ภาษาท่า


 

  ภาษาท่า   หมายถึง  การแสดงกิริยาท่าทางเพื่อสื่อความหมายแทนคำพูดส่วนมากใช้ในการแสดงนาฏศิลป์และการแสดงละครต่าง ๆ   เพราะต้องใช้การเคลื่อนไหวแทนคำพูดและความหมายต่าง ๆ เพื่อให้เกิดความสวยงามในการแสดง

        ภาษาท่าสามารถสื่อสารให้ผู้ชมเข้าใจได้  แบ่งออกเป็น  ๓  ประเภท  ดังนี้

๑.      ท่าทางที่ใช้แทนคำพูด  เช่น  ปฏิเสธ  เรียก  ไป  มา  ฯลฯ

[ตัวเรา]

แสดงโดย เด็กหญิงมยุรี   สีแย้ม  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๒

 

[ตัวท่าน]

แสดงโดย เด็กชายภาคภูมิ  เดชบุญ  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๑

๒.      ท่าแสดงกิริยาอาการหรืออิริยาบถ  เช่น  ยืน  เดิน  นั่ง  นอน  ฯลฯ 

[ตัวท่าน]

แสดงโดย เด็กชายพรชัย   กรุดเงิน  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๓

แสดงโดย เด็กหญิงมาริสา   พูลถาวร  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๒

 

๓.      ท่าที่แสดงอารมณ์ภายใน  เช่น  รัก  โกรธ  ดีใจ  เสียใจ  ฯลฯ   

[ท่ารัก]

แสดงโดย เด็กหญิงนาตยา  พูทวี  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๑

 

[ท่ายิ้ม]

แสดงโดย เด็กหญิงนาตยา  พูทวี  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๑

 

[ท่าปฏิเสธ]

แสดงโดย เด็กหญิงทิพกฤตา  จุมกุ่ย  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๑

 

[ท่าอาย]

แสดงโดย เด็กหญิงทิพย์อาภรณ์   สินทรัพย์  นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖/๑

 

     ภาษาท่าที่ใช้ในการแสดงนาฏศิลป์ เป็นการสื่อความหมายแทนคำพูดอย่างหนึ่ง  ซึ่งจะทำให้การแสดงนาฏศิลป์มีความสวยงามยิ่งขึ้น  เพลงปลุกใจเป็นเพลงประเภทหนึ่งที่ใช้ภาษาท่าหรือท่ารำประกอบ    เพื่อที่จะสื่อความหมายของเนื้อเพลงให้ชัดเจนขึ้น  และมีความสวยงามในการแสดงเพลงปลุกใจ