Eigenlijk was Barachin de eindbestemming voor vandaag. Maar ook de slaapplaatsen in dit dorpje of stadje waren allemaal volzet, en dus werd het Castel-Arouy. Bijna vierentwintig kilometer hebben ze voor de boeg.

Een rugzak weegt! Niet zozeer op het moment dat je hem voor het eerst aantrekt, maar wel meer en meer naarmate de kilometers vorderen. Eigenlijk zit er nu maar het hoogstnoodzakelijke in. Een mens zou zich natuurlijk kunnen afvragen of die slaapzak er ook bij moest, en wellicht zal bij de eindbestemming blijken dat dit inderdaad niet het geval was. Maar je weet maar nooit ! Indien er vandaag geen alternatief was gevonden voor Barachin, dan hadden de wandelaars misschien wel onder de blote hemel moeten slapen, of in een kerk. En dan zouden ze maar al te blij geweest zijn dat die slaapzak er was. Trouwens, vorig jaar op de route naar Santiago de Compostella was hij er ook nodig geweest.

Een verrassing vandaag was een tafel onder een mooie eikenboom, ergens in het midden van nergens, vol spijs en drank voor de pelgrims. Een gewoonte die een boer uit de buurt erop nahield, uit respect voor de wandelaars die hier elke dag moesten passeren. Zomaar ... Zou het dan toch kloppen dat de deugd gastvrijheid ten zuiden van Vlaanderen met meer warmte beoefend wordt ? Het viertal doet zich te goed aan wijn, koffie, tomaten, gekookte eieren ...

 

Net voor ze Castel-Arouy bereiken, zien ze twee pelgrims een huis binnenstappen. De vrouw des huizes merkt ook onze wandelaars op, en vraagt vriendelijk of ze nog iets nodig hebben. Na het vorig oponthoud is de honger niet meer echt aanwezig, maar toch mogen ze binnen nog genieten van een tafel vol drank, fruit en eten. Enthousiast door de aanwezigheid van de pelgrims, begint de vrouw enkele liederen over St.-Jakob te zingen. Voor de twee pelgrims die het huis eerst zijn binnengestapt, zit de etappe erop, want ze blijven hier slapen.

Voor Daniel, Lisette, Gilbert en Norbert is het nog een klein eindje wandelen naar de Gite Communal. Het einde van een mooie dag.