Inspiratie‎ > ‎

Om mee te nemen

De wonderen zijn de wereld nog niet uit... geloof dus in wonderen


Spiritualiteit is jezelf steeds meer blootgeven en blootstellen aan hoe het leven is

en niet aan hoe je het bedenkt! 

 

Waar woont God?

Voor hen die nog niet weten wie God is; ik volg hem sinds kort op Twitter @thetweetofgod 

Ik werd hier op geattendeerd door een collega. En inmiddels ben ik een trouw volger van deze god.
Twitter is één van de moderne social media. Twitteren staat voor kwetteren.
Vroeger vond je een berichtje van je echtgenoot of moeder op de keukentafel, een zogenaamd ‘kattebelletje’. Daar stond dan op wat je nog aan boodschappen moest halen; dat de schrijver later thuis zou zijn of sigaretten was gaan halen J.

Dit soort korte berichtjes worden tegenwoordig het wereldwijde web opgestuurd. In maximaal 140 tekens kan je al je volgers (anderen die jouw leven interessant genoeg vinden om te volgen) laten weten wat je aan het doen bent.
Dat dit uit de hand kan lopen in nutteloze onzin, zie ik regelmatig bij mijn studenten die laten weten dat ze blij zijn eerder vrij te zijn, dat ze een nieuwe broek hebben gekocht of dat ze snipverkouden zijn.
Blijkbaar berichtjes die belangrijk genoeg worden gevonden om te laten weten.

 

Daarnaast wordt twitter ook gebruikt om reclame te maken door bedrijven of schrijvers of andere mensen die willen laten weten wat hen bezig houdt.
Zo volg ik o.a. de schrijver Guus Kuijer, die de laatste tijd veel reclame maakt voor zijn nieuwe boek: De bijbel voor ongelovigen.
En ik volg dus ook god.
Ik kan u melden: hij is Amerikaan, democraat, cynicus en soms niet te volgen (wat wel een echt godskenmerk is volgens mij)
Soms retweet ik god. Dat wil zeggen dat ik zijn gekwetter doorstuur naar mijn volgers omdat ik het een interessante, grappige of diepe uitspraak vind.
Zo zei god onlangs: “It’s a good thing the weather has nothing to do with the climate.”
En mijn pinksterviering is al bijna klaar na zijn tweet: “I never close a door, without opening a window. That way the fire gets more oxygen.”

Waarom ik u dit vertel? Omdat sinds ik god volg door mijn hoofd het gesprek spookt dat ik vorig jaar voerde met een beginnend dementerende oud-rechter.
Ik vroeg haar: “Voelt u zich thuis bij God?”
Ze herhaalde de vraag twee keer intussen diep nadenkend over de inhoud. Vervolgens vroeg ze: “Voelt u zich thuis bij God, dat impliceert dat God ergens woont, waar woont God?”
Ik wist geen antwoord op die vraag dus vroeg haar of zij wist waar God woont.
En toen kreeg ik antwoord op een grote levensvraag, waar geen twitter god aan kan tippen:
“Ik denk dat God woont, daar waar hij het meeste nodig is, en dat is de ene keer bij u en de andere keer bij mij.”

Loes van Laar
Te volgen op Twitter @lphvrijz
 
De zomervakantieperiode is voorbij, maar terwijl ik dit schrijf heb ik mijn vakantie nog voor de boeg.
Ik hoop te gaan kamperen in Frankrijk. Ik houd van kamperen. En al mijmerend over de weken die voor me liggen bedenk ik dat er veel dingen en mensen zijn waar ik van houd;
Kamperen met de tent, natuur, zomer, mijn studenten die net hun eerste jaar op het MBO hebben afgerond, maar ik houd ook van het Hongaarse Mangalica varken, vooral als mijn broer het in de oven heeft klaargemaakt met aardappeltjes en rode kool.

Houden van, het klinkt soms heel makkelijk, het wordt vaak heel vlot gezegd. Maar de afgelopen weken kwam ik er weer achter dat het niet te omschrijven is wat houden van nou werkelijk betekent.
Even een snelle zoektocht op internet levert het volgende op:
Wikipedia: “de diepe genegenheid voor, welgezindheid tot of toewijding voor een ander; soms ook voor een dier, zaak of voorwerp.”

