Samuraje

    Słowo samuraj pochodzi z japońskiego wyrazu samurau, oznaczające ‘być w służbie’. Osoby, posiadające ten tytuł, określano także później chińsko-japońskim słowem buke albo bushi (walczący rycerze). Samuraj był japońskim wojownikiem wysokiej rangi, mającego w posiadaniu wasali. Jego początki uważa się jako konnego łucznika, posługującego się zręcznie mieczem i łukiem. Jako warstwa społeczna samuraje wyodrębnili się około X–XI wieku. Pełnili służbę wartowniczą, bronili granic, uczestniczyli w wojnach domowych. W miarę upływu czasu uzyskiwali liczne przywileje i ich znaczenie wzrastało. Tytuł samuraja stawał się dziedziczny. W XII wieku zdobyli faktyczną władzę w Japonii. Stało się to roku 1192. Rozpoczęły się rządy bakufu ("rząd pod namiotem", japońska feudalna administracja wojskowa), trwające przez 700 lat.  Władzę nad krajem posiadał wtedy shōgun - naczelny wódz z obozu wojennego. Bakufu zapoczątkował pierwszy shōgun Yoritomo z rodu Minamoto. Nosiły one nazwy od siedzib shōgunów lub nazwisk ich rodów.  Wkrótce warstwa samurajów zaczęła się różnicować. Około XIV w. wysocy urzędnicy administracji terytorialnej z rodów samurajów stali się udzielnymi książętami zwanymi daimyō. W zasadzie byli podległymi shōgunowi. W XVII wieku wśród samurajów ustaliła się hierarchia według stopnia zależności od shōguna i cenzusu majątkowego (mierzonego według ilości ryżu otrzymywanego od seniora lub ściąganego od chłopów). Honor rycerski - bushidō, nie zezwalał samurajowi na pracę zarobkową. Samuraj, który utracił swego seniora, stawał się rōninem. Po rewolucji epoki Meiji (1868–1912) zniesiono między innymi w 1869 roku tytuły samuraja i bushi, a w 1873 roku wypłaty ryżu. Mimo protestów warstwa samurajów została formalnie zlikwidowana.

Comments