Sophon's short reviews

The Sophon Review of Books

(c) 1999 S. C. Schuster, All rights reserved.

Most of the reviews in this section have been submitted for publication to Editor's Choice.


The Canberra Times

  8, 2000
Review by Professor George Stern.


by Shlomit C. Schuster.
Praeger Publishers. 1999
LC 99-13432. ISBN 0-275-96541-4. C6541

If Sigmund Freud is the patron saint of psychotherapists, Gerd B.
Achenbach is that of philosophical counsellors. Achenbach (b. 1947) is a
German philosopher who started "open conversations" with "visitors" in 1981.
From there, he developed a theory and application of philosophical practice
that has now spread from Germany to the Netherlands, Norway, Britain, the US,
Canada, Israel, Australia and other lands.

In the book under review, Shlomit Schuster traces the roots of
philosophical practice back to the Pythagoreans and to Socrates. But the
modern underpinnings of the system belong to such figures as Jean-Paul
Sartre, Karl Jaspers, Susan Sontag and - my personal favourite - the
iconoclastic social philosopher Ivan Illich (b. 1926).

All of the above, Achenbach and Schuster included, are critics of the
institutionalisation of facets of human nature, notably the human
psyche. As Schuster writes: "My own experience as a student of ... a
psychoanalytic variation of occupational therapy was one of
disappointment with the psychotherapeutic establishment." Dr Schuster's
independent studies converged with those of Achenbach and resulted in
the establishment of the non-profit International Society for
Philosophical Practice and Counseling (ISPP).

Dr Schuster's book is in two parts. The first (125 pages) deals with the
historical development of philosophical counselling and its theoretical
framework. The second (60 pages) describes philosophical counselling in
action with nine people (in pre-Achenbach terminology, "case studies").
The book also contains a fourteen-page bibliography and an extensive

When I met Dr Schuster in Israel two years ago, I was impressed by her
calm and accessible personality. Her book is a perfect reflection of
that personality. Written in a warm, reflective style, it is both a
reasoned critique of standard psychotherapeutic methods and a convincing
exposition of philosophical practice. But beneath the lucid narrative
of the book you also glimpse profound scholarship and a sharp intellect.

I believe that philosophical practice is destined to be the new standard
for helping people through their doubts and crises. I believe equally
that Dr Schuster's book will shine as the standard work in the field.


Excerpts from Prof. Jerome Gellman's review of

Philosophy Practice

Iyyun, The Jerusalem Philosophical Quarterly

49 (July 2000): 333-339.

This book is an impressive explanation and justification of the growing profession of philosophical practice. In it, Shlomit Schuster offers philosophical practice as an alternative to psychological therapy.

Clear, erudite, and well argued, this work grants the reader a lucid understanding of this new practice and its rationale. Philosophers, in particular, will gain by discovering here a fresh employment of philosophy that raises questions about their understanding of the enterprise in which they engage.

The reader might want to begin with the fascinating eight chapters of reports to get a concrete understanding of what philosophical practice is about. In these reports, we read of Schuster's meetings with people who are suffering because of personal problems or general, existential angst. We meet Daniel, who suffers from insomnia, and Simone, who describes herself as alienated from others and from life. There is Yoni, of "weak ego," and David, feeling guilty over his ex-wife's death in a car crash. Yaela is beset with severe depression, and Sarah seeks a philosophy of life, at an advanced age. William has deeply disturbing dreams on a regular basis, and Natalie is overweight and full of anger.

Schuster's practice itself is far richer than philosophical practice. Schuster makes liberal use of literature, religious thinkers, and psychological insights of existentialist philosophers, alongside philosophical views. The impressiveness of Schuster's reports can be attributed to her eclectic reservoir of knowledge and not only to the philosophical side of her practice.

Jerome (Yehuda) Gellman

Department of Philosophy, Ben-Gurion University of the Negev


Philosophy Practice: An Alternative to Counseling in Psychotherapy
Am J Psychiatry 2002 159: 1075-1076. 

Reprints are not available; however, reviews can be downloaded

The American Journal of Psychiatry

is the official journal of the American Psychiatric Association 




The characteristics the author outlines for the nature of the client-philosopher
relationship come close to those of the vast psychotherapeutic debate in
both psychodynamic and even recent behavioral literature. Schuster emphasizes
"seeing the illness from inside," a facet of psychotherapy that empathy
research has worked on. "Positive reciprocity," "dialogue," "intellectual
love," and "critical wonder" are elements that go along with the recent
trend in psychotherapy research to render the patient with more symmetry
of the therapeutic situation and more joint methodological responsibility.

About a third of the book is dedicated to narratives. In this chapter the
author resumes the idea of the bird's-eye view on oneself by means of philosophy,
explaining such famous narratives as those of Augustine, Thomas, Montaigne,
and Rousseau as walking on high places to overlook and to find the eternal
in the elapsing, the general in the particular, the Zeitgeist manifestation
in the personal life history. This would be a necessary part of growing
self-awareness, an aim of Jasper's "existential enlightenment," which acts
against man's alienation.

The narratives illustrate the spirits and intentions of philosophy practice
very well. The main impression is the gain of coherence, reconciliation
with those features of the self, the life history, or the situation with
which the individual has been cross, which is helped greatly by the avoidance
of "psychopathologization" of problems.

To sum up my impression of this book, there are useful intentions and procedures
outlined in philosophy practice, foremost among them putting the client's
problem into a wider frame of philosophical aporias.


setstats 1--------------------------------------------------------------------------
The Philosophy of Philosophical Practice, March 16, 2000
By Sebastian Slotte (University of Helsinki, Finland) -

Review: Shlomit Schuster; Philosophy Practice: An Alternative to Counseling and Psychotherapy

Modern philosophical counseling started in the beginning of the 1980's when Gerd Achenbach opened his practice in Cologne, Germany. Since then philosophical counseling has spread all over the world and there are approximately over two hundred philosophical counselors giving philosophical advice and discussing various philosophical issues with clients. While the media has paid attention to this quite new phenomena many academic philosophers and other professionals in counseling are not so enthusiastic about this new form of philosophy. Shlomit Schuster's book Philosophy Practice: An Alternative to Counseling and Psychotherapy is a long awaited English introduction to philosophical counseling and the practice of understanding life in all its richness with the aid of philosophy. Schuster's book is not the only one published recently on the topic but unlike its competitor, Lou Marinoff's Plato not Prozac, it is not only directed at potential clients but to a critical and philosophically educated public as well. The book starts with tearing down a common presupposition about philosophical counseling on a topic which is scrutinized throughout the book namely the prejudice that philosophical counseling is a hybrid of philosophy and psychology or psychotherapy. "Many people who think, speak, and write about philosophical practitioners refer to them as though they were therapists in the usual sense of the term", Schuster writes and devotes the first chapter of this book to oppose that particular idea. And Schuster succeeds in proving her point by demonstrating that the relationship between counselor and counselee is dialogical and dialectic not authoritative and hierarchical. The first, theoretical, part of the book focuses on the historical setting of philosophical practice, contemporary philosophical practice and the justification of the nonclinical approach of philosophical counseling. These issues are related in that the false assumptions that philosophical counseling is a form of therapy and that life-problems should be treated by psychologist rests on the uncritical medicalisation of everyday problems. Schuster defends her case with interesting and illuminating examples as well as referring to a wide range of psychological and philosophical sources. The second part deals with case histories from Schuster's own practice. It is quite surprising to find out that the cases and the problems discussed do not differ from what one probably would meet in psychotherapist or psychiatrist practices. For instance "Daniel" suffers from insomnia, "Simone" from alienation and "William" from nightmares. Schuster's does not treat problems as illnesses and occasionally she even points out that what is thought of as a problem is often only that by reference to a certain conception of it, imposed upon the client by others. Of the many approaches to philosophical counseling that are presented, Schuster defends Achenbach's understanding of philosophical counseling as an open-ended inquiry. Schuster writes that the significance of "philosophy consultations is that instead of classifying the visitors' problematic situations as complexes or deviations, the consulting philosopher considers their situation unique, and for that reason not to be understood through generalizations or reduction." The philosopher's task is, according to Schuster, to help the counselee or visitor to think through her situation and replace the problem with philosophical understanding. Unfortunately I do not have the space to go into details, readers have to take my word that Schuster succeeds to show the importance of philosophical understanding of life-problems or problems in life. Besides being an introduction to philosophical counseling "Philosophy Practice" also has something to say about the nature of philosophy itself. It invites to think through topics such as "truth", "understanding" , and "wisdom". As a researcher in philosophy I strongly recommend Schuster's book to everyone interested in philosophical counseling, philosophers and students of philosophy and professionals in other fields of counseling as well. An extra plus must be added for the fluent and entertaining style.

