La Lenga
 

retorn

 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition


La lenga


Morta o viva sus mon còr

La reina amudida

Los mots se pèrdon
Oc s’es perdut
En terra desconeguda
Venguèt lo mot mut e fat
Lo mot primier se n’es anat
Lo vertadier d'una longa tièira.
Ca en lai, sabi pas ont.
Volem pas cap biure a la font
Me lo dison las pòts ponchudas
Qu’aqueste mond , me l’an raubat
Pòt contunhar l’ ora borruda .
Sens ma lenga soi un esclau.
Los mèstres jetèron la clau.
E la reina occitana falorda
Tremola nusa sul trepador.
Qual li passaria un vestit. ?
Al nord, an totjorn mentit.
Qual gausaria cantar l’Amor ?
Savi que ieu n’en soi pas digne.
Ma renegada, fasètz un signe,
Que pause qualques mots garrèls
Coma se fasia als temps bèls
Quora florissian  ta cabeladura,
Uei savi pas  ço que n’enduras
Ausissi pas que las « parla- duras »
Davant tu soi un maladrech...
Ajas pas paur, soi coma un nen
Voldriai just chucar al teu sen
Los milas mots abandonnats.
Ni pel plaser, ni per argent,
Ni per jogar l’ase  savent,
Ni per la  gloria d’un carnaval.
Virèt lo temps, cambièt lo temps.
S’es demesit lo meu ostal.
La neu  esclafèt la teulada.
Lo cel  far missanta astrada
Avem jetat los mots vermèlhs
Per jogar la darrièra  scèna.
Mitat Ginhòl , mitat Pagnol.
Virèt lo vent, cambièt lo temps
Per far d’enfants, cal far l’amour
Per far l’amour cal s’enauçar.
Per s’enauçar caldria dels alas
Dels mots leugiers coma las plumas
De l’encra negra coma l’ebèn.
Caldria un papièr doç e caud.
Coma ta pel, coma la sang.
Nos caldria te vestir de seda
E ausar cridar contr’al vent.
Desvergonhar nostre talent.
Virar lo temps, cambiar lo sòrt.
E abraçar la dòna bèla.
Aurai pas paur ma miga vielha.
De potonar ton còrs rufat.
Ploratz pas bèla estavanida.
Per tu cremarai dins la nuech
D’unas freulas aluquètas d’aur.
Que m’espintarai dins lo còr.
Sens daissar rajar las lagrèmas.