Umbrela 18 IES Illa de Ons (Bueu)

Presentación

Rematamos o curso 2012-13 con moitos cambios e novidades, que tratamos de recoller neste novo número de Umbrela.

Este ano despedímonos de Ana, a profesora de Educación Plástica e Visual, que obtivo unha praza no Instituto Politécnico de Vigo, onde comezará a traballar a partir do vindeiro curso. Boa sorte, Ana!

Ás veces pode parecer que moitas das actividades que organiza o IES Illa de Ons son repetidas, porque de feito moitas delas son as mesmas cada ano, mais son novas para cada novo grupo de alumnos e alumnas que pode participar nelas, aprendendo novos coñecementos grazas ao esforzo de profesoras e profesores implicados. Outras actividades son novas cada ano, así que o alumnado só pode aproveitarse delas no curso en que se celebran. No seu conxunto conforman unha oferta interesante e diversa que permite que se aprenda moito máis do se pode planificar, pois o simple xeito de viaxar ou de coñecer persoas que se dedican a actividades diferentes xa é un xeito de aprender. Así seguiremos.

No centro houbo este ano importantes investimentos que melloraron notablemente as condicións do mesmo. Cabe destacar a gran reforma do pavillón, cunha tecnoloxía aínda non implantada en Galica, ou a instalación dunha bomba de calor, que terá un gran impacto económico e ecolóxico, polo seu gran rendemento. A Biblitoteca tamén continuou as súas reformas, instalando novos andeis, un expositor e novas mesas para os bibliotecarios, o que fai que cada vez máis a Biblioteca sexa un espazo cálido e agradable, que invita aos alumnos e alumnas a entrar para desenvolver as actividades que lle son propias.

E máis nada. Desde o Equipo de Dinamización da Lingua esperamos que vos guste o que ides encontrar nestas páxinas, que son como o noso diario de a bordo desde curso que remata.

Un saúdo.

Equipo de Dinamización da Lingua do IES Illa de Ons.


Rafting


O pasado día 4 de xuño tivo lugar a tradicional actividade de rafting para o alumnado de 3º e 4º. Este ano acompañounos Carolina que amablemente ofreceuse a acompañarnos. Coma en anos anteriores desprazámonos ata o río Miño, concretamente a localidade de Arbo, onde nos agardaban os nosos guías nesta actividade, os nosos amigos da empresa Arrepións. Despois do reparto de material e das explicacións básicas iniciamos o descenso. Rápidos, algún que outro chapuzón inesperado, saltos dende unha roca e descenso dun bo tramo deixándonos levar pola forza do río foron algunhas das sorpresas que nos agardaban ó longo da actividade. Ó final, unha ducha e un bo bocata deixáronnos preparados para a segunda parte da xornada que consistiu na rota de sendeirismo dende Caldelas de Tui ata Tui. O percorrido levounos cáseque 3 horas incluíndo a tremenda batalla de auga que montamos nunha fonte e que nos fixo máis levadeira a pateada pois facía moita calor. En Tui o bus agardábanos para traernos de volta a Bueu. No camiño de volta o sabor agridoce da xornada apoderouse de algúns alumnos e alumnas de 4º que eran conscientes da súa derradeira actividade no IES “Illa de Ons”.


RAFTING.mpg


Magosto 12.11.2012



Eu fáloa porque si.



Porque me peta.


IES Illa de Ons. Bueu. Decembro de 2012. Celso Emilio Ferreiro.


Actividade realizada na Biblioteca e coordinada con equipos de dinamización lingüística de toda Galicia, consistente na lectura

simultánea, o día 12.12.12 ás 12, do poema de Celso Emilio Ferreiro.

Organizada polo Equipo de Dinamización Lingüística e o Equipo da Biblioteca.

Gravouse un vídeo que se encontra na páxina do IES Illa de Ons e repartíronse camisetas entre os e as participantes.



Lingua proletaria do meu pobo

eu fáloa porque si, porque me gosta,

porque me peta e quero e dame a gaña;

porque me sai de dentro, alá do fondo

dunha tristura aceda que me abrangue

ao ver tantos patufos desleigados,

pequenos mequetrefes sin raíces

que ao pór a garabata xa non saben

afirmarse no amor dos devanceiros,

falar a fala nai,

a fala dos avós que temos mortos,

e ser, co rostro erguido,

mariñeiros, labregos da linguaxe,

remo i arado, proa e rella sempre.


Eu fáloa porque si, porque me gusta

e quero estar cos meus, coa xente miña,

perto dos homes bós que sofren longo

unha historia contada en outra lingua.


Non falo pra os soberbios,

non falo pra os ruís e poderosos,

non falo pra os finchados,

non falo pra os estúpidos,

non falo pra os valeiros,

que falo pra os que aguantan rexamente

mentiras e inxustizas de cotío;

pra os que súan e choran

un pranto cotidián de volvoretas,

de lume e vento sobre os ollos núos.


Eu non podo arredar as miñas verbas

de todos os que sofren neste mundo.

E ti vives no mundo, terra miña,

berce da miña estirpe,

Galicia, doce mágoa das Españas,

deitada frente ao mar, ise camiño..."

Do libro Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro.



Orientación e sendeirismo.


Laura Rial Ferradás 3ºA


Actividade organizada polo departamento de Educación Física (Toño Omil). Acompañantes: Xavier.

Lagoa de Castiñeiras e Rota dos Muíños até Moaña. 25 de febreiro de 2013.

Asisten alumnas e alumnos de 3º.

Orientación na lagoa de Castiñeiras.                Visitando a mámoa do Rei.



 Era día 25 de febreiro pola mañá. Estaba un día frío aínda que soleado e nos tiñámolo que pasar no lago de Castiñeiras facendo unha carreira de orientación e logo sendeirismo ata Moaña. Aquilo pintaba ben, aínda que as temperaturas facían ganas de quedarse na casa. Chegamos o lago e alí tivemos que facer un pequeno quentamento antes de comezar a actividade.

Tras acabalo, organizámonos e comezamos a saír pouco a pouco. A actividade consistía en usar todos os coñecementos aprendidos na clase sobre o compás e encontrar unha serie de puntos indicados. Case todos os grupos chegaron ao mesmo tempo menos dous, que chegaron con moita diferenza ao resto. Eses últimos, tiveron problemas para encontrar certos puntos e acabaron indo a por eles. Despois de gastar todas as enerxías na carreira fomos comer para recargalas e continuar cos nosos plans. Xa listos, emprendemos camiño a Moaña, quedábanos un longo camiño de case 12 Km por diante. Pouco a pouco a xente íase quedando máis atrás e iso facía que os demais tiveran que esperar. Tamén nos equivocamos ao coller un camiño e tivemos que volver atrás. Cando chegamos ao noso destino, non podíamos máis, doíannos os pes, as pernas, todo corpo! Pero sen dúbida algunha, volveriámolo repetir. Tanto pola bonita paisaxe, como por o ben que o pasamos e os recordos que nos levamos.



Sendeirismo entre a Lagoa de Castiñeiras e Moaña, seguindo a Rota dos Muíños.


Reforma do pavillón.

Este curso a Dirección do IES Illa de Ons acometeu unha profunda reforma do pavillón, que presentaba moitos problemas desde hai anos.

No verán de 2012 comezouse a buscar información sobre as diferentes clases de solos posibles, considerando as súas vantaxes e os seus inconvenientes, así como os orzamentos cos distintos provedores. Finalmente o Alcalde de Bueu, Félix Juncal, facilitounos esta posibilidade cun orzamento razoable e asumible.

A reforma consistiu na substitución do solo orixinal, moi destragado, por un novo que se basea en placas entrelazadas polipropileno con estabilizador de UV a modo de tarima flotante.