Sebastian Slotte, researcher Department of Philosophy University of Helsinki E-mail:



Jrg. 10, nr.3, Juni-Juli 2000, pp.49-50.

Boekbespreking (in Dutch)


Philosophy Practice: An Alternative to Counseling and Psychotherapy, Westport, Conn: Praeger (1999) geschreven door Shlomit Schuster


Shlomit Schuster geeft pas op de laatste bladzijde van haar boek prijs wat voor haar de essentie is van de filosofische praktijk. Deze biedt hoop door haar onbevooroordeelde onderzoek naar de vragen en problemen van individuen. Zij biedt de hoop dat er veel meer mogelijk is door het denken en de vragen niet te begrenzen. (blz.186)

Schuster opende in 1989 haar filosofische praktijk in Jerusalem. Zij introduceerde deze manier van werken in Israël en kan daarmee een echte pionier worden genoemd. Ze schreef al verschillende artikelen en nu is dus haar eerste boek verschenen.

Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel beschrijft Schuster de ontstaansgeschiedenis van de filosofische praktijk en de theoretische achtergrond. In het tweede deel geeft ze een boeiende beschrijving van een aantal praktijkvoorbeelden.

De theoretische discussie is beperkt gebleven tot een overzicht van de meest elementaire kenmerken. De reden hiervoor is dat Schuster niet alleen vakfilosofen maar ook een breder publiek dat niet filosofisch geschoold is voor de filosofische praktijk wil interesseren. Toch beslaat deze discussie meer dan de helft van haar boek en behandelt ze achtereenvolgens de filosofie als een alternatieve praktijk, de klassieke voorbeelden van de filosofie als praktijk, de filosofische zorg en de filosofische levensbeschrijving.

De filosofische praktijk is volgens Schuster een volwaardig alternatief voor de psychologische counseling en de psychotherapie. Zij kan een plaats zijn waar het leven, de wereld, het ik, aan een kritische beschouwing onderworpen kan worden. Hier is zij filosofie in haar meest universele betekenis,dit in tegenstelling tot de academische filosofie die of analytisch, existentieel, fenomenologisch of postmodern is.

De filosofische praktijk heeft vele voorgangers, maar is zo’n twintig jaar geleden opgekomen als een nieuwe loot aan de filosofieboom. Het is een hedendaagse poging om filosofisch denken te verbinden met de dagelijkse beslommeringen.

Schuster hoopt dat de onafhankelijkheid van de filosofen van de academische instituten niet alleen een voordeel oplevert voor de filosofen zelf en hun cliënten, maar bovendien een positief effect zal hebben op de academische filosofie.

Gerd Achenbach en zijn volgelingen stellen dat filosofen geen therapeuten in de gebruikelijke zin van het woord zijn, hoewel wat ze te bieden hebben een alternatief en een aanvulling kan zijn op de psychotherapie.

