De laatste etappe

naar Saint-Jean-Pied-de-Port op 20 september


Klik hier om terug te keren waar het allemaal begon

Vandaag is het de laatste zomerdag. Goed voor 23,7 kilometer. Het is - helaas - ook de laatste dag van de tocht die op 4 september begonnen is. Nog voor de onderneming voorbij is, begint toch al heimwee op te komen. Op de pelgrimstocht naar Compostella vorig jaar was het net zo. Indien Lisette toen nog drie dagen meer verlof zou gehad hebben, dan hadden ze zeker doorgewandeld tot Finistère, aan de zee.

Vandaag zijn er ook veel meer pelgrims op de baan. Kan het ook anders ? We zijn op een goeie 20 kilometer van Saint-Jean-Pied-de-Port, een belangrijk kruispunt voor alle pelgrims die naar Santiago de Compostella trekken. Hier is het viertal trouwens vorig jaar aan hun tocht begonnen naar Santiago. Vandaag wordt dit hun eindpunt. De vele wandelaars nemen de tijd om elkaar hartelijk te groeten. Deze hartelijke solidariteit is echt typisch bij de mensen die op pelgrimstocht trekken. Eigenlijk kun je elkaar elke dag wel ergens tegenkomen.

Volgens medereizigers Norbert en Gilbert, hebben ze nu toch wel het zwaarste stuk bewandeld van de Sint-Jakobsroute. Weinig asfalt, onverharde wegen, veel hoogteverschil, ... Norbert en Gilbert kunnen het weten, want ze hebben de pelgrimstocht al meer dan één keer gedaan, te voet en per fiets. Het traject van de voorbije weken is een deel van de GR-65 route, van het Zwitserse Genève tot in Santiago de Compostella.

En de pelgrims ? Die zijn van alle leeftijden, en van alle streken. Op deze reis hebben ze een jonge vrouw uit Zürich ontmoet die er al 2800 (twee duizend acht honderd!) kilometer op zitten had, en een jongen die zelfs al vanuit Munchen op stap was. Allemaal kom je ze tegen: jonge mensen, oudere mensen, vrouwen die samen op stap gaan, ja, zelfs een viertal uit Ramskapelle en Gistel.

Daniel vertrouwt me toe dat het wel van groot belang is om goed getraind aan de tocht te beginnen. Nu was het echt maar nipt, zegt hij. Gelukkig hebben ze vorige maand nog De Vierdaagse van de Ijzer kunnen meewandelen. Je moet ook wel gezond kunnen starten, en echt niets "mankieren". Als je samen met anderen stapt, is het belangrijk dat op de stukken bergop iedereen op zijn eigen tempo omhoog gaat, en dat er dan boven gewacht wordt. Lisette is echt wel de betere klimmer, geeft Daniel ootmoedig toe.

 

Eenmaal in Saint-Jean-Pied-de-Port beseft het viertal dat ze een unieke ervaring achter de rug hebben. Het is mooi geweest, heel mooi. Een prachtige route, prachtig weer en een prachtig gezelschap. En veel gelachen! Zoals die keer dat iemand van hen (bijna?) in het verkeerde bed stapte ...

De grote droom van Daniel en Lisette is om ooit de hele Compostellaroute te kunnen stappen. En dan het liefst met de reisgenoten met wie ze deze onderneming gedaan hebben. Maar er is nog tijd genoeg om dit te doen. Er zijn immers ook nog zoveel andere wandelingen in het vooruitzicht: de Ludwigweg in Beieren, de nieuwe GR-route vanaf de bron van de Ijzer in Frankrijk tot Nieuwpoort ...

Wedden dat wie dit verhaal gelezen heeft, ook graag moet toegeven dat hun reis een bijzonder mooie ervaring geweest is ?

Daarom vond ik het ook de moeite waard om het verhaal en de foto's van Daniel en Lisette op deze website te zetten.

Joost 30/09/2007