“Houden van is een vorm van houden, vasthouden. De oudst bekende vorm van dit woord luidt hoeden. En dit is ook precies de kern van het begrip: houden van een ander is hem of haar accepteren en door dik en dun beschermen, het is zorgen voor de ander en, daaruit voortvloeiend (mede) verantwoordelijkheid nemen voor zijn of haar welzijn.” (bron: idee-pmc.nl)
Weet ik nu wat het betekent? Volgens mij niet, want hoe diep mijn genegenheid gaat voor bijvoorbeeld mijn hond, weet ik alleen. Mag hij mee op vakantie? Ligt hij op mijn bed? Krijgt hij biefstuk te eten? En als ik dat niet doe, maar wel zeg dat ik van hem houd is mijn houden van dan minder?
De moeder van een studente in een van mijn lesgroepen brengt haar dochter van 19 nog steeds naar school, vanwege een wat zwakke gezondheid. Dat haar dochter daarom wordt uitgelachen deert haar niet, want ze houdt van haar dochter.
Anderen vinden dit verstikkend, maar volgens de definitie koestert deze moeder een diepe genegenheid en toewijding.

En wie bepaalt of het ten koste gaat van de ander. De studente lijkt het niet erg te vinden en mijn hond klaagt bij de dierenarts niet over zijn welzijn.
Zo houd ik wel van voetbal, maar ben het afgelopen EK niet in Oranjekleding afgereisd naar Oekraïne en heb na de verloren wedstrijden niet drie dagen huilend door het huis gelopen.
Ging mijn genegenheid niet diep genoeg? Ben ik niet toegewijd aan Bert en zijn jongens geweest?

In de vrijzinnigheid is het spannend te roepen dat God van je houdt. Want de beelden over God verschillen. Als hij/zij van ons houdt impliceert dat, dat God een persoon zou zijn en dat is voor velen geen herkenbaar beeld.
Maar als je daar wel iets mee kunt is het houden van, van die Ander die van jou zou houden nog steeds een ongrijpbaar gebeuren.
Huub Oosterhuis worstelt er mee in zijn hertaling van Psalm 23. En met die worsteling kan ik meer dan met een definitie over ‘houden van’:

“Wie zijt gij dat ik U belangrijk vind
Dat ik mij toets aan U?
‘Draai toch eindelijk je ogen van hem af!’

Maar dan heb ik geen antwoord.

Nooit heb ik niets met U.

Wachten, tegen beter weten in,
Of ik U heb bedacht –
Leven met een nooit geziene zwijgende geliefde

Waarom zou ik U niet opgeven?

Maar ik kan niet anders dan roepen: heb mij lief.”

We willen als mens graag dat er van ons gehouden wordt. Dat we nodig zijn, dat we gezien, herkend en erkend worden. In hoe dat gedaan wordt en wanneer wij daar blij mee zijn, verschilt per individu. Wat de een als verstikkend ervaart is voor de ander een duidelijk bewijs van ‘houden van’.
Ik wens u toe dat er van u gehouden wordt op een manier die bij u past en dat het u lukt om de komende tijd een keer extra aan die ander te laten weten (met of zonder woorden) dat er van hem/haar gehouden wordt.

Voor mij zit (met een knipoog) in het onderstaande gedicht hoe mooi en hoe moeilijk houden van kan zijn.
“Op ons klavier soleert Florence
na zeven jaren onderricht
op toetsen bonkend als in trance
starre ogen, bleek gezicht.

 

Als ik naar ’t kromme rugje kijk
terwijl zij hardop maten telt
dan voelt mijn moederhart zich rijk:
zo klinkt dus weggesmeten geld.”
Cantabile - De zingende huisvrouw


Tijd
Staat
Stil
Loopt
Tikt
Voorbij
Voorbij de tijd gaan
Wat gaat voorbij
De tijd
Heeft de tijd van zijn leven
Tijd
Loos
Loos
De tijd
Sta
Stil
Loop
Niet
Voorbij
Mij.

--

Als je in God gelooft en er bestaat geen God
Is je geloof een nog groter wonder.
Dan is het echt iets onbegrijpelijk groots.

Waarom ligt er een wezen in de duisternis te roepen
Naar iets wat niet bestaat?
Waarom is dat zo?

Er bestaat niemand die hoort dat iemand in de duisternis roept.
Maar waarom bestaat de roep?

(Pär Lagerkvist)

--
 
“In veel van mijn gedichten gebruik ik het woord Systeem in plaats van God, maar ik geloof niet in één systeem; ik kan mij verschillende hulpsystemen voorstellen, zoals er ook hulpsinterklazen zijn. Systeem is voor mij geen kil woord, het zijn enorme reeksen van ontdekkingen, een boom die almaar blijft vertakken, en er komt geen einde aan.” Leo Vroman

-- 
 
"Het belangrijkste kenmerk van vrijzinnigheid :
Dat je er geen last van hebt." Diederik Ebbinge