Het verhaal achter Survivors on Top

Samen nieuwe toppen bedwingen en zo je kracht hervinden

Door: Se Lenssen, uit: Nieuwsbrief Amazines, mei 2010 

Sinds 2007 organiseert Wien Sillevis Smitt bergwandeltochten voor survivors van borstkanker. Zelf kreeg ze borstkanker in 2002. Het woord survivor gebruikt ze bewust: “Zo voel ik het. Ik heb dit doorstaan en overleefd. Natuurlijk realiseer ik me dat het terug kan komen, maar ik leef, daar gaat het om.” Ze vertelt hoe haar eigen borstkankerverhaal en haar passie voor de bergen bij elkaar kwamen: lotgenoten die samen nieuwe toppen bedwingen en zo hun kracht hervinden. Een interview.

Hoe ziet je eigen borstkankerverhaal eruit?

Mijn zoontje was net één jaar. Ik had hem op de arm, toen hij zich afzette tegen mijn borst. Dat gaf een raar gevoel en ik ontdekte een grote bobbel in mijn linkerborst. Foute boel, zo bleek na onderzoek. Behandelingen volgden: een borstsparende operatie, chemo en bestraling.

Ik was 34 jaar. Ik had een baan als hoofd P&O, was druk met carrière maken. Ik ben best de draad kwijt geweest na mijn ziek-zijn. Wat was dit voor boodschap? Wat moest ik ermee? Had ik iets fout gedaan? In die tijd heb ik ingezien dat ik dichter bij mezelf wilde leven. Meer in contact met mijzelf, met mijn talenten en met mijn drijfveren. Voor mezelf durven staan. Hier kwam ook een duidelijke passie naar voren: voor de bergen.

Kwam je zo op het idee wandelvakanties te gaan organiseren?

Daarbij speelden meer dingen mee. Tijdens een training in Engeland in 2004, anderhalf jaar na mijn behandelingen, kreeg ik een sterk inzicht dat ik eigenlijk wel klaar was met mijn eigen verwerken. Ik wilde hierin heel graag iets voor anderen gaan betekenen, mijn verhaal op een positieve manier doorgeven.

In september 2005 heb ik een sponsorloop georganiseerd voor Herstel & Balans (www.herstelenbalans.nl), een revalidatieprogramma voor kankerpatiënten. Zelf heb ik voor een deel mijn eigen kracht hervonden door het doorlopen van dit programma. Ik merkte hoe fijn het is om fysiek aan te sterken na de periode van ziekte. Het gaf mij mijn vertrouwen in mijn lijf en de toekomst terug. Daarnaast heeft sporten een positieve uitwerking op de geest (adrenaline!):  je wordt minder zwaarmoedig en positiever. Daar wilde ik meer van!

Toen ik met de organisatie van die sponsorloop bezig was kwam Yvette Evers op mijn pad. Zij organiseerde wandeltochten voor survivors. We hadden een vergelijkbaar ziekteverhaal. We herkenden bij elkaar de wil om iets met de hervonden kracht te doen en andere vrouwen hierbij te helpen. En dan liefst door een actieve ervaring, een nieuwe fysieke inspanning.

Tijdens een middag met onze kinderen in de zandbak ontstond het idee om een bergtocht te gaan maken, ingegeven door onze gemeenschappelijke liefde voor de bergen. Zo ontstond de eerste reis, Survivors on Top 2007. Inmiddels zijn we aan de derde reis toe. Yvette woont nu in Genève, tussen de bergen (de bofkont) en ik organiseer de reizen nu zelf.

Vertel eens iets over de tochten die jullie maken?

Belangrijk is: het gaat niet over kletteren en dat soort heftige dingen. Het zijn bestaande tochten over bergpaden. Soms wel met flinke hoogteverschillen en lange etappes, maar een fit en getraind mens kan het prima volbrengen en er is geen extra berginstructie voor nodig.

De tochten zijn inspirerend, hartelijk, positief en intensief. We lopen van hut naar hut en volbrengen vaak een ‘tour’, een rondtocht. Eigenlijk loop je zowel in de groep, maar ook voor jezelf. Het is ook vooral een persoonlijke reis. Met vaak meditatieve momenten als je bijvoorbeeld een aantal uur naar een col of top aan het klimmen bent. Stapje voor stapje. Met jezelf.

De omgeving van de bergen, groots, onverzettelijk, imposant, heeft een bijzondere uitwerking. De schoonheid is overweldigend, het gevoel van nederigheid in deze imposante omgeving is helend.

Wat voor vrouwen gaan er mee en wat is hun motivatie?

Vier dingen zijn belangrijk voor wie mee wil:

  • je moet borstkanker hebben gehad
  • je moet je aangetrokken voelen tot de bergen, wandelen en inspanning, een huttentocht
  • je moet fysiek in staat zijn om deze flinke tocht te lopen
  • je moet er zin in hebben om dit met lotgenoten te doen

Je hoeft niet vrij te zijn van ziekte om mee te kunnen gaan. Er lopen ook vrouwen mee met uitzaaiingen. Die voelen zich net zo goed survivors.

(Voor alle instapvoorwaarden kijk op Ga je mee?)

Ieder heeft zo haar eigen motivatie. Een deelneemster in 2007 formuleerde het zo: “Met deze reis wil ik vieren dat ik kanker heb overleefd. Ik kijk er naar uit om nieuwe toppen te bereiken die mij vertrouwen in de toekomst en in mijn eigen mogelijkheden zullen geven!” En een deelneemster in 2009 zei: “Dit wil ik gewoon doen, nu ik, het lijkt me heerlijk!”

En, kwamen hun verwachtingen uit?

Tot nu toe zijn de ervaringen bijzonder positief. Het is vooral een positieve reis. Het is fijn dat we allemaal dezelfde achtergrond hebben (ja echt fijn!), want daar hoeven we het eigenlijk niet meer over te hebben. We hoeven niks uit te leggen aan elkaar. En je hoeft je ook niet sterker of zwakker voor te doen dan hoe het is. Iedereen zit in hetzelfde schuitje en dat is heel puur en verfrissend. Bovendien schept het een basis en vertrouwen.

Dankzij de positieve motivatie van de vrouwen die meegaan is het vooral een reis gericht op het nu en de toekomst en mogelijkheden. Heel treffend is de uitspraak van een deelneemster uit 2009: "Bovenop de Col stond ik in tranen. Nooit voor mogelijk gehouden dat ik hiertoe in staat was, wat voelde ik me sterk!"

Ook de zorg voor elkaar tijdens de reis is bijzonder. We stemmen heel goed met elkaar af wie er voor wie is, wie met elkaar loopt, hoe het met iedereen gaat, wat er dwars zit, wat nodig is, etcetera, etcetera.

En wat brengen de tochten jou?

Mij brengen de tochten het geluk en de kracht die andere vrouwen (her)vinden. Ik vind het zo fijn om daar aan bij te dragen en om dit geluk bij deze vrouwen te zien. Daarnaast is het ook een heerlijke positieve week, vol energie, goeie gesprekken, warmte, liefde en aandacht voor elkaar. Dingen die mij daadwerkelijk raken en waar het mij om te doen is.

Tot slot is daar mijn liefde voor de bergen, het is voor mij een eindeloze inspiratiebron.