Haar eigen praktijk karakteriseert Schuster als “trans-therapeutisch”, omdat het bestaat uit activiteiten die geen therapie zijn, maar desalniettemin welzijn kunnen bewerkstelligen. Zij is van mening dat er verschil bestaat tussen het woord therapie om de praktijk van een psychotherapeut te beschrijven en het woord “counseling” zoals dat wordt gebruikt in de filosofische praktijk. Filosofen beschrijven deze als een filosofische manier om mensen te helpen, het zijn open concepten zonder bijbetekenissen van ontwikkeling, groei, herstel en genezing zoals het woord therapie deze met zich meedraagt. Schuster ziet de plaats van de filosoof als een neutrale filosofisch opvoeder in het belangenconflict tussen artsen, psychologen en patiënten.

Het is voor haar logisch dat counselors die de niet-klinische aanpak van Gerd Achenbach gebruiken en de algemeen geaccepteerde klinische diagnose ontwijken, dat zij desalniettemin moeten onderscheiden tussen cliënten die ze wel en welke ze niet kunnen helpen. Volgens haar kunnen mensen die lijden aan een ernstige cognitieve stoornis of zij die om welke reden dan ook niet in staat zijn tot communiceren niet door filosofen geholpen kunnen worden. Aan de andere kant kan een empatisch luisterend oor een grote hulp zijn voor mensen die in nood verkeren.

Schuster stelt duidelijk dat ze in haar praktijk de wijze van werken van Gerd Achenbach aanhangt. Verder zijn ideeën van Martin Buber, Jean-Paul Sartre, Michel Foucault en Karl Jaspers belangrijk voor haar manier van werken.

In hoofdstuk twee geeft Schuster een historische schets van de filosofische praktijk die lang voor Socrates al met de Pytagoreërs begon. Zij hadden al een filosofie voor het leven.

De moderne filosofische praktijk begon in 1981 in Duitsland met Gerd Achenbach. Daar Schuster zichzelf ziet als een volgeling van hem geeft ze een duidelijke uiteenzetting van zijn wijze van werken. Achenbach stelt dat de filosofische praktijk geen methode nodig heeft, zij ontwikkelt de methoden zelf, zij heeft geen theorieën nodig, zij ontwikkelt ze zelf.

Een andere pionier op het gebied van de filosofische praktijk is Alexander Dill die zijn praktijk in 1984 in Berlijn begon. Zijn praktijk kan worden gekarakteriseerd als een “therapie voor een zoektocht naar de waarheid”. Dill is beïnvloed door Kant, het existentialisme, het poststructuralisme en symbolisch filosofische ideeën.

Petra von Morstein heeft sinds jaren een praktijk in Canada. Ook zij is van mening dat de filosofische praktijk mensen helpt hun problemen beter te begrijpen. Problemen worden in de filosofische praktijk meer veranderd dan geëlimineerd. Zij accepteert geen therapeutisch succes op de wijze zoals de psychotherapie dit doet. Zij gelooft dat het niet mogelijk is jezelf te begrijpen als je niet de basisvragen op het gebied van de ethiek en de godsdienstfilosofie voor jezelf hebt beantwoord.

Veel aandacht besteedt Schuster aan de filosofische praktijk in Nederland. Ze komt regelmatig in Nederland en heeft met vele filosofen die hier een praktijk hebben gesproken, daarbij niet gehinderd door een taalbarrière, ze spreekt voortreffelijk Nederlands.

In Nederland begon Ad Hoogendijk in 1986 een praktijk, enige tijd later gevolgd door Eite Veening. Deze beide praktijken kunnen volgens Schuster als representatief gezien worden voor de praktijken in Nederland.

