Η ΟΣΙΑ ΘΩΜΑ'Ι'Σ (Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΕΚ ΛΕΣΒΟΥ)  Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

    H όσια Θωμαίς γεννήθηκε στις αρ­χες του Ι’ αιώνος (910-913) στην αγιοτόκο Λέσβο (Μυτιλήνη) από  πλουσίους και ευσεβείς γοvείς,τόν Μιχαηλ και την Καλή. Ήταν δε καρ­πός θερμών προσευχών των γονέων της προς την υπεραγία Θεοτόκο να αποκτή­σουν παιδί, διότι ήσαν άτεκνοι. Στη Μυ­τιλήνη ή Αγία έζησε τα 25 πρώτα χρόνια της ζωης της. Και τα υπόλοιπα στην Κωνσταντινούπολη, στην περιοχή της Χαλκη­δόνος. 'Ένας ήταν ό πόθος της Αγίας να κοσμεί την ψυχή της με την θεοσέβεια και τις αρετές του Αγίου Πνεύματος. Σε ηλικία 24 ετών πιεζομένη από τούς γονείς της - και ενώ ή ίδια ποθούσε πολύ τον δρόμο της αφιερώσεως προς τον Κύριο ενυμφεύθη. Δυστυχώς όμως ό σύζυγός της Στέφανος ήταν σκληρός,της εφέρετο με βιαιότη­τα. Πολλές φορές την ταπείνωνε. Και ή Αγία αντέτασσε στη βάρβαρη συμπερι­φορά του υπομονή, πραότητα και βαθειά ανεξικακία. Βλέποντας τις πληγές από τα κτυπήματα πού της προξενούσε ό σύζυ­γός της δοξολογούσε τον Κύριο πού την αξίωνε ενός τόσο σκληρού σταυρού, από τον όποιο μπορούσε πλούτον αρετών να καλλιεργήσει. Με την αγάπη της προσ­παθούσε να κατευνάζει τις εκρήξεις του συζύγου της. Και ποτέ δεν παρεπονείτο.Αρκετές φορές ή Αγία περνούσε τη νύ­κτα της προσευχόμενη μέσα στον ιερό Ναό των Βλαχερνών. Και αντλούσε από την επικοινωνία της με τον Θεό δύναμη για τον αγώνα της ημέρας. Προσηύχετο όχι μόνο για τα δικά της θέματα αλλά και για όλο τον κόσμο. Αγκάλιαζε με την προσευ­χή της όλους τούς πονεμένους και όλους όσους σήκωναν πειρασμούς. Επειδή δε ήξερε ή Αγία από πόνο, κατανοούσε τούς δυστυχείς και έπασχε μαζί τους. Δεν έμενε όμως στους στοχασμούς. την αγάπη της την έδειχνε και έμπρακτα. Ή ζωή της ήταν μια διαρκής θυσία και διακονία προς τούς πάσχοντας πτωχούς και ασθενείς. Όλους τούς ενίσχυε και τούς παρηγορούσε. Πα­ρηγορούσε τους πενθούντας με λόγους ελπίδος και πίστεως στην Ανάσταση. 'Ιδι­αίτερα όμως συμπαθής ήταν προς τούς ανθρώπους πού παρέσυρε ή αμαρτία και περισσότερο προς τις αποστατημένες γυναίκες. Γι' αυτές ή Αγία ήταν σωσίβιο σωτηρίας. Γιατί με τον στοργικό και αφυ­πνιστικό της λόγω τις οδηγούσε στη με­τάνοια και στο λιμάνι της Εκκλησιάς, στην αγκάλη του στοργικού Πατέρα και Θεού μας.Hταν πραγματικά ή Αγία ένας ανθρω­πος του Θεού με πλούσια αρετή και ευσέ­βεια. Είχε προσανατολίσει το βλέμμα της στη Βασιλεία των ουρανών και εφάρμοζε με ακρίβεια τις επιταγές του Ευαγγελίου, χωρίς να διαμαρτύρεται για τις δυσκολίες και τα προβλήματά της.

Για το ήθος της αυτό και την οσιότητα της την τιμούσε πολύ ό κόσμος, την άνεγνώ­ριζε ως αγιον άνθρωπο, αφού µάλιστα οι προσευχές της θαυματουργούσαν. Πολ­λοί ασθενείς µε την δύναµι της προσευχής της θεραπεύθηκαν.Σύντομα ή όσία Θωµα’ί’ς ολοκλήρωσε κατ' ανθρωπον τον αγώνα της πνευματικής της ζωης. Ό Κύριος της ζωης και του θανάτου έκρινε ότι έπρεπε να αφήσει τα εγκόσμια και να απέλθει στα σκηνώµα­τα του ουρανού χαρίζοντας της «στέφανον αθανασίας». 'Έτσι σε µικρή σχετικά ηλι­κία, 38 χρονών, όσιακά και ειρηνικά έκοιµήθη αφού έξ­επλήρωσε το χρέος της αγάπης και άφησε παράδει­γµα άγογγύστου υπομονής σηκώνοντας επί 13 χρόνια τον βαρύ σταυρό του δυσ­τρόπου συζύγου της, αλλά και αφού υπηρέτησε τον Κύ­ριο στο πρόσωπο των πτωχών και των πονεµένων.Ή ταφή της έγινε στην γυναικεία ιερά Μονή - όπου είχε γίνει ηγουμένη η µητέ­ρα της - και ώνοµάζετο «τα µικρα Ρωμαίου» ή«τα Ρωμαίου» στην Κωνσταντινού­πολι και εύρίσκετο κτισμένη στον έβδομο λόφο της Κωνσταντινουπόλεως µεταξύ των πυλών του Πολυανδρίου και της Ση­λυβρίας.Σαράντα ημέρες µετά την ταφή της έ­γινε ή ανακομιδή του ιερού της Λειψάνου και τοποθετήθηκε σε πολυτελή λάρνακα µέσα στο Καθολικό της Μονής. 'Έχουμε δε µαρτυρία ότι εφαίνοντο στα «άθλητι­κα της χέρια τα οιδήματα» από τα κτυ­πήµατα του συζύγου της. Ή µνήµη της ετελείτο πανηγυρικά στην Κωνσταντι­νούπολι κάθε πρώτη Ιανουαρίου µέχρι τον 10ο αιώνα. Μετά όμως µετετέθη η µνήµη της στις τρεις Ιανουαρίου, για να εορτάζεται µε περισσότερη λαμπρότητα, επειδή συνέπιπτε µε την Δεσποτική εορ­τή της Περιτομής του Κυρίου και την µνή­µη του Μεγάλου Βασιλείου.Ή Όσια και µετά τον θάνατό της έπι­τελούσε θαύματα. Ό τάφος της έγινε µε­γάλο προσκύνημα. Και εκεί οι πιστοί ενα­πέθεταν τις αγωνίες και τα προβλήματα τους. Εκεί λέγεται ότι έφθασε κάποτε και ό σύζυγός της κυριευμένος από πονηρό πνεύμα. Και ζητώντας χάρη και έλεος από την όσια σύζυγό του λυ­τρώθηκε από τα δαιμόνια.

Δίκαια η Αγία µας ώνοµά­σθη «προστάτις του συζυ­γικού βίου και συµφιλιώ­τρια των συζύγων». Σε µιά εποχή όπου ό θεσμός της οικογένειας διέρχεται κρί­σι και οι άνθρωποι είναι έτοιμοι µε την παραμικρή ά­φορµη να διαλύσουν τον άγιο δεσμό του γάμου, ή ά­γία Θωµα’ί’ς έρχεται να µας διδάξει το µε­γαλο µάθηµα της ανεξικακίας και της ύ­ποµονης.Ή ευγένεια, ή καλοσύνη και η άνεκτι­κότης του (της συζύγου προς την (τον) σύζυγο γίνονται κυματοθραύστης πού διαλύει όλα τα κύματα των δύσκολων στιγμών, 'Όποιος υποχωρεί πρώτος - χά­ριν του Κυρίου - είναι και ό νικητής. Και η αγάπη πάντα νικά! Λοιπόν «ανεχόμενοι αλλήλων έν αγάπη» πάντα θα κερδίζου­µε τους άλλους. Και ή ειρήνη του Χριστού θεό βασιλεύει στα σπίτια µας.

«Ανδρείως έφερες τας του συζύγου σου πληγάς και µώλωπας και πικρά σκώµ­µατα, εν άπηνεία χαλεπή και γνώμη θη­ριοτρόπω, Θωµαίς πανθαύµαστε... διό και θαυµαστως εδοξάσθης παρά Χρι­στού του στεφοδότου» (Κάθισμα Β' Στι­χολογίας Όρθρου).