Trátase dun sistema novidoso que se instala por primeira vez en Galicia. A Federación Galega de Balonmán está moi interesada en contrastar os resultados desta nova tecnoloxía, da que o IES Illa de Ons será o centro de referencia. Hai pouco a Selección Portuguesa de Balonmán xogou unha final nun pavillón dotado co este equipamento.


Serei un ser único quizais

María Tenorio Solla 3ºB

Tendemos a non valorar as cousas, a esquecelas, deixalas pasar e, ultimamente a non darlle valor ou importancia ás que máis o requiren. Será por crer ter todo, si, é iso polo que deixamos de valorar os pequenos detalles como o de facerte a durmida cado oes a túa nai, que entra no teu cuarto, e aínda pensando que estás durmida murmurarche un ‘quérote’ xunto cun bico.

Hoxe preferimos valorar o ter un bo móbil para poder presumir diante dos demais, e onde queda todo o demais? O demsis, si, ese demais, o que máis importa, detalles, unha palabra que aínda que só sexa unha das miles que escoitaches ao longo do día só recordas esa, será por algo, non si?. Que pasa con ese calafrío que che pon os pelos de punta cada vez que escoitas a túa canción favorita?; con esas persoas que tantas veces cres que non están, que por algún motivo afastáronse sen razón pero xusto nese mal momento, onde máis o precisas, aí están, de novo amosándoche a súa axuda. Serei un ser único ao pasarme a min todas esas cousas, por ter a persoas marabillosas.



Unhas xa estaban, outras chegaron hai tan só dous anos, esas persoas que aseguras que nunca cambiarías, as que por moi mal que esteas sempre, sen saber como poden facelo, sácanche un feble sorriso, esas persoas que notas que necesitas, que coñecen todos e cada un dos teus defectos, que te aturan nos bos e nos malos días. Pensar e dicir, que sería un día de clase sen rirte coa piña que formamos ao fondo da aula? Que sería escoitar agora unha canción de Xoel e non recordar a quen brincou xunto a min no seu concerto? Ou, recoñecería un día sen que minutos despois de tocar o timbre anunciando o recreo non entrasen os tres da clase do lado? Como sería pasar un día sen escoitar un ‘a nosa pequena…’ saído da boca de papá? Ou ben sen valorar todos eses consellos que a cada segundo pode darche a túa irmá, esa irmá maior que, máis que iso, é unha nai? Eu podo dicilo, nada. Todo sería nada si non puidese ter, oír ou ver cada día algo de todo iso. Deixar de darlle importancia ao material e comezar a valorar o que sen custarnos cartos convértese cada día na nosa maior fortuna.

París, marzo de 2013.

Alexandra Iglesias 3B




Este ano, algúns dos alumnos de 3º que estudamos francés, acompañados por dous compañeiros de 4º e a profesora, fomos a París de excursión. A verdade é que o pasamos moi ben: aínda que polo día andabamos moito e chegabamos cansos ao hotel, tiñamos a enerxía suficiente para quedar falando até tarde ou mesmo para ir dun cuarto a outro.

O primeiro día tiñamos que estar sobre as oito menos cuarto no instituto, para coller o autobús que nos levaría até o Sá Carneiro, o aeroporto de Porto. Ao chegarmos, facturamos e pasamos o detector de metais. A min pitáronme as botas, menos mal que non tiven que descalzarme.

Unha vez ao outro lado, visitamos as tendas que había e a profesora comprounos un par de barras de chocolate da marca ``Toblerone´´. Teño que admitir que o chocolate estaba bo. Despois diso, dirixímonos ao avión. Eu sentíame un pouco nerviosa, pois era a primeira vez que voaba e Ángela e Lucía andaban seguido a dicirme que o avión ía caer, pero non foi para tanto, paseino moi ben, a verdade.

Cando chegamos ao Charles de Gaulle -que así se chamaba o aeroporto de París- collemos un tren e un metro até Gare du Nord. Unha vez alí, fomos buscar o hotel, pero seguindo as instrucións do recepcionista do hotel (ao que tivemos que chamar, xa que non nos situabamos), resulta que o edificio non estaba por alí, e collemos outro metro. Lembro que nesa estación había un home que quería vendernos uns billetes de metro. Obviamente dixémoslle que non, que preferiamos collelos na máquina. Pero insistiu e insistiu, até que Fina lle botou unha bronca na que flipamos todos. Ao final deixounos en paz.



Se non fose porque lle preguntamos a unha mulles onde estaba o hotel, estariamos máis perdidos ca nunca. Regresamos á Gare du Nord e dende alí conseguimos chegar ao hotel. O malo foi que o ascensor non funcionaba, así que os doce que eramos subimos as escaleiras coas maletas no colo. Unha vez no cuarto deiteime na cama e dez minutos despois organicei a habitación con axuda de Luci, que era a miña compañeira.



A partir daquela noite todos andabamos de arriba a baixo, dun cuarto a outro, pero as risas estaban aseguradas. Polas noites tamén comiamos despois de cear ou mesmo aquela comida era a cea. Sen dúbida ninguna, os que máis comeron foron Rober e Cielo.

Nos días que estivemos alí, visitamos o Arco de Triunfo, o museo do Louvre, a catedral de Notre-Dame e, como non podía faltar, a Torre Eiffel. Cando a mirei por primeira vez impactoume, pois son 281m de alto, pero unha vez arriba non me producía impresión ningunha, iso si, o frío era insoportable alí arriba. As vistas eran incríbeis, era como se miraras todo París nunha maqueta.



As anécdotas e os momentos que vivimos tamén as lembraremos, como por exemplo cando nos perdemos no Metro o primeiro día; o home que non nos deixaba en paz; o home das caricaturas que nos facía rir moito; o chinés que cantaba diante dun centro comercial... Unha das cousas máis graciosas foi escoitar como Fina bromeaba cunha moza que conducía un Ferrari, cando estaba parada nun semáforo. Unha vez en verde, a rapaza pisoulle ao acelerador de tal forma, que nos quedamos mirando como se ía. Aínda que iso non se compara á cara de José Ángel cando quedou atrapado na porta de acceso ao Metro. Era moi graciosa, e foi unha pena non sacarlle unha foto.



O último día, cando xa chegaramos a Porto, estabamos deseperados por chegar a casa, pois todos estabamos cansos e queriamos durmir ou comer comida da casa (xa que a de alí non nos gustou), ou simplemente ver de novo ás nosas familias.

Unha excursión inolvidable ao lado dalgunhas das miñas mellores amigas, pero como Rober lle dixo a Fina en París: ``O ano que ven toca Xenebra, verdade?´´


Diante do Moulin Rouge (con típica postal parisina de dous namorados ao fondo) Iria, Ángela, Iago, ,Rober, Cielo, Alexandra, Lucía, José Ángel, Vera, Agustín.

Semana Branca.

Laura Rial Ferradás 3ºA

Actividade organizada polo departamento de Educación Física (Toño Omil). Acompañante: Antón Guitián.

Porto de Pajares (Asturias), 18 a 22 de marzo de 2013.

Asisten alumnas e alumnos de 2º e 3º.



Outra vez máis, estabamos camiño de repetir a historia do ano anterior, a que tantas ganas nos quedou de repetir. Era hora de volver a sentir ese peso de todo aquel material, a incomodidade que producían as botas mentres andabas montaña arriba, esa sensación de cansazo ao saírmos das clases que facía que até o peto pesara, o tacto de tocar a neve de novo e rebozarte nela. Esta vez, cambiaba algo, levabamos novos acompañantes: os de segundo e os de Moaña. Que houbera ese cambio, non quería dicir que a cousa empeorase, estabamos dispostos a pasalo igual ou mellor que pasado ano. Ao principio todo era igual á vez anterior, pero todo cambiou ao chegar a Moaña. A panda dos de terceiro, recibimos os rapaces do outro colexio cantándolles. A primeira impresión que deberon ter nosa non debeu de ser moi boa, xa que gran parte do camiño fomos así. Como case sempre, a vergoña impedía que nos relacionásemos os dous institutos, pero iso tampouco durou moito. Despois do longo camiño e a parada en León, chegamos a Pajares. Todos coincidimos no mesmo andar, iso facilitaría a relación entre nós.