Hoogendijk is van mening dat de filosoof moet uitzoeken welke conversatievorm of combinatie van vormen het beste is voor het gesprek met de cliënt. Hij stelt in eerste instantie vragen die niet alleen het probleem verhelderen, maar ook het filosofische wereldbeeld die de achtergrond vormt van het probleem. Hoogendijk is tot de conclusie gekomen dat er geen filosofische zekerheden zijn en dat de filosofische praktijk een manier van leven is. Hij is met de praktijk voor individuele cliënten gestopt in 1990 en sindsdien werkt hij voor bedrijven en organisaties. Hij verbindt de vragen “Wat kan ik doen?” en “Wat wil ik?” met het terrein werk.

Veening daarentegen ziet zichzelf als een vakman met denkgereedschap. In tegenstelling tot Achenbach en Hoogendijk baseert Veening zijn denken op de analytische en poststructuralistische filosofie. Hij maakt onderscheid tussen mensen met emotionele problemen en mensen met conceptuele puzzels. Alleen de laatste groep is welkom in zijn praktijk. Ook vragen van ethische en existentiële aard kunnen hem gesteld worden. Een andere eigenschap is de “metalogue”, de afstand in het denken, en het denken over het denken. Verder het denken over het gebruik van taal, waarvan Veening van mening is dat zij verweven is met macht en regelgeving.

Behalve een praktijk voor individuele cliënten bestaat er ook een Socratisch gesprek voor groepen. Deze beweging is in gang gezet door Leonard Nelson en gaat terug tot de twintiger jaren van de vorige eeuw in Duitsland. Voor Nelson is de filosofie een wetenschap en heeft ze als doel een wereldbeeld te creëren die door rationele argumenten wordt verklaard. Het verschil tussen Achenbach en Nelson is dat bij Achenbach op vragen vele antwoorden mogelijk zijn, in het Socratisch gesprek is er slechts één goed antwoord mogelijk.

De Franse filosoof Marc Sautet begon met een filosofisch café in Parijs in 1992. Vergelijkbaar met Achenbach zijn er slechts weinig regeltjes waaraan de discussie moet voldoen. Gediscussieerd wordt er over een onderwerp dat door het publiek op democratische wijze is gekozen. Het filosofische café vond navolging in vele landen. Zelf leidde Schuster filosofische cafés waarin ze het boek van Gaarder “De wervan Sophie” besprak.

Uit de gesprekken met filosofen trekt Schuster de conclusie dat de filosofische praktijk biedt wat de filosofie geacht wordt te bieden; namelijk vrij zijn van vooroordelen, vrij zijn van verkeerde denkbeelden, vooringenomenheid en van de overmoed alles te weten.

De filosofische praktijk verschilt van de wijze waarop de psychotherapeuten, de psychoanalytici en andere werkers in de geestelijke gezondheidszorg haar gebruiken. Schuster gebruikt in haar sessies met cliënten ideeën van verschillende filosofen, van Plato, Augustinus, Sartre en vele anderen. Ze laat zich niet vastleggen, ideeën uit de gehele rijkdom van de filosofische geschiedenis kunnen in aanmerking komen om te worden besproken.

Op één manier verschilt de praktijk van Schuster van de andere. Ze heeft een telefonische hotline, een telefonische hulpdienst voor ethische dilemma’s en existentiële problemen. Diverse malen werd ze op deze wijze o.a. geconfronteerd met mensen die het leven niet meer zagen zitten. Ze is van mening dat filosofische argumenten belangrijk zijn op het terrein van het voorkomen van zelfdoding. Ze ziet daarvoor speciaal een taak voor de filosofische praktijk, immers daar is het taboe opgeheven dat er in het dagelijkse leven nog steeds rust op de zelfgekozen dood.

De rode draad in het hoofdstuk over de filosofische zorg is liefde en vriendschap. In dit kader past dan ook de reflectie op onderwerpen als goedheid, rechtvaardigheid, liefde, etc. Een filosoof kan zijn cliënt aanmoedigen over deze concepten na te denken en zijn eigen zienswijze te formuleren.

