Inspiratie

20 november 2016

Delen

De afgelopen week werden we geconfronteerd met de uitslag van verkiezingen en de gevolgen daarvan in de Verenigde Staten en ver daarbuiten.
Waarschijnlijk heeft u daar uw mening over gevormd.
In dezelfde week was er de intocht van Sinterklaas, met op en top beveiliging i.v.m. mogelijke demonstraties van voor- en tegenstanders van Piet.
Waarschijnlijk heeft u daar een mening over gevormd.

Afgelopen zondag was er een regiodienst van de vrijzinnige geloofsgemeenschappen (Renkum, Bennekom, Rhenen, Veenendaal, Lunteren en Ede).
Ik mocht in deze viering voorgaan en het thema was: Delen.

We hebben deze zondag veel gedeeld. Lief en leed, mooie momenten, zorgen.

Maar ik ben iets vergeten.

Ik ben vergeten te melden dat er 1 soort delen is die je niet moet doen en dat is oor-delen.
En helaas doen we dat soms vaker dan het delen van lief en leed.
Ik heb het afgelopen half jaar geprobeerd iets van de Amerikanen te begrijpen, door me door allerlei bronnen te laten informeren (nieuws, documentaires, een Amerikaan zelf die over was in Nederland) en ik ben veel wijzer geworden.
Ik ben te weten gekomen dat ik niets weet. En dat ik dus niet kan oordelen. Ik kan me zorgen maken, ik kan mijn zorgen delen. Maar ik heb er niets aan om te oordelen.
Want ik ben iets gaan begrijpen van alles wat meespeelt in de keuzes die gemaakt zijn.
Ik heb me proberen te verdiepen in de discussie over de kleur van Piet. Ik heb voor- en tegenstanders uit allerlei culturele groepen gehoord, ik heb veel gelezen en ik ben te weten gekomen dat ik niets weet. Ik maak me zorgen om het kinderfeest. Maar ik heb er niets aan om te oordelen omdat ik iets ben gaan begrijpen van de voor- en tegenstanders.

Zo probeer ik dus recht te zetten wat ik vergeten ben te melden: deel waar nodig, maar oordeel niet.

In alle verhalen die ik als voorganger en ook als docent hoor kan ik allerlei meningen hebben, maar als ik ga oordelen kan ik de ander niet helpen, niet ondersteunen in de vragen, de zorgen, het verdriet wat bij iemand speelt.
Als ik luister probeer ik met vallen en opstaan de Godsnaam uit te dragen. Ik ben.  
Meer kan ik niet.

Ik deel in je zorgen, ik deel hopelijk ook in je vreugde, maar ik probeer niet te oordelen, want ik ben jou niet, en ik weet maar zo weinig.

Ik hoop dat u dit wilt delen.

 






REIZEN
Elke reis eindigt waar hij begon
Bij jezelf
En bij wie je bent
Maar ook

Elke reis
Brengt je iets
Dat er al lang was
Maar dat nog niet voor jou bestond


Waar we ook heen gaan, we nemen onszelf mee, het begint bij onszelf.

Eeuwen geleden speelde het verhaal van Mozes bij de brandende braamstruik af. ( Exodus 3). Waarin hij misschien wel de braamstruik als een wegwijzer zag. Er werd hem gevraagd een bepaalde route in te slaan, maar hij zag het niet zo zitten.
En dan in 2015 zien we geen brandende struiken maar kunnen we ons nog steeds afvragen:
Waar ben je, staande op de kruispunten in je leven, terugkijkend, durf je nog vooruit, kun je nog vooruit? Heb je nog tijd? Zeeën of minuten?

Keuzes gemaakt, soms de juiste, soms…..
Mozes vroeg het zich zoveel eeuwen geleden al af, en misschien zou u het heel ander aanpakken als u hem was.

Maar feit is, dat we in ons leven regelmatig niet weten waar we zijn, bang zijn, verdwaald, op een kruispunt staan en niet weten welke keuze te maken, welke weg we inslaan.
In de Bijbelse wijsheidsliteratuur verschijnt de weg in overdrachtelijke zin. In de bijbel is de kernvraag niet zozeer; Wie ben jij? Maar veel meer: Welke weg ga jij?
Aan de weg die iemand gaat kun je aflezen wie hij is. Zijn gedrag, keuzes, manieren, iemands handel en wandel, tekenen zijn weg.
En de weg die je gaat is even belangrijk, als de bestemming. Misschien is de weg nog wel belangrijker, want de bestemming kan veranderen.

Op weg gaan, is beweging, is groei, wie in beweging is kiest in zekere zin voor verandering. Wie niet bang is voor verandering, verwacht en verlangt naar het ‘andere’ in zijn of haar leven.
Mozes had niet zo’n zin om op weg te gaan. Hij voelde zich niet geschikt, en was bang voor het oordeel van anderen. En hij vroeg zich misschien wel terecht af, wie hem op de weg zette. Kortom Mozes lijkt op een doorsnee mens, toen en nu.
Mozes vindt zichzelf niet de geschikte persoon, maar gaande zijn weg wordt hij een leider van een heel volk, op weg naar bevrijding.
Als hij stil was blijven staan bij de brandende struik, als hij was omgekeerd en op zijn schreden was teruggekeerd dan was hij de stotterende schlemiel gebleven die hij dacht te zijn.

Maar blijkbaar durfde hij te vertrouwen toen er werd gezegd:
Ga nou maar….