Logo de ordenar e cear tocou a hora da velada. Alí era o momento das presentacións, ao noso lado tímido tocáballe desaparecer. Presentámonos un a un, mesmo os profesores e monitores. Tras todas esas cousas chegou a hora de durmir. Os monitores, viñeron darnos as boas noites e quedaron falando un bo rato connosco. A verdade, eran moi bos, ou iso foi a miña impresión.

Criamos que o noso espertar sería o normal, soaría o espertador e levantariamos, pero estabamos equivocados. A iso das oito menos dez entraron por sorpresa na nosa habitación Daniel e Isaac para darnos os bos días e un pouco máis tarde Brais e José. Pouco despois tocaba prepararse para o primeiro día de esquí.

Ía un día soleado, perfecto para esquiar, para algúns xa non era nada novo iso do esquí, aínda que para outros mesmo a neve era novidade. Pasamos catro horas longas de esquí, unha tarde no Museo da Minería e outra máis na velada, na que xa nos iamos relacionando e a vergoña case non existía. Grazas a iso puidemos facer máis actividades. E así acabou o noso primeiro día, no que me sentía orgullosa por poder baixar xa á pista. Como a anterior noite e no que ía ser costume nesa semana, os nosos monitores remataban o día connosco ríndonos e falando sobre diversos temas. Non sabía o porqué, pero tiña o presentimento de que lle collería un gran cariño aos monitores.

Outra mañá máis o noso espertador volvían ser os catro do lado. Esta vez, cambiariamos o museo por una tarde tirándonos nas tixolas. Polo demais, todo foi como o anterior: cea, velada e una hora acompañadas dos monitores.


O Xoves pintaba diferente, moitas quedamos na cafetaría, unhas por dor de costas, e outras viñeron ao longo das clases. Esta vez tocaba visitar Oviedo, algo que o ano pasado non tivemos oportunidade de ver. Non nos deramos conta antes, pero xa era a última noite, e pensar iso non era que nos fixese moita graza. Chegou a velada e o momento no que tocaba facer as pequenas actuacións que levabamos preparadas. Tras as nosas actuacións chegou unha que nos sorprendeu, a dos monitores. Esa actuación, ninguén de nos a esquecerá, foi un bastante especial, tanto pola actuación como pola canción, que era a que levabamos cantando desde o momento en que subimos ao bus. Chegaba o final da velada e outra sorpresa máis nos esperaba. As palabras que dixeron dous dos nosos compañeiros. Escoitalos, a máis de un nos emocionou.

Esa noite si que foi diferente, o corredor parecía un velorio, ao que máis ou ao que menos caíanlle as lágrimas, había xente abrazándose por todas parte, era una escena digna de ver. Era bastante incríbel ver o cariño que nos colleramos, coñecéndonos de tan só catro días.



O sol saía a despedirnos e nós iamos montaña arriba cos esquís, as pesadas botas e o casco por última vez. Cando nos demos conta, xa estabamos no bus, poñendo fin ao noso segundo capítulo desta historia. Primeiro deixamos os de Moaña, onde se repetiu a escena da noite anterior: choros e abrazos por todos lados. Non podiamos menos que despedilos cantando. Así foi, despedímolos con 'Peter la Anguila' a canción que tanto nos motivou durante esta viaxe. Non solo deixamos alí os outros rapaces, tamén se quedou Isaac, o noso monitor o que tanto queriamos e tantos sorrisos nos quitou durante a viaxe. A metade da gran familia que formamos nesta semana quedaba alí, a outra parte iamos camiño de Bueu. Zaira acompañounos até alí. Tan só faltaban as maletas, meterse no coche e voltar á casa.

Foi unha gran viaxe na que hai momentos que non esquecerei, como a gran panda que faciamos cada noite no noso cuarto, xunto cos monitores. O momento no bus en que o monitor nos cantou 'Copenhague' e o día en que fixen de monitora xunto a el.

Finalmente, queda darlle as grazas aos nosos profesores Toño e Antón, por facer a actividade e un ano máis aturarnos durante toda unha semana. Tampouco me esquezo dos monitores, Isaac e Zairas, dúas grandes persoas que estaban en todo momento. E por último e non menos importantes, a todos os que participamos na actividade, por facer tan diferente este segundo capítulo da nosa historia e pola gran familia que formamos.Grazas.



  • Allariz

Organiza: Sonia Graña. Dpto. de Ciencias Sociais.

Profesoras: Sonia Graña e Elvira Martínez.

Participan: 3º de ESO.

Lugar e data: Allariz, 09.abril.2013

Duración: todo o día.

Durante a mañá, visita ao centro histórico de Allariz: Museo do Coiro, Muíño do Burato, Museo do Xoguete. Recuperación das marxes do río Arnoia e rehabilitación de vivendas e espazos comúns.

Pola tarde, visita do CEA de Rexo: granxa-escola, queixaría, minihidráulica, intervención artística de Ibarrola, etc.


O Muíño do Buraco restaurado.

As beiras do río coa súa recuperación ambiental e patrimonial.

Daniel , María, Laura, Tania e Patricia no centro da vila.



Círculo Polar.

Sara Menduíña Soage 4º.

A noite bailaba sen bragas e o ensoño da neta da Terra almorzaba estrelas roubadas que residían en multinacionais feitas a carboncillo.

Os invernos nas cortinas devoraban os tellados sorrintes nos que cunha escaleira enchías a lúa cando pisabas o terceiro vagón no que o veciño da ventá baixaba as fiestra e os pantalóns e arrincaba cos oídos cheos de lama a sombra inalcanzable e do caparazón do fogo.

Pisou o desexo de madeira mariña mollada e os pesadelos da parede onde os paxaros planeaban cando a cafeteira destruía as xaulas onde sentía auga dun tempo salgado que facía percorridos pola cidade do teléfono sen número de regreso ao hotel.

O vapor de auga da árbore voa sen refuxio no interior do centro vermello que enxaulado gritaba un caramelo asinado por un novembro sen cansancio. E a tarxeta arrincou o papel do vestido do vento que sobrevoou o instinto do vaqueiro furado no fume que agacha as mozas que non precisan de demasiadas chaves para saltar os muros afumados do televisor e bailar a choiva cos canles abandoados polo ce que se proclama perdedor da súa memoria e do caixón que non a alcanzou.



Non precisaba auriculares nin batedoras para almorzar pó con incertidume no vaso da mesa de noite.

Apagouse a estación e as mans bailaron cos cambios de diferentes letras e tamaños e mirillas con cristais abertos nos monstros telepáticos do continente que rouba o pensamento e átao á mesa indecisa dun prato sen sentido do animal extinguido.

Os indios morrerán por todo e faltarán a maioría das tendas do cristal roto por unha camisa salvaxe da ondaxe das pedras mariñas. E os días devoran as sabas e as cadeiras nas que escoitan o espello da pulseira perdida e sobrecollida na parte de atrás da serpe en branco e azul dóce con sabor a luces de soños que non lles salvarán a vida aos beizos que preparan o café coa cafeína da bebida dos ollos sen fondo e con follas sen acabar de descubrir. Débesme tres mil cóxegas que se esvaran pola planta do pé do dereito e do revés pero terás que separarte da fraqueza do amor polo fondo dos ósos. O reloxo mata os ollos e as sabas fan eco co son do tic e do tac golpeado polo dedo dun inocente que sabe que todo se converterá no pó dunha constelación dalgunha esquina roto por un despiste eléctrico. Asubías e acéndese o pluscuamperfecto do seu círculo polar.