Niet alleen Laing maar ook anderen hebben ontdekt dat liefde en vriendschap uitermate behulpzaam kunnen zijn en dat niet alleen voor de cliënt. Al in de Middeleeuwen was liefde een voorwaarde om de realiteit te kennen. De macht van vriendschap is vooral zichtbaar in de zelfdodingspreventiehulpdienst van de Samaritanen. Effectief bleek vooral het aanbieden van vriendschap, meer nog dan het aanbieden van een oplossing voor het levensprobleem.

Verder zijn voor de filosofische praktijk van belang de communicatie en de dialoog. Zonder dialoog is er niets. De filosoof mag zijn ideeën niet aan zijn cliënt opdringen, hij mag slechts empatisch luisteren en begrijpen. De cliënt kan reageren op de ideeën die de filosoof aandraagt. De cliënt kan op deze wijze tot nieuwe inzichten komen.

Schuster hoopt dat cliënten uiteindelijk zoveel plezier hebben aan het filosoferen dat ze, nadat het probleem waarvoor ze in eerste instantie bij haar aanklopten, bij haar blijven komen alleen maar om het filosoferen zelf dat een manier van leven is geworden. Jammer vind ik dat ze niet vermeld of ze al zulke cliënten heeft.

Schuster schrijft verslagen van haar sessies met cliënten. Het beschrijven van deze sessies roept nieuwe vragen bij haar op en helpt haar de problemen te verhelderen. Zij laat de plaats van het gesprek afhangen van de cliënt al geeft ze de voorkeur aan haar eigen studeerkamer, maar sommige onzekere mensen voelen zich meer op hun gemak in een café of bij henzelf thuis.

De enige voorwaarde die Schuster stelt aan een cliënt voor een filosofisch gesprek, en daarin verschilt ze duidelijk van Veening, is dat de cliënt bereid is tot een dialoog.


Het meest interessante deel van haar boek vind ik het tweede deel, waarin ze een achttal portretten schildert uit de honderden cliënten die ze de afgelopen elf jaar in haar praktijk heeft ontvangen. Het echte leven is nu eenmaal interessanter dan de theorie, en bovendien niet in hokjes te vangen.

Het zijn verhalende beschrijvingen; om vertrouwelijke informatie te beschermen heeft Schuster een aantal dingen veranderd zonder de filosofische waarheid geweld aan te doen.

In de portretten komt naar voren dat de problemen van mensen die de filosofische praktijk bezoeken divers zijn. Slapeloosheid, depressie, relatieproblemen, zelfdoding, de onderwerpen zijn net zo veelzijdig als het leven zelf. De redenen om de filosofische praktijk te bezoeken blijken in Israël niet anders te zijn dan in Nederland, immers de filosofische vragen aan het leven zijn universeel.

Schuster laat zien hoe ze samen met haar cliënten de problemen aanpakt, hoe ze zich bij de wensen van haar cliënten aanpast als die met bepaalde filosofische ideeën niet uit de voeten kunnen. Haar doel blijft steeds een individuele oplossing te vinden voor haar cliënten. In de acht portretten kijken we over haar schouder mee, we kunnen het met haar aanpak eens zijn of oneens, maar dat is het mooie van de filosofische praktijk, er is nooit maar één juiste oplossing of aanpak. Misschien is dat wel de grootste charme van deze filosofische telg.


Philosophy Practice is een boek dat aantrekkelijk is voor zowel vakfilosofen als geïnteresseerden. Het geeft een goede inleiding in de ontstaansgeschiedenis van de filosofische praktijk en de theoretische achtergrond.

Interessanter zijn de portretten, waar Schuster ons een kijkje in haar filosofische keuken gunt. Vragen als “Wie gaat er nu naar een filosoof?”, “Waarom gaat iemand naar een filosoof?” en “Wat kan die filosoof voor mijn probleem betekenen?” worden misschien niet letterlijk beantwoord, maar er wordt een goede doorsnee gegeven van het werk in een filosofische praktijk.