Het verhaal van de musical The Wiz volgt in grote lijnen de verhaallijn van het boek van L.Frank Baum, the Wizard of OZ.
Daarin raakt Dorothy de weg kwijt en belandt in het wonderbaarlijke land van Oz.
Ze gaat op zoek naar de Wizard of Oz die haar kan vertellen hoe ze de weg naar huis terug kan vinden.
Tijdens haar zoektocht ontmoet ze een Vogelverschrikker zonder verstand een Blikkenman zonder hart en een leeuw zonder moed.
Samen gaan ze verder en zoeken ze naar huis, hart, verstand, moed en vooral naar zichzelf.
Een levensreis

Fantasiefiguren, of zijn het onze spirituele voorbeelden, hoe dan ook, ze zingen ons voor hoe het kan gaan.
Ga nou maar, heel gewoon.

U kunt het beluisteren op youtube:

En als u het beluistert, bent u vast een heel klein beetje voorbereid op de viering van 21 juni waarin de jongeren van de Emmaus de dienst in zullen vullen.
Ook zij durven op reis te gaan, op hun manier in 2015, als super heroes.

Ik wens u een goede reis, die begint bij uzelf!


“Kom op en ga nou maar, ga nou maar gewoon. Kom op, ga nou maar, ga nou maar gewoon.
Laat je voeten gaan en hou je handen schoon. Kom op, ga nou maar ga nou maar heel gewoon.
Zet je ene voet voor de andere voet, want je komt niet verder als je dat niet doet.
Ga van hier naar ginder ga van noord naar zuid.
Het is twee naar voren en maar eentje achteruit.”

Zoeken

Prediker 8
16 Ik zocht met heel mijn hart naar wijsheid. Alles wat de mens op aarde onderneemt, wilde ik doorgronden. Nooit geeft hij zijn ogen rust, dag noch nacht, 17 maar bij alles wat God doet onder de zon, zo heb ik ingezien, doet hij wat hij doet. De mens is niet in staat de zin ervan te vinden. Hij tobt zich af en zoekt ernaar, maar hij vindt hem niet, en al zegt de wijze dat hij inzicht heeft, ook hij is niet in staat de zin ervan te vinden.

Even een uitstapje naar mijn hond, Sjoerd.
Hij is een echte zoeker. Als ik hem de opdracht geef om te zoeken, gaat hij, zonder vragen te stellen, zelfs vaak zonder te weten wat hij moet zoeken, op zoek.
Zijn staart gaat de lucht in, als een GPS antenne en hij speurt het land af, op zoek.
Het schijnt de meest vermoeiende bezigheid te zijn voor honden, meer nog dan kilometers wandelen maar hij doet het dus heel graag en met ontzettend veel plezier.
De opdracht tot zoeken vindt hij prachtig en de beloning die volgt is er direct als hij het gevonden heeft. Maar soms vindt hij het niet en heeft dan toch plezier gehad.

Even naar de betekenis van zoeken: trachten iets te vinden of te bereiken, moeite doen om en ook: een of iemands spoor zoeken.

Zoeken naar God, is zonder de waarheid te willen vinden, in de vrijzinnigheid misschien juist het zoeken naar het oorspronkelijke leven, daarmee bedoel ik: geen genoegen nemen met het oppervlakkige, maar verlangen, reiken naar de levensidentiteit en kwaliteit, naar je oerverhalen.

Zoeken doe je door vragen te stellen, door stil te worden, door met antwoorden geen genoegen te nemen maar verlangen naar meer, verdieping, nieuwe wegen.

Vragen stellen als: Wie ben ik, waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe.

Bij het doorvragen worden je soms alle antwoorden uit handen geslagen. En eenmaal los van de antwoorden kom je dieper in jezelf, vind je iets van je diepste grond, en daar ben je misschien het meest dicht bij de Andere.

Vragen in je zoektocht is ook je laten bevragen: waar ben ik, waar sta ik, waar sta ik voor.

Het lijkt een heel individueel proces, dit zoeken, innerlijk gericht. Misschien is het dat in eerste instantie wel, maar vaak ben je juist wel door anderen op een spoor gezet, door iets dat je geraakt heeft en je in beweging zette.

En eenmaal op je zoektocht kom je anderen tegen, reisgenoten, pelgrims die jou vragen stellen en waar jij vragen aan kunt stellen.

Zoeken verbind je zo met jezelf en met de anderen, met die Andere.

In de joodse geschiedenis hebben de rabbijnen hun exegese, hun uitleg van de teksten ‘Midrasj’ genoemd, een woord dat is afgeleid van het werkwoord darasj, wat onderzoeken of zoeken betekent.

De betekenis van een tekst stond bij hen niet bij voorbaat vast. De exegeet moest er naar op zoek gaan, omdat telkens wanneer een jood het woord van God in de bijbeltekst ontmoette, het iets anders betekende.

De tekst was onuitputtelijk.

Midrasj was geen zuiver intellectuele bezigheid. Studie was nooit een doel op zichzelf, maar moest leiden tot praktisch handelen in de wereld.

Het was de taak van de exegeet de Tora toe te passen op zijn eigen situatie en haar iets te laten zeggen over de situatie van iedereen in de gemeenschap.

Je had een tekst niet begrepen als je nog geen manier had gevonden om hem in praktijk te brengen.

Nu 2014

Syriërs zoeken naar veiligheid en vrede

Oekraïners en Thai’ zoeken wegen naar een nieuwe regering

De ouderen met dementie die ik tegenkom zoeken dagelijks naar herkenning van hun bestaan

De puberende studenten die ik tegen kom zoeken naar erkenning van hun bestaan.

En wij, wij zoeken hopelijk net als Sjoerd, met onze antennes uitstaand, naar de zin van en de zin in ons bestaan.

Soms vinden we het, soms raken we het kwijt, soms raken we er even aan.
Subpagina''s (1): Om mee te nemen