A miña pequena vida:16.01.2012

Laura Rial Ferradás 3ºA

Era un Sábado a iso das sete da tarde, un día como outro calquera, ou iso cría eu. Estaba na cociña cos meus pais, miña irmá e meu cuñado. De repente, miña irmá dinos: ‘Teño algo que contarvos, a familia aumenta, estou embarazada’. Os tres quedamos parados, como parvos. Iso quería dicir que sería tía, pero que barbaridade! Con catorce anos e xa tía! Cando por fin empezamos a volver a terra despois daquela noticia, estabamos máis que alegres. Non parabamos de facerlle preguntas:

-E como lle ides chamar?

-Se é nena será Iria, pero se é neno, David.

E como esas, moitas preguntas máis. Pero non acabou todo aí para min. No medio de todo o batallón de cuestións que lle fixemos solta:

-Eu quería que miña irmá fora a madriña.

Iso foi outra boa noticia para min. Alegrábame saber que confiara tanto en min para darme esa honra.



Quedaban oito meses, oito longos meses para que me convertera en tía, e algo que aínda soa mellor, madriña. Que pensándoio ben, tampouco era tanto tempo, tendo en conta que había que preparar moitas cousas antes de que nacera. Cada día que pasaba eu non paraba de falar de como ía ser todo. O que máis se falaba era de quen quería que fose neno ou nena. Eu quería que fose una nena. Facíame ilusión, sería como ter una irmá pequena. Desgrazadamente habería que esperar aínda dous meses para sabelo.

Por fin pasaron eses dous meses. Tocaba madrugar, pero valía a pena, só para ver o retrato do novo membro. Chegamos á consulta, os nervios non eran poucos. Entramos e o médico comezou a examinala. Por fin, ía sabelo! O meu corazón comezaba a acelerarse.

-É unha nena! –dixo o médico- a miña cara era totalmente de felicidade. Cando saímos da consulta, comunicámoslle a noticia á familia.

Agora quedábannos seis meses por diante. Ese tempo, usámolo para mercar todo o necesario para cando nacera a pequena.

Chegou o día, era día 14 pola mañá, Iria petaba na porta, quería coñecernos. Miña irmá, xunto coa miña nai, marcharon para o hospital. Alí estiveron horas e horas esperando a que nacera, pero non chegaba. Meu cuñado, como pai, estaba desexando ver a súa filla. Facíase noite e non chegaba, debe estar ben quentiña aí dentro, dicía eu. De momento, pasaba as horas na casa da miña avoa. Miraba seguido para o móbil, pero seguía sen novidades. Ese domingo á tarde, fun até Pontevedra para saber que tal ía todo. Pasei alí toda a tarde e nada, non chegaba, non vos podedes imaxinar o desesperada que estaba. Cheguei a casa e fun durmir. Ao día seguinte había colexio. Amenceu de novo, e nada, meu móbil seguía igual. Onde raios se metía esa rapaza? Media dormida fun até o baño, pero esperade, o móbil está soando! Que si, que está soando! E a que non imaxinades que era? Miña nai, anunciándome que era tía! Podía considerar o 16 de Xaneiro de 2012 como un dos mellores días da miña vida.



Comezaba unha nova vida con máis responsabilidades para min. Iria chegaba a casa. Durante un par de días, non paraban de chegar visitas. Era una cousiña pequena con moito pelo. Durmía todo o día. Tan só abría os ollos para comer.

Ao principio, facíase todo moi aburrido, non facía nada, aínda que segundo foron pasando os meses, a pequena da casa comezaba a estar máis desperta, a rir, os dentes comenzaronlle a saír, a dar os primeiros pasos, a dicir a súa primeira palabra: ‘papá’, e a outras moitas cousas máis.

Hoxe é 23 de Setembro e podo dicir que esa pequena é a miña vida, a que me fai sorrir cada día.



Anos de fútbol.

Isaac Pérez Cabaleiro 3B



Cando eu era moi pequeno gustábame moitísimo xogar ao fútbol. Os meus pais apuntáronme na E.F.B. Bueu (Escola de Fútbol Base de Bueu) cando tiña sete aniños. Era aínda moi pequeno, pero tiña moitas gañas de entrar nun equipo e competir contra outros.

O primeiro día de adestramento emocioneime. Coñecín a moitísimos rapaces, todos de miña idade, que se atopaban alí pola mesma razón ca min. Tiñamos un adestrador que nos ía ensinar a xogar moi ben ao fútbol.

Entramos todos nos vestiarios. Cambiámonos a correr coas ganas que tiñamos de saír ao campo. Eu nunca calzara unhas botas de fútbol e cando as coloquei nos pés sentíame como un profesional. Tocaron o chifre para saír a adestrar. O campo era enorme, aínda que de terra, e iso non me gustaba moito por medo a facerme dano ao caír.

Fixéronos correr, saltar, agacharnos,… e aínda por riba mandáronnos dez abdominais e flexións. Despois collemos o balón para xogar un partido. Cando cheguei á miña casa conteille todo a miña nai. Fora xenial o primeiro día de adestramento. Así fixemos case todos os días, adestrando sen parar, até que comezamos a competir contra outros nenos da nosa idade.

Un mes despois, eu xa mellorara moito, pero había moita máis xente mellor ca min. Xogaramos partidos contra outros rapaces, e gañabamos todos. Iamos primeiros na liga. Cando acabou a tempada, quedaramos de primeiros, sen perder ningún partido. Eramos moi bos e melloraramos todos moito.

Despois de estar tres anos no equipo de E.F.B. Bueu fun para o R. Bahía. Xa tiña moita máis experiencia e era maior. Neste equipo estaban xogadores mellores, polo tanto non cría que fora xogar como titular todos os partidos.

No Bueu, mellorara moitísimo, aínda así, non tanto como para xogar no Bahía. Con máis e máis días de adestramento co novo equipo, xa xogaba todos os partidos e todos os minutos. Non sei como, cambiei de ser o peor do equipo a ser un dos mellores.

Xogaramos contra o Pontevedra C.F. Perderamos cinco a cero, porque eran moi bos. Ían primeiros na liga. Abusaban.

Ese mesmo ano, aos meus pais chamáronnos unhas persoas da Selección Galega de fútbol, dicindo que me querían fichar. Dous meses despois chamounos o Club de Pontevedra traéndonos a información de que tamén me querían fichar para o seu equipo.

Ao ano seguinte empecei no Pontevedra C.F. O nivel cambiara moitísimo. Os adestradores comportábanse contigo como un profesor ou un pai. Mandaban en ti sempre, e se non lle facías caso botábante fóra. O primeiro día de adestramento foi sen descansar nin un minuto. Corriamos e xogabamos ao fútbol sen parar. Empezou a liga. Eramos o mellor equipo que había e gañabamos sempre.

Ao ano seguinte, seguía no Pontevedra. Xa eramos maiores. Tiñamos todos doce e trece anos. A min chamoume outra vez a Selección Galega para ir xogar un torneo a Portugal, e para iso escollían os dezaoito xogadores mellores de toda Galicia. Antes había que pasar unhas probas, pero paseinas sen dificultade.

Chegara o gran día de ir a Portugal. De meu equipo só ía eu, e logo había xente que xogaba no Celta, no Val Miñor, no Deportivo da Coruña, no Pabellón de Ourense…

O primeiro partido foi contra a Selección de Cataluña. Gañamos.

Cando rematou o torneo quedamos cuartos. Non nos atopabamos moi contentos que digamos…

Xa outra vez co meu equipo, o Pontevedra, seguín xogando partidos contra outros rapaces. Ao acabar a tempada, quedamos segundos e, polo tanto, ascendemos.

Agora, sigo no Pontevedra, aínda que tiña pensado irme para o Celta de Vigo. Sigo adestrando día a día e pouco a pouco vou mellorando para seguir como o estou facendo. Con gran esforzo, tes a túa recompensa.



Relato dun soño.

Sara Menduiña Soage 4A.