Haar boek kan worden beschouwd als een uitnodiging om een filosofische dialoog met uzelf of een filosoof te beginnen. Het is interessant om dit boek naast de andere boeken te leggen die de afgelopen jaren al over de filosofische praktijk zijn verschenen. Het zou goed zijn als dit boek in het Nederlands zou worden vertaald, zodat het voor een nog breder publiek beschikbaar komt.


Will Gerbers


Konzeptionen und Probleme der Philosophische Praxis
by Michael Zdrenka
Schriftenreihe zur Philosophischen Praxis Band IV
Jurgen Dinter, Cologne
ISBN 3-924794-37-5
Reviewed by Shlomit Schuster
Michael Zdrenka described in his German mother language,
in an excelent and comprehensive manner, a diversity of practices.
Mainly in Germany, but also on an international scale.
He critically questions Dr. G. B. Achenbach's practice
and compares it with the philosophical practices of G. Witzany
and S. Schuster.
Of particular interest is the section "Die Stellung zur Psychotherapie" in
which references to Th. Macho, M. Winkler-Caliminus, A. Jaklin, A. Hoogendijk
and others show the eminence of the non-therapy paradigm of the philosophical
practice dialogue.
The book includes an extensive bibliographical listing of books and
articles by Achenbach and other practitioners in the German language
domain. Also its listing of practitioners in other European countries and
even other continents makes this book a rich source for researchers in
philosophical practice.

Diverse topics:

The Dynamics Of Power in Counselling and Psychotherapy:
Ethics, Politics and Practice 
By Gillian Proctor (email )
PCCS Books, 2002, ISBN 1898059403
Reviewed by Roger Casemore, FBACP, FCIPD, Senior 
Teaching Fellow and Director of Counselling and Psychotherapy Courses at Warwick University
THIS VERY timely book examines in a 
scholarly way the concept of power in
therapy. The style and structure of the
book do show its origins in PhD research
by the author, but it is nonetheless easily
accessible. It is a useful rejoinder to those
who, in their naively, claim that the
therapeutic relationship is one of equality
in which power does not exist, and as a
useful reminder to those who acknowledge
its presence yet need to be constantly
ensuring that power in the therapist and in
the therapeutic relationship does not
become abusive.
The book explores the different aspects
and dynamics of power in therapy. It then
looks at the theoretical and historical basis
of different notions of power and its use
and abuse from Machiavelli onwards,
from both structural and post-structural
perspectives. The author usefully explores
the danger of therapy being perceived as a
means for social control and the
importance of seeing therapy as a
revolutionary process. Of particular
importance for all practitioners are the
sections on power, and the dangers of its
inappropriate use and abuse, from the
cognitive behavioural, person centred and
psychodynamic perspectives. One area that
does appear to be missing is an
exploration of the possible tyranny of self-
actualisation and how clients might
experience the therapist's insistence on
growing and changing as an abuse of
I enjoyed reading this book and being
challenged by it and I recommend it to
experienced practitioners as a reminder,
and to new therapists and trainees as an
essential aid, to developing ethical practice.


setstats 1
Searching for Emma: Gustave Flaubert and
Madame Bovary
by Dacia Maraini
Translated by Vincent J. Bertolini
University of Chicago Press, 1998
ISBN: 0-226-50430-1
Reviewed by Shlomit Schuster
Madame Bovary is rejuvenated with new relevance. Maraini shows
Emma Bovary as a 19th century herald of female rebellion and liberty.
In spite of Flaubert's conservatism, sexual repression is exposed as a
source for Emma's depression. Flaubert's words, in which he identifies
himself with Bovary, are found ambivalent.
This interesting and scholarly analysis shows Louise Colet's influence
on Flaubert and consequently also on Emma's character. Maraini's search
in the correspondence of Flaubert and Colet, and other contextual relevant
writings makes Searching for Emma a compulsory reading for literary
experts and others a like.

Imaged-based Research: A Sourcebook for
Qualitative Researchers
Edited by Jon Prosser
Falmer Press, 1998
ISBN: 0-7507-0649-x
Reviewed by Shlomit Schuster
Prosser assembled a rich diversity of professional articles to encourage
the use of images in qualitative research. Much consideration is given to
objections of traditional, text-oriented qualitative researchers to his
approach. This illustrated book makes obvious that pictures, films, the internet,
cartoons and symbols do advance insight and scientific understanding.
Part one explains theoretical and methodological basics of visual anthropology,
sociology and psychology. Part two and three contain case studies and
applications to research processes, therapy, communication and school education.

Deconstructing Psychotherapy

Edited by Ian Parker
Sage Publications, 1999
ISBN: 0-7619-5713-8
Reviewed by Shlomit Schuster

In this fascinating collection anti-psychiatric ideals found the right
linguistic turn for their resuscitation. Parker did an excellent job in
his summary introduction and in bringing together so many different,
truly radical approaches.

Key words to understanding the personal, political, family and
psychology are the concepts: respectful, critical and dialectical.
Deconstruction as questioning, and as a process that defies definitions
is a reflective practice process.

Deconstruction is used to explore clients' problems, therapist-client
relations, and to deconstruct psychotherapy itself. Included topics are
narrative therapy, non-regulative praxis, postmodern therapy, feminist
and discursive therapy

Believed-In Imaginings: The Narrative Construction of Reality

Edited by Joseph de Rivera and Theodore R. Sarbin
American Psychological Association,
ISBN: 1-55798-521-9
Reviewed by Shlomit Schuster
This collection of articles by 20 experts is the result of a
conference organized by Rivera and Sarbin at Clark University in
1997. Most of the texts present a critical psychology viewpoint,
though also included are interdisciplinary perspectives.
The lead motif in this collection is an investigation in the origin of
erroneous memories which could be understood by applying
a narrative approach. The narrative accounts indeed seem to provide
insight in the False Memory Syndrome.
For example, UFO abductions and hallucinations obtain different
contours by questioning the nature of reality, truth, believing and
knowing. A recommended reading for professional health workers
and the educated public in general.

Open Minded: Working Out the Logic of the Soul

Jonathan Lear
Harvard University Press, 1998
ISBN 0-674-45533-9
Reviewed by Shlomit Schuster
A fascinating defense of psychoanalysis, with the aim of rescuing
and reviving Freud. By including and transcending the remarks of
Freud-bashers Lear aims to create a non-dogmatic psychoanalysis.
The narrow minded dogmatism of professional philosophy and
psychoanalysis are denounced.
Re-questioning the logic of the soul is elementary in the search to justify
the unconscious as a reasonable explanation for human irrationality.
Plato and many other philosophers explored these obscured meanings
in human consciousness, but not as Freud. In spite of its philosophical
charm, Lear's concepts might turn out in the eyes of critics the latest
invisible high couture for the emperor-psychoanalyst from Vienna.

Young Children, Videos and Computer Games:
Issues for Teachers and Parents
Jack Sanger , Jane Wilson, Bryn Davies, and Roger Whitakker
The Falmer Press, 1997
ISBN 0-7507-0-701-1
Reviewed by Shlomit Schuster
Whereas computer-screen events are instantly blamed as the
source for youth delinquency, there is however still a lack in research
that demonstrates how information technology (IT) shapes the thoughts
and lives of young children.
Although Sager & Co. do not provide by their qualitative research final
answers on this matter, much can be learned through their interviews with
children, parents and teachers how children relate to IT.
Interviews with over 100 children show that the youngsters are well aware
of difference between facts and virtual "reality". Sanger argues that a
greater involvement of teachers and parents in the use of IT in education is
needed to make the computer screen as beneficial as it can be.

  • If you have comments, suggestions, or a request to review a book , or want to submit a book review for publication at the Sophon Review of Books email me at
Shlomit Schuster