tot sol

poesia occitana 

retorn

Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

Tot Sol


Sol, me daissas sol com'un nen
E las mieunas paraulas se perdon
Me sarri de tu per plorar sus ton sen
E las mieunas paraulas s'envolan.
Ta boca dis dels mots falords
Que volontan tuar nostre amor
Amiga, cal pas me nafrar lo còr.
E las mieunas paraulas s'atudan.
Me dises:mas de que soi per tu?
De que fau dins aquel monde?
Vòls pas dintrar dins la ronda
Vòls n'en finir amb la quite paur.
E las mieunas paraulas s'abocan.
Me dises qu'as perdut lo gost.
Tornas e viras dins la cosina
Sens remirar l'ort enfestolit.
Praquo, un castel ai bastit
A las parets de las rimas garèlas.
E disi las mieunas paraulas.
Per vincir lo mal e la mort!
Per vincir lo poison de l'arma.
E disi que caldria tot quitar.
Per caminar coma un cop èra...
E disi que nostre amor es fort,
Coma al temps de la joventut
E las mieunas paraulas se perdon.
Alara escoti la nuech prigonda
La mieuna aurelha sus ton còr  
Las mans sus tas ancas moflas.
Que sentissi l'alba montar
Coma une saba blanca.
E las mieunas paraulas s'enauran.
Per clavelar l'ombra del temps.