Sinto o frío nas dedas. A luz máncame os ollos pero consigo adaptarme. Estou, no que parece, unha praia. Podo oler a salitre e sentir o vento soprar cancións indescifrables. Non levo reloxo pero sinto que o tempo non deixa de pasar, cada vez máis a presa, e eu non podo moverme. Teño os pés enterrados e son incapaz de sacalos da area. Empezo a poñerme nerviosa e sinto un medo que xamais imaxinei que podería sentir. Pestanexo cada vez máis rápido e de forma inconsciente comezo a contar o número de pestanexos. Cando chego ao pestanexo trescentos dous comezo a correr e non podo determe. Pero xa non estou nunha praia, corro por unha estrada nevada. Teño moito frío xa que estou descalza e en roupa interior. O medo vai devorándome devórandome pouco a pouco, debo fuxir, non sei de que ou de quen, pero debo facelo e non debo mirar atrás. As bágoas fan carreiras polas miñas meixelas aínda que non hai premio para a vencedora nin perdedora posible.



Detéñome e os meus ollos bañados en salitre móstranme dúas desviacións no camiño. Escoito o eco do tic tac dun reloxo pero non sei de onde provén ese susurro que consegue facerme tremer. Debo apresurarme e escoller por onde seguirei a miña fuxida. Pecho os ollos e volvo a correr. Cando os abro podo ver e sentir como as sombras das árbores abrázanme impedíndome respirar. Quero berrar pero, para miña sorpresa, non teño voz. Berro na miña cabeza pero non se produce ningún son. Volvo a correr, pero pecho os ollos desexando que todo pase.

O salpicar da auga obrígame a abrir os ollos. Sinto a auga bailar co meu corpo e como éste vai descendendo cara ás súas profundidades. Podo ver a superficie pero está xeada. Trato de ascender pero peto coa cabeza no xeo. Noto como volvo a descender á negrura e sinto como comezo a perder a consciencia. Podo ver o meu reflexo no xeo, pero estou cambiada. Teño outro rostro e creo que non son eu. Mentres me afundo pensó nos ollos daquel reflexo. Sinto moito medo. Estou a punto de durmirme, case non teño forzas para seguir resistinto a forza da fría auga. Antes de renderme vexo unha sombra vermella que pasa por riba do xeo, teño que volver a intentalo. Ascendo a toda velocidade aínda que non sei de onde saco a forza necesaria para facelo. O xeo transformase en area tras bater contra el. Cúbreme todo o corpo e cada vez aparece máis cantidade de grans de area que se alían para impedirme fuxir.

Sigo loitando ate que consigo sacar o meu torso das profundidades da area. Ó lonxe distingo unha forma borrosa que a miña vista me impide distinguir. Ao meu carón hai unhas lentes que me permitirían ver o seu contorno con claridade. Estiro o brazo pero non chego. Sigo estirando e estirando, como se o simple feito de facelo puidese conseguir que aumentase a lonxitude do meu brazo. Rindome. Quero durmir e non espertar. Volvo oír o tic tac dun reloxo. Abro aquel obxecto. Nada máis velo, un impulso obrígame a loitar contra todo aquela area e continuar fuxindo. É un reloxo de area. O tempo estase acabando. Corro con todas as miñas forzas pero case non avance. Son consciente de que estou correndo a cámara lenta xa que por cada paso que dou unha onda abraza a beira.


Xa non queda espazo no meu corpo para o temor pero si para a impotencia. O meu corpo non responde ás miñas ordes. Trato de acelerar pero non podo. A oscuridade devórame pouco a pouco. Camiño a cegas descalza por unha superficie lisa e fría. Temo volver a caer nun lago profundo pero non podo ver nada. De súpeto escoito coros lastimosos de risos e choros. Detéñome e reúno todas as miñas forzas par emitir un grito. Cando por fin escoito o son da miña voz, a claridade volve a apoderarse dos meus ollos. Vexo as miñas mans batendo contra unha superficie lisa e mollada. Non podo movelas, nin tampouco mover outras partes do meu corpo. Só podo mover os ollos dun lado a outro. Creo, non, estou segura de que estou no interior dun iceberg. Vou vendo como as ondas viaxan e xogan a perseguirse sen trampas e sen gañadores. Podo ver ao lonxe unha cidade coas rúas cheas de constelacións de xente converténdoas nun pequeño planetario. Os meus beizos sepáranse coa única intención de emitir un grito e xa non podo volver a xuntalos. De súpeto os cristais dos edificios comezan a romperse exceptuando un, no que unha moza mira fixamente o mar. É o rostro que mirara no reflexo do xeo e podo verme a través dos seus ollos. Non consigo borrar esa imaxe da miña cabeza. O tempo pasa, e ninguén se decata. Os reloxos de todas as ciudades detivéronse e eu permanezo á deriva pola inmensidade do mar, emitindo un continuo grito sen voz.



Real Filharmonía de Galicia.

Asistencia a un concerto na sala Ángel Brage do Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela, o día 22.02.2013. A actividade foi


organizada e coordinada polo departamento de Música. Participan os profesores Xavier e Teté, con alumnas e alumnos de 2º e 3º de


ESO.

A Real Filharmonía de Galicia interpretou diferentes composicións de música clásica: de Albinoni, Pachelbel, J.S.Bach, Bocherini, Mozart, Barber, Bartok, Piazzola e Anderson.

“Eu penso que todos gozamos do concerto (…). Síntoo pola miña familia (avó, pai, tío) que son tolos polo tango. Viviron moitos anos na Arxentina e lévano no sangue.”

Clara Costas García, 2ºA.

“En resumo, bo concerto, fantástica interpretación (…)”

Xosé Carlos Seráns Oliveira, 2ºB.



Henrique Harguindey no día da tradución.

Actividade celebrada na Biblioteca do IES Illa de Ons para conmemorar o Día Internacional da Tradución.

Organizou a actividade o Equipo da Biblioteca e o Equipo de Dinamización Lingüística.

O profesor Henrique Harguindey, autor de varios libros en lingua galega, impartiu unha charla para alumnas e alumnos de 3º de ESO no mes de outubro de 2012, para celebrar o Día Internacional da Tradución.

O profesor Harguindey falou sobre un libro que ven de publicar en colaboración con outros tres autores e que leva o título de Urbi et Orbi. Dende o galego para o mundo, e inclúe unha antoloxía comentada de textos de autores da literatura galega traducidos a 41 linguas diferentes.



O Prestamista


Asistencia a un concerto na sala Mozart do Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela, o día 13.11.2012. A actividade foi organizada e coordinada


polo departamento de Música. Participan os profesores Xavier e Teté, con alumnas e alumnos de 2º e 3º de ESO.

O prestamista é un famoso filme de cine mudo de Charles Chaplin. A banda sonora foi interpretada en directo pola Banda de Música de Santiago cunha nova partitura composta para a ocasión.

Cine mudo á antiga usanza, coa orquestra na sala e a tope de volume, xa que así o quixo o xove compositor, de vinte anos, natural de Vigo, ao que lle


encargaron facer unha banda sonora nova para un vello e fermoso filme.


O compositor é Antón Alcalde Rodríguez.




Torneo de Bádminton


Celebrouse nas novas instalación do pavillón do IES Illa de Ons un torneo de bádminton con dúas categorías: primeiro ciclo (1º e 2º) e segundo ciclo (3º e 4º). Os gañadores de ambas categorías foron:

1º CICLO:   1º/ David Riobó.  2º/ Damián Barreiro.   3º/ Rubén Portela   4º/ Juan Santos.

2º CICLO:   1º/ Yoel Loira.     2º/ Agustín Piñeiro.     3º/ José López.      4º/ Álvaro Omil.


Na fotografía da esquerda, un momento do torneo; na da dereita, Toño Omil, profesor de Educación Física, entrega o primeiro


premio a David Riobó.



Na fotografía da esquerda, Toño Omil entrega o primeiro premio a Yoel Loira; na da dereita, un momento do torneo.


A Coruña

Visita ao museos de ciencias da Coruña, o día 15.04.2013. A actividade foi organizada e coordinada polos departamentos de Bioloxía e Física e Química. Participan as profesoras Mª Jesús Rodríguez e Mónica Camaño, con alumnas e alumnos de 3º de ESO. Saída a primeira hora da mañá e chegada a media tarde.


Programa: Visita ao Museo e sesión no Planetario na Casa das Ciencias pola mañá. Xantar picnic, visita ao museo, práctica de disección e visión de documental 3D no Domus pola tarde.


Beat Box. Carlos Gende.

gendebeat@gmail.com http://www.myspace.com/gendebeat

Obradoiro de beat box impartido por Carlos Gende, en marzo de 2013, organizado polo Equipo da Biblioteca, Equipo de Dinamización Lingüística e Departamento de Música. O obradoiro tivo lugar na biblioteca. Asistiron os dous grupos de 3º.


Son Carlos Gende nado hai 25 anos na Cochikeira(Cerzeda) comprometido coa terra e coa lingua; deixándome levar polo rap comezei a escribir algunhas letras ke posiblemente nunca verán a lus, xa máis tarde descubrín o beatbox o cal me enganchou ata agora e xunto co reggae-ragga forma parte do meu repertorio musical actual. Colaborei coa DiosKeTeCrew e nos últimos traballos dos grupos cerzedenses Machina[post-Bravú] e Zënzar[ATribu] e os carballeses Kraxe. Acompaño o Sistema de Son "Selectah in Helicopta" de VigoUp/Gz nas súas máis recentes festas polo país. Imparto obradoiros de beatbox en colexios.” (de http://www.myspace.com/gendebeat)


Imos á banda!


Concerto da Banda Municipal de Santiago.



Asistencia a un concerto na sala Ángel Mozart do Auditorio de Galicia, en Santiago de Compostela, o día 11.04.2013. A


actividade foi organizada e coordinada polo departamento de Música. Participan os profesores Xavier e Teté, con


alumnas e alumnos de 2º e 3º de ESO.

 1º Parte: Presentación da Banda Municipal de Música a cargo do director da mesma.

Demostracións cos diferentes instrumentos a cargo dos compoñentes da Banda Municipal de Música.





2º Parte: O Bandoneón como instrumento solista. Alejandro Szabo, bandoneón.

Programa: Tango uno (M. Mores); Deus xangó (A. Piazzola); Soledad (C. Gardel) ; Fear (A. Piazzola) ; Bando (A.

Piazzolla); A morte do Anxo (A. Piazzola).

3º Parte: Preguntas dos asistentes ao concerto.



Adeus.

María Tenorio Solla 3ºB


Aquel home loiro e de preciosos ollos azuis comezaba a esquecer o seu presente.

Unha vez escoitara que esta enfermidade te devolvía ao teu pasado, á túa infancia ou á túa xuventude, deixando atrás o que comeches hai tan só vinte minutos; o nome da muller coa que levas vivida toda a túa vida; os teus anos ou até mesmo o teu propio nome.

Non me deu a gana de crer nesa teoría. Como podía ser posible que lembraras algo que che sucedeu hai máis de setenta anos, e non o que acabas de xantar hai menos dunha hora?

Desgrazadamente puiden comprobar que todo iso non era una mentira, ou unha teoría que só se daba en casos estraños: Ao meu avó comezaba a sucederlle todo iso.

Ese home que enchía as miñas tardes coas longas historias da súa vida mentres me agarimaba; ese home ao que me encantaba ir visitar ao rematar as miñas tarefas; ese home que recibía o nome de avó non volvería a ser o mesmo. Perderíao. Xa non sairía alegre cara á miña casa ao saír da súa, senón triste. Pronto se esquecería de min, do meu nome, das nosas tardes e historias, de que son a súa neta e do moito que o quero.

Esas visitas diarias fóronse reducindo a tan só dúas ou tres días á semana. Non quería chegar un día alí e ter que escoitar ‘E ti quen es?, Cal é o teu nome?’.



Continuaba sen afacerme á idea de que algún día eu tamén tería que escoitar esas palabras. Pouco a pouco xa non recordaba que tiña fillos, unha esposa, o lugar no que vivía, nin tampouco o nome de todos os seus netos. De todos menos de min. Do meu nome. Esta foi a miña sorpresa, a razón pola cal hoxe podo recordar ese último ano cun sorriso.

Agora sei que esas tardes quedaron atrás, no recordo, que xamais volverán, pero o meu sorriso na cara pode persmanecer ao lembrar que mesmo no hospital, de noite, berraba o meu nome, sen cesar.

Ese home, que tanto quixen, quero e quererei. Avó.

Non é unha emerxencia.

María Tenorio Solla 3ºB

Nunca pensei sentirme así, atrapada, soa, sen máis recurso ca un triste folleto publicitario do supermercado da esquina, por que lle daría a ese botón hai dez minutos? Xa non había volta atrás, estaba alí. Pero, que debía facer? Estaba rodeada de espellos, catro paredes, dúas portas e unha das catro paredes chea de botóns, pero de nada servían. Calquei en todos e cada un deles, soaba unha muller xunto cun timbre que duraba un longo tempo. Escoitarase fora? Escoitarán os meus berros?; desesperábame saber que non era así, nin sequera esa muller, ou máis ben contestador, que saía cada vez que pulsaba aquel botón vermello conseguía entenderme, e iso que falaba ben alto e claro, pero ela insistía en que non estaba ocorrendo un caso de emerxencia, que só chamase cando o fose. Pero que quería, que morrera alí dentro? Sería entón un caso suficientemente emerxente? Xa non sabía que máis facer. E se xa non había volta atrás? Non ho!, tampouco podería chegar a ser un caso tan emerxente, non? Ou si, xa non sabía se miralo dunha forma optimista e pensar que alguén se decataría da miña falta e viría na miña busca ou ben miralo de xeito pesimista, de xeito que sería mellor irme acomodando no chan desa pequena superficie para pasar alí unha, dúas, tres noites ou quen sabe cantas.
Comecei a sentir unha gran impotencia e decidín empurrar con todas as miñas forzas por unha das dúas portas. E... Milagre! Estaba abrindo! Por fin podería saír de alí e respirar aire fresco e novo, xa rematara aquel calvario, grazas a Deus.
Cando por fin daba por finalizado aquela emerxencia insufrible decateime de que non: tras esa porta tan só había un oco de máis de cen metros de profundidade cuns raís.




Ti, porta, a outra porta, es a miña última esperanza para saír de aquí. Se non, adeus, sento, xa o tentei todo. Veña, descanso un pouco para repor forzas. Unha perna máis adiantada cá outra, brazos firmes e a empurrar. Abría! E esta vez non era dando paso ao lugar no que eu estivera antes, tan só tres andeis máis arriba. Por fin eses dez minutos que para min pareceron horas finalizaran naquel ascensor.



Primeiro da ESO en busca do conto perdido








Hoxe luns 6 de maio, a Biblioteca Municipal de Bueu e a editorial Nivola convidáronnos pola tarde a unha entretida charla na que unha matemaga conseguiu presentarnos xuntos o mundo das narracións tradicionais e o dos números. Tomando como fío condutor unha partida de oca, na que se enfrontaron moi duramente o Equipo Azul contra o Equipo Amarelo, entre todos fomos resolvendo as diversas cuestións que nos foron poñendo, sempre sobre os contos de toda a vida: Cincenta, Carapuchiña Vermella, Alicia no País das Marabillas... E asegúrovos que algunha de fácil non tiña nada, sobre todo unha que consistía en acertar unhas claves. Menos mal que deu coa solución certa rapaza de Beluso, que se non algúns aínda estamos agora dándolle voltas á cabeza. Tamén tivo o seu momento estelar Cristian Piñeiro, que tivo que saír diante de todos para escoitar, cos ollos tapados, diversos sons e intentar relacionalos cos seus recordos. Houbo a quen lle parecía moi fácil a cousa pero, claro, cos ollos abertos calquera!

Unha das cousas máis interesantes foi cando se falou dos significados ocultos dos contos. Que se o sangue indicaba falta de pureza, que se referencias sexuais ocultas... Vaia, que eu nunca me fixara en que os contos se podían entender de varias formas. Haberá que ler algún outra vez. Por alí xa había quen estaba disposto! Ao mellor, ata os hai nesa biblioteca: polo menos na sala na que estivemos había un bo montón de libros para a nosa idade. Uns cantos nunca estiveramos alí, pero só con facernos socios podemos levalos prestados para a nosa casa.

Por certo, a partida de oca gañouna o equipo... Vaia, xa non me acordo! Bo, dá igual! O importante é que pasamos unha hora divertida. O peor foi que tivemos que ir e volver á chuvia. Os profes e algúns alumnos levaban paraugas pero houbo quen pillou unha ben boa.




ATLETISMO

Patricia Torres Ferradás 3ºB


Para min o atletismo é unha forma de vida. Cando o practico sinto unha sensación de profunda alegría. É como se me esquecera do mundo e só gozara facendo o que me gusta, rodeada de boa xente, que te apoia e axuda.

O Club Atletismo Vila de Cangas é o meu club. Somos todos como unha gran familia, sempre pendentes uns dos outros. Os adestradores fan o traballo dos nosos pais no ámbito atlético: adestrando ou nas competicións están ao noso carón, para animarnos e dicirnos que todo sairá ben, que non nos preocupemos, que compitamos como sabemos, gozando sempre do deporte con compañeirismo e deportividade.

Eu practico o lanzamento de peso e de disco. Ambos os dous pertencen aos lanzamentos, dentro do atletismo.

Actualmente son a terceira mellor de Galicia no lanzamento de peso. En conxunto, con todo o equipo de cadetes, quedamos primeiras por equipos de Galicia. En Setembro estivemos en Xixón, na previa do campionato de España por equipos, e apesar de que non conseguimos clasificarnos, divertímonos moito.

Cando estamos nas competicións pasámolo moi ben, e se gañamos sentímonos orgullosas de nós mesmas. Cando se gaña séntese unha felicidade extrema, sempre e cando che guste o que estás facendo.

Cando practico o atletismo síntome nunha nube de felicidade.

Sempre será así, aínda que nun futuro poida deixalo: unha forma de sentirme máis viva, unha forma de vida pura. Sempre que sexa na mellor compañía, co Club Atletismo Vila de Cangas.

Actividade en Udra.


Actividade organizada polos departamentos de Ciencias, Proxecto Interdisciplinar e Educación Física.

A actividade dirixiuse a alumnas e alumnos de 1º acompañados polos profesores María, Xavier e Toño, e tivo lugar ao longo do día 14/5/2013.

Chegada a Udra ás 12:00 onde agardaba Miguel, monitor da Aula da Natureza. Con el percorremos a zona mentres nos explicaba cuestións relativas á fauna, á flora e os asentamentos humanos que fan particular este cabo. Despois visitamos a Aula da Natureza onde rematou a actividade guiada. Xantamos alí mesmo aproveitando o bar. Sobre as 14:00 comezamos o retorno a Bueu polo sendeiro do litoral pasando polas praias de Mourisca, Tulla e Sartaxéns até chegarmos ao porto de Beluso. Ao chegar a Bueu tivemos unha visita guiada polo Museo Massó. Despois Xavier explicounos detalles das embarcacións tradicionais que se atopan nos pantaláns do peirao. Finalmente dirixímonos ao Instituto, onde rematou a xornada sobre as 17:30.


Serra do Courel (1).

Espeleoloxía na Cova de Ceza.


Actividade organizada polo departamento de Educación Física (Toño Omil). Acompañantes: Antón Guitián e Carolina.

Serra do Courel, 6 e 7 de marzo de 2013.

Asisten alumnas e alumnos de 4º.

Esta cova iníciase nunha lagoa interior e é atravesada por un pequeno río subterráneo, que chega até a súa entrada.



De arriba a abaixo: Gonçalo e Agustín diante do río caendo por unha das paredes da cova; Laura tendo que meterse no río para atravesar un paso; Elena nun laminador (un oco moi estreito).



Serra do Courel (2).

Camiñar unha montaña nevada.


No cume nevado do Monte Formigueiros

A Fonte do Cervo


Na cafetaría do campamento

Camiñando pola devesa da Rogueira.

As trasnadas do meu avó.

Alexandra Iglesias García 3B


O meu avó Tito é un gran avó, un dos mellores que existen no mundo. Vale, si, cada un de nós pode dicir que o noso avó é o mellor, pero é que Tito trátate moi ben, é comprensible, respectuoso, simpático e sempre sabe de calquera cousa que lle preguntes, pouco ou moito, responde a túa dúbida.

Por esas razóns, cústame crer que cando era pequeno era moi rebelde, pois agora non o é nin de broma. Segundo me contaron, cando tiña un ano, miña bisavoa tiña que facer unhas tarefas na cociña e deixou o meu avó sentado na mesa. Tantas tarefas fixo, que non se decatou de que caera no caldeiro do porco, até que o foi coller para levarlle os restos ao animal.

Máis tarde, cando tiña sete anos, fíxolle unha broma a súa avoa, que era moi católica. Ela estaba no hórreo debullando o millo. Entón, como era de noite, envolveuse nunha saba branca, esperou a que baixara as escaleiras e foi asustala como se fose unha pantasma. Cando a súa avoa o mirou, díxolle moi seria: ``sácate de aquí mocoso, que che vou a dar a ti pantasmas ´´ e doulle unha mascada na cara.

Sendo máis grandiño, había un señor moi malo en Bon que lle pegaba a todos os nenos, chamábanlle Xosé da Aldea. Un día, viña cun feixe de herba ao lombo e pousouno no muro que había en fronte da casa do meu avó para descansar. Pasados uns dez minutos, marchou á finca a buscar as vacas. Mentres tanto, el aproveitouse e fíxolle unha xogada: colleu as pedras máis grandes que puido e meteunas no medio do feixe de herba. Cando Xosé volveu coas vacas, foi cagar o feixe e, ao botalo ao lombo, case non podía con el e falando solo dixo: ``carallo, este feixe parece que pesa máis ca antes ´´´, pero como era un home forte, conseguiu levalo para casa. Ao día seguinte, o home comentoulle a súa avoa Avelina: “Non sei se sería o teu neto o que me botou pedras no medio da herba”. Ela respondeu: “Ti teslle ganas ao meu neto. Como lle toques, vas telas a ver comigo".

Outra trasnada que sei é esta: Siña Teresa de Portela era unha señora maior que o quería moi ben. Unha vez, os seus amigos convencérono para facerlle unha broma. Vírona entrar no portal da súa casa, ela pechou o portal e el foi correndo para abrirllo. Dados uns catro pasos, Teresa volveu a vista atrás e veu o portal aberto. Achegouse ao camiño, pero non había ninguén. Dixo en voz alta: `` valga me Deus. Eu creo que cerrei o portal. A ver se estou equivocada, porque aquí non hai ninguén ´´. Volveu a pechalo e foise para a súa casa, pero antes de entrar, mirou atrás e o portal estaba aberto. De novo, baixou e dixo: ``isto éche cousa do demo, nunca me pasou cousa da maneira ´´. Dito isto, el saíu do seu acocho, como que ía andando polo camiño, e preguntoulle:

``-Que lle pasa señora Teresa, que está a pelexar co demo?

-Cala meu filliño, que isto éche un misterio. O portal ábrese só e eu non fago máis ca pechalo.

-Váiase tranquila muller, que debe andar algún golfo por aquí escondido a facela rabiar. Agora vou vixiar eu e xa verá como non lle volven a abrir o portal. ´´

Ao día seguinte, díxolle: ``Juanitiño, que bo es. Toma dous caramelos que lle comprei a Carmen Costas e agora regálochos por coidarme o portal ´´.

Estas tres son as máis curiosas e as que máis me gustan. Nas outras, as risas tamén están aseguradas.


Ti es o dianteiro do Liverpool, verdade?”

Daniel Villar Castro 3º B Nº 16





Un segundo máis é un segundo menos. Agora atópome metade nun lado e metade noutro. A piques de saber o que se sente nunha operación que tanto poder saír ben, como saír mal e ser mortal. Non coñezo ao doante, gustaríame falar con el antes de todo isto, pero inda non apareceu por aquí. En vinte minutos entro no quirófano, espero que chegue pronto e poida coñecelo un pouco.

Nestes momentos non sei se estar triste ou feliz. Podería ser a derradeira vez que os meus ollos visen a luz, a derradeira vez que escoitaría unha voz ou unha canción. Ou, pola contra, aquela sería a derradeira vez que sentiría esta dor que me ten paralizado, aquela sería a derradeira vez que necesitaría a axuda de alguén para poder moverme por algún sitio.

Acendín o meu MP4 e comezou a soar Pink Floyd. De súpeto, vin como un neno de escasos sete anos aproximábase a onde eu estaba sentando. Asusteime. Non podería aceptar que o neno fose o doante, tiña só sete anos como moito. Quedáballe toda unha vida por diante, non podía aceptalo. Foi entón cando comecei a lembrar a miña infancia mentres comezaban a escoitase as voces de Roger Waters e David Gilmour cantando Wish you were here.

Apareceron as imaxes daquel neno baixo, o máis baixo da clase, loiro e cuns ollos grandes e verdes que perseguía os rapaces maiores e miraba abraiado como eles xogaban ao fútbol e berraban un recital de nomes de xogadores profesionais. Recordo algún deles: Steven Gerard, Ronaldinho, Fernando Torres, Figo, Raúl e algúns comezaban a falar dun tal Xavi Hernández, pero poucos o coñecían. Tamén lembro que, cando chovía, metiámonos debaixo do cuberto e as chapas eran as protagonistas da nosa diversión. Eu era o que máis chapas tiña de Pokémon e moitos rapaces querían que llos ensinase. Así foi como pouco a pouco incluíanme nalgúns partidos. Era o mellor momento do día, eu alí quieto no medio de vinte rapaces maiores ca min esperando a que me pasasen o balón.

Poucos tiñan o mesmo interese ca min no fútbol, inda que algún da miña clase si o tiña e comezamos a xogar na escola de fútbol de Bueu, onde xoguei durante moitísimos anos.

De pronto, volvín á realidade: aquel neno seguía alí. Parou diante de min e dixo ‘ti es o dianteiro do Liverpool, verdade?’, sorrín e acto seguido apareceu Andy, o meu mellor amigo da infancia. Contáralle ao seu fillo todas as nosas historias e todo o que ocorría cando xogabamos xuntos e este, moi ilusionado, veu pedirme que lle asinase a camiseta do Liverpool por se non volvía a xogar e a darme o seu apoio.

Sinto máis que nunca a presión do estadio a medida que avanzo polo céspede. Volvo vestir a camiseta vermella para xogar o derbi inglés: Liverpool vs Manchester United. Mentres soa o cantar dos admiradores recordo os partidos no recreo. Soa o pitido e comeza o encontro. Aquel neno, xa crecido, volve perseguir o balón do mesmo xeito que tempo atrás.


Un inesperado amor

Laura Rial Ferradás 3ºA

É unha tarde de inverno, fría e con moito temporal. Unha tarde de 15 de Novembro, na que xa estou farta de disimular, de ocultar todo. Creo que xa vai sendo hora de que todo saia á luz, que ti e todos se a verdade. Quizais che aburra todo isto que che vou contar, pero necesito declararme, chegou de ocultar o que sinto. Tamén poida que despois de todo isto non volvas a querer falarme, pero voume arriscar.

Pois o dito, comezo.

Non nos coñecemos de tan só un ano ou dous, senón de practicamente toda a vida. Memorizo perfectamente todo. Era un Luns, 12 de Setembro, comezabamos preescolar, eramos cativos. Ninguén coñecía a ninguén. Por sorte ou por desgraza, tocounos na mesma clase. Xogabamos todos xuntos no patio. Daquela non había nenas por un lado e nenos polo outro: todos xuntos eramos felices. Mais todo iso cambiou cando chegamos a Primaria: os que antes eramos un gran grupo, agora eramos dous. Tamén cambiou iso de estar xuntos na aula. E así toda Primaria até que chegamos á ESO. Esa rotina de estar esas oito horas xuntos, volveu.

Antes de chegar a primeiro eras como un amigo máis para min, pero a partir de aí todo cambiou. Mirábate doutra forma, como se algo de ti me gustase.Tampouco podía dicir o que exactamente, se os teus ollos, a túa boca, ou a forma de tratarme. Desgrazadamente, seguro que ti me vías como una amiga, e así segues véndome.

Agora estamos en cuarto, outro ano máis xuntos, e sigo dicindo o mesmo que en primeiro, e creo que cada vez me atraes máis.

Non sei se lerás isto. Eu pídoche por favor que o fagas, só che pido iso. E agora, despídome de ti, sinto aburrirte coas miñas cousas, pero necesitaba facelo.


Un bico. Sabela.”

Cando Raúl acaba de ler esta carta, non pensa nada diso de deixar de falarlle. Esta carta é o que estaba desexando. Levaba desde Segundo toliño por ela, pero nunca se atrevera a dicirllo. Agora estaba preparado para lanzarse, ou polo menos, para anunciar os seus sentimentos.



Colleu un bolígrafo e un papel e dispúxose a escribir:

Ai Sabeliña, canto me alegro de que me mandaras esa carta, xa que eu tamén teño que confesarche algo. Levo por ti desde Segundo, observándote cada día, perdendo de traballar na clase por quedar mirando para ti. E como ti dis, chega de ocultar todo. Propóñoche quedar mañá no recreo na clase de música, paréceche? Pois alí nos vemos.

Un bico. Raúl”

Despois de escribir a carta foise para a cama. Mañá sería un día que podería traer algunha sorpresa.

Pola mañá, David entregoulle a carta a ela de parte do seu amigo. Toda emocionada abriu a carta e, ao acabar de lela, parecía a rapaza máis feliz do

mundo.




Chegou o recreo. Os dous rapaces sós na aula dispoñíanse a falar. Os dous mostraron todo o que ocultaban desde había tempo. Pouco a pouco empezaron a xuntarse, até que os seus labios tocaban un con outro. Aquilo podía ser o comezo dunha relación ou, tan só, un bico.

A cousa non quedou en tan só un bico. Os seus labios separáronse e Raúl dixo: “Non quero que sexamos só amigos, quero terte como algo máis.”

Sabela, toda nerviosa díxolle: “Que queres dicir, que se quero ser a túa moza?

El asentiu coa cabeza e ela, toda feliz, contestou : “Pois claro que quero parvo, nunca crin que chegaría este momento.”

E aquí comeza una historia de amor, longa ou curta, iso aínda queda por saber .



Microcontos.

O 08.11.2012. na Biblioteca do IES Illa de Ons. Lectura de contos premiados na actividade organizada polo Equipo da Biblioteca, Equipo de Dinamización Lingüística e Departamento de L. Galega.

Dirixida a todo o alumnado.








Alexandra Iglesias e Lucía Martínez n Torre Eiffel, de noite. Marzo de 2013.

Umbrela 18. Xuño de 2013. IES Illa de Ons (Bueu).

Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES Illa de Ons. bibliotecailladeons.blogspot.com

endl-illadeons.blogspot.com

onsailladotesouro.blogspot.com