waren ook bestemd voor de Duitsers, maar deze hebben hier­van geen genot meer gehad, daar de bevrijding kwam en deze vruchten tijdens de aftocht van de Duitsers en de eerste dagen van de bevrijding door burgers weggenomen werden!... Buiten deze groenten werden door de burgers ook materialen, als hout, pannen, bakstenen, cement, staken, prikkeldraad, enz. enz. weggehaald, zodat na korte tijd het vliegplein geheel “gepluimd” was !...

Op 10 juni 1944 hadden de Duitsers de startbaan op verschillende plaatsen met dynamiet in de lucht doen vliegen en op zaterdag 2 sep­tember 1944 werden de loodsen en andere gebouwtjes ten dele vernield of in brand gestoken; de ondergrondse elektrische kabel rondom het vliegplein werd weggenomen; grachten werden dwarsdoor het vliegveld gemaakt, enz. enz.. In één woord: het vliegplein was voor onmiddellijke landing van vliegtuigen onbruikbaar!.. . Alleen de ringbaan en de betonnen banen leidende naar de loodsen waren intact gebleven!... Van meest al de loodsen bleven nog slechts de naakte muren over. In een van de vernielde loodsen, staande langs de Zorgvlietstraat, nabij de herberg “De Zorgvliet”, was zonderling tuig geborgen, dat, naar men vertelde, moest dienen voor het afschieten van vliegende bommen!...

Reeds enkele dagen na de bevrijding (op 6 september 1944) zijn de Engelsen begonnen met de herstelling van de startbaan, terwijl regel­matig Engelse vliegers landden en opstegen op ‘t grasplein nevens deze baan. In één dag landden en startten er omzeggens meer Engelse vliegtuigen dan Duitse gedurende gans de oorlog! Enkele weken later waren de Engelse vliegers verderop geschoven en op dit vliegplein werd nog zekere tijd een ploeg Engelse mecaniciens gelaten, die vliegtuigen herstelden of ontmantelden en de bruikbare delen verzamelden om naar hun land terug te voeren. Na het vertrek van de Engelse vliegers was het vliegplein een aan­trekkelijkheid, niet alleen voor de parochianen, maar voor veel inwoners van de omliggende gemeenten, die in ‘t biezonder ‘s zondags een wandeling naar ‘t vliegplein maakten. Een grote hoop oud ijzer, voortkomende van ontmantelde vliegtuigen, alsook een geschonden viermotorig vliegtuig bleven nog een zekere tijd ter plaats liggen.

In maart 1945 kregen de landbouwers de toelating om hun velden opnieuw te beboeren en met noeste arbeid zijn zij begonnen met hun landerijen uit te palen en te bewerken, zodat een groot deel grond, binnen de ringbaan gelegen, nog hetzelfde jaar reeds vruchten op­leverde !...

 

 
 
Comments