Welkom‎ > ‎

Wat is taize

Taizé is een klein plaatsje in Frankrijk. Klein in formaat maar wereldberoemd door het naastgelegen oecumenisch klooster dat jaarlijks meer dan 60.000 jongeren van over de hele wereld ontvangt. Maar wat maakt dat klooster nou zo bijzonder? Waarom trekken jongeren er ieder jaar weer op uit om naar Taizé te gaan?

Het begin
Alles begon in 1940. Frère Roger was 25 jaar. Hij verliet zijn geboorteland, Zwitserland, en ging in Frankrijk, het land van zijn moeder, wonen. Jarenlang had longtuberculose hem aan huis gekluisterd. Tijdens deze lange ziekte rijpte in hem de roeping om een gemeenschap te beginne.
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was hij er van overtuigd dat hij mensen moest bijstaan die hulp nodig hadden. Zijn grootmoeder had dit ook gedaan tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorpje Taizé, waar hij zich vestigde, lag dicht bij de demarcatielijn die Frankrijk in tweeën deelde. Het was een goede plaats om vluchtelingen op te vangen. Vrienden in Lyon gaven het adres van Taizé door aan mensen die een schuilplaats zochten
Dankzij een bescheiden lening kon frère Roger een huis met bijgebouwen kopen in Taizé. Het had al jaren leeg gestaan. Hij vroeg een van zijn zussen, Geneviève, hem te komen helpen. Onder de mensen die zij opvingen waren ook joodse vluchtelingen. De materiële omstandigheden waren armoedig: er was geen stromend water, drinkwater moest bij de dorpsput gehaald worden. Het voedsel was karig; er was vooral soep van maïsmeel, dat bij de naburige molen niet veel kostte.
Uit respect voor de mensen die bij hen onderdak vonden, bad frère Roger alleen. Vaak ging hij ver van huis het bos in om daar te zingen. Hij wilde sommige vluchtelingen, joden of agnostici, niet in verlegenheid brengen. Geneviève legde aan iedereen uit dat het beter was dat zij die wilden bidden, dit alleen in hun kamer deden.
De ouders van frère Roger wisten dat hun zoon en dochter gevaar liepen. Zij vroegen een vriend van de familie, een gepensioneerde Franse officier, een oogje in 't zeil te houden. In de herfst van 1942 waarschuwde hij dat zij ontdekt waren en dat iedereen Taizé meteen moest verlaten. Tot aan het einde van de oorlog woonde frère Roger in Genève. Daar begon het gemeenschapsleven met de eerste broeders. In 1944 konden zij naar Taizé terugkeren.

De eerste broeders
In 1945 begon een jonge man uit de streek een stichting voor kinderen die in de oorlog hun familie verloren hadden. Hij stelde de broeders voor er een aantal in Taizé op te nemen. Maar een mannengemeenschap kon geen kinderen opnemen. Toen vroeg frère Roger zijn zuster Geneviève om terug te komen naar Taizé om voor hen te zorgen en hun moeder te worden. De broeders ontvingen 's zondags ook Duitse krijgsgevangenen uit een kamp in de buurt.
Langzaamaan sloten een paar jonge mannen zich aan bij de eerste broeders. Op Paaszondag 1949 verbonden zeven van hen zich voor het leven aan elkaar in celibaat, gemeenschapsleven en een grote eenvoud.
In de stilte van een lange retraite tijdens de winter van 1952-53 schreef de stichter van de gemeenschap de 'Regel van Taizé', waarin hij voor zijn broeders "het wezenlijke dat het gemeenschapsleven mogelijk maakt" verwoordt.

Een 'gelijkenis van gemeenschap'
De gemeenschap van Taizé telt tegenwoordig een honderdtal broeders, katholiek en van verschillende protestantse afkomst, uit bijna dertig landen. Alleen al door haar bestaan is de gemeenschap een 'gelijkenis van gemeenschap', een concreet teken van verzoening tussen verdeelde christenen en gescheiden volken.
De broedergemeenschap leeft slechts van haar werk. ze aanvaardt voor zichzelf geen enkele gift. Persoonlijke erfenissen van broeders worden ook niet aanvaard, maar de gemeenschap schenkt ze aan hele arme mensen.
Sommige broeders wonen in achtergebleven gebieden van de wereld. Zij willen daar getuigen van vrede zijn en mensen die het moeilijk hebben terzijde staan. In kleine fraterniteiten in Azië, Afrika en Zuid-Amerika delen de broeders de levensomstandigheden van de buurtbewoners. Ze proberen liefde uit te stralen onder de armen, straatkinderen, gevangenen stervenden, bij hen die diep geraakt werden door relatiebreuken of die in de steek gelaten werden.
Vanaf 1962 zijn broeders en jongeren die door Taizé gestuurd werden, heel onopvallend op en neer gereisd naar Oost-Europa, om de mensen nabij te zijn die hun land niet uit konden gaan.

In de loop der jaren zijn jongeren in steeds grotere aantallen naar Taizé gekomen. Ze komen uit alle werelddelen en nemen deel aan de wekelijkse ontmoetingen. Zusters van St. Andreas, een internationale katholieke gemeenschap die meer dan
zeven eeuwen geleden gesticht werd, zusters Ursulinen uit Polen en zusters van St. Vincent de Paul nemen een deel van de taken op zich bij de ontvangst van de jongeren.
Er komen ook kerkleiders naar Taizé. Zo ontving de gemeenschap paus Johannes Paulus II, drie aartsbisschoppen van Canterbury, oosters-orthodoxe metropolieten, de veertien Lutherse bisschoppen van Zweden en talloze dominees en pastors uit heel de wereld.
Frère Roger stierf op 16 augustus 2005. Hij was 90 jaar. Hij werd gedood tijdens het avondgebed. Frère Alois, die frère Roger al jaren geleden gekozen had als zijn opvolger, is nu de prior van de gemeenschap.