2012/08/04

Vandaag is mijn vakantie begonnen van twee weken en ben ik onderweg naar Japan. Nu in transit op de luchthaven van Parijs, Charles de Gaulle (wat een draak van een luchthaven is dit, trouwens). Ik reis alleen. Ik wilde na Nepal en na Italië weer eens helemaal alleen op pad. Zonder gezin, zonder vrienden. Als Hermit. Even weer alleen, rust, hoofd leegmaken. Grappig is wel dat ik op Schiphol direct terug moest denken aan de vakantie met Judith en de kids vorig jaar naar Sicilië en daar min of meer onmiddellijk zin in kreeg. Zo schattig. Finn en Elim in het vliegtuig. Maar dat gaan we ook nog doen. Alpen, Umbrië, Spanje, we zien wel. 

Waarom Japan? Beetje toevallig eigenlijk. Uiteindelijk was doorslaggevend dat de tickets helemaal niet zo duur waren en dat Japan trekt. Je begrijpt al niets van een Aziaat, zegt een kwart-Aziaat, laat staan van een Japanner. Nadat ik mijn vliegticket had geboekt, ben ik me gaan verdiepen in het land en bleek dat je ook goed kunt trekken in de bergen van Japan. Dat is nu mijn plan geworden. Een week trekken en de rest zie ik wel. In ieder geval een paar dagen Tokyo. Hier vlieg ik toch op. De trek die ik ga doen, is die van Tate-yama naar Kamikochi, door de Hida bergen of ook wel de Japanse Alpen. Dat is een vrij bekende trek. Het voordeel van deze trek is dat je geen tent mee hoeft te nemen. In de zuidelijke Japanse Alpen heb je ook een lange trek die zonder tent kan, maar deze lijkt me mooier. Waar ik even aan twijfelde is trekken in noord Japan. Schijnt echt wildernis te zijn, maar daar ontkom je er niet aan om een tent mee te nemen als je langer aaneen wilt trekken. Bovendien, je kunt er beren tegenkomen. Niet mijn ding. We gaan het zien. 

Wanneer ik terug kom, heb ik Judith en de kids drie weken niet gezien. De afgelopen week was Judith met de kleintjes bij haar vader en moeder in Son en Breugel en hebben ze een weekje gekampeerd. Voor Finn en Elim de eerste keer in een tent; over tenten gesproken. Finn heb ik eergisteren nog gesproken over de telefoon en hij kon maar niet ophouden over het feit dat ze in de natuur hadden gelopen. Judith was het ook opgevallen. Hij vindt de natuur (nu) prachtig. Wie weet is de liefde voor de natuur blijvend. 

Net voor het eerst wat te drinken aangeboden gekregen in het vliegtuig. Lang leve code sharing. Ik had AirFrance geboekt, maar blijk nu te vliegen met de JAL. Gelukkig met de JAL om twee redenen: geen AirFrance met zijn waardeloos voedsel en arrogant personeel en nu gewoon tussen de Japanners. Dus ook Japanse zoutjes net bij mijn cola met een tissue van rijstpapier.

Tsja, Japan. In mijn persoonlijke geschiedenis neemt Japan misschien een net iets andere positie in dan veel andere Nederlanders (zie ook mijn reisverslag van Indonesië in 2005). Misschien niet veel, maar toch een wat ander gevoel. Wat de Duitsers zijn voor veel Nederlanders, zijn de Japanners voor de Indo's. Een deel van mijn familie heeft in de jappenkampen gezeten gedurende de Tweede Wereldoorlog en na de oorlog gevochten voor het KNIL (Koninklijke Nederlandsch-Indisch Leger). Een half-oom van mij, Karel Bouwens, schijnt bij de spionagedienst te hebben gezeten. Volgens mijn moeder hadden mijn oma, zijn stiefmoeder, en hij veel discussies over het werk dat hij deed. En je kent een paar wrede verhalen uit de familie. Ten aanzien van de Duitsers is dat weer anders waar het gaat om de familieverhalen. Mijn vaders kant zat in diep Friesland. Heb niet het idee dat hun veel overkomen is, hoewel daar ook wel wat verhalen overgeleverd zijn en het vast ook moeilijk zal zijn geweest, maar meer van het type opvallende gebeurtenissen, zoals het vorderen van vee en paarden, het verbouwen van eigen tabak op de mesthoop, (altijd) onderduikers bij de buren en de bevrijding door Canadezen. Bij mijn moeders kant is dat: het jappenkamp, ratten eten, rijst stelen, eerste man gestorven na tewerkstelling aan de Birma spoorlijn, onthoofdingen, dood van een baby, tweede man overleden, berooid naar Nederland et cetera. Dus voor mij; de Mof wreed in de geschiedenisboekjes, de Jap wreed in de familieverhalen. 

Toch, het is maar theoretisch ergens. Want Japanners heb ik voornamelijk gezien als de groep toeristen afkomstig, naar je gevoel, uit een totaal andere wereld. In het jaar 1971 waarin ik geboren werd, protesteerde cabaretier Wim Kan nog tegen de komst van de keizer naar Nederland. Hopelijk ga ik er nu een wat realistischer beeld van krijgen, net als van Duitsers die als je ze leert kennen veel hoffelijker zijn dan Nederlanders. Kan haast ook niet anders dan fascinerend zijn. 
Comments