Eerdere tochten‎ > ‎

Tocht 2014 Val Pellice

Van 27 juni t/m 2 juli 2014 bedwongen we met een groep van 7 Survivors weer nieuwe toppen in het gebied van Vale Pellice. 
Dit gebied ligt ruim een uur ten westen van Turijn, dicht tegen de Franse grens aan. 
In de Pellice vallei maakten we een rondwandeling van hut naar hut met onze eigen bagage op de rug mee. 

Ina van Loon, deelneemster aan de reis schreef onderstaand verslag. 

 

Vrijdag

Voor een paar zuiderlingen begint de reis met een vroege vlucht vanuit Brussel, de rest vertrekt vanuit Amsterdam met tussenstop naar Turijn. Daar staat een busje klaar dat ons naar de eerste  hut brengt. De reis van zo’n 50 km eindigt via een smalle bergweg van ca. 9 km bij de eerste hut, Rifugio Barbarra. Deze hut (rifugio) ligt in een schitterende vallei op 1753 m hoogte. Reuze genieten van het uitzicht en onze eerste wandeling gemaakt.

Zaterdag

Via een oude weg gaan we naar de volgende hut, een klim en afdaling van 600 m. Helaas lopen we in de wolken en is het uitzicht vandaag beperkt. Hierdoor merken we wel de vele bloemen op die er staan.

We lopen langs hellingen waar soms nog 1 ½ meter sneeuw ligt. Op de top staat een rifugio die deze dag voor het eerst dit jaar open is. De eigenaar maakt voor ons heerlijke koffie en laat ons het uitzicht op een foto zien!

Tijdens een schitterende afdaling komen we langs een botanische tuin waar we even zonder rugzak onder een zwak zonnetje kunnen rondwandelen. In de volgende hut Rifugio Jervis is het een gezellige drukte van veel Italianen die het weekeinde in de bergen doorbrengen.

Zondag

Er is slecht weer voorspeld. Toch gaan we vol goede moed in de regen op pad. We zijn nog niet ver als drie oudere Italiaanse heren ons begeleiden op de berg naar de volgende hut. Voor een paar van ons een behoorlijke beklimming van ruim 600 meter, voor deze heren een  zondag-wandeling met paraplu. Onderweg maken de heren voor ons zelfs een dam met stenen in het snelstromende water zodat we kunnen oversteken.

Af en toe is het heel steil, maar goed te doen. We komen in de leuke gezellige Rifugio Granero. Deze is omgeven door sneeuw, de kachel brandt en de geur van gnocchi komt ons tegemoet. We nemen afscheid van onze Italiaanse begeleiders die dezelfde route terug gaan na een heerlijke lunch.

Na een middag relaxen luisteren we tijdens de maaltijd naar het voetballen op  radio 1 en we winnen ook nog!

Maandag

Door een probleem met de knie van een van onze deelnemers besluiten we gezamenlijk de route aan te passen. In plaats van een rustdag gevolgd door een wandeldag met een steile afdaling naar de eerste hut kiezen we voor een makkelijkere afdaling naar de vorige hut en dan de wandeling naar de eerste hut.

Een deel van de groep beklimt eerst nog de col Manzo. Na de lunch dalen ze ook af.

Het is een schitterende dag. We zien gemzen, steenbokken en zeer veel bloemen op de terugweg. Bij aankomst in Rifugio Jervis genieten we van een drankje op het terras.

             
Rifugio Willy Jervis (1732 m)          Vallei van de rivier Pellice                Rifugio Granero (2377 m)                Lago Lungo nabij Rifugio Granero      

Dinsdag

Vandaag gaan we weer naar Rifugio Barbara. Degenen die iets minder snel gaan, lopen heerlijk in eigen tempo over een breed pad. De rest gaat via een smal paadje de berg op. Onderweg komen we elkaar herhaaldelijk tegen. Afdalend door restjes sneeuw en mooie natuur komen we weer in het schitterende dal met onze eerste hut.

We zijn nu officieel survivors! Dit wordt gevierd met champagne met daarbij heerlijke stukken kaas van de plaatselijke kaasboer en Italiaanse worst.

Net als alle andere avonden eten we een heerlijke Italiaanse maaltijd. We beginnen met anti-pasta gevolgd door soep en/of pasta. Daarna een gerecht met vlees,  kip of omelet met groente. En dan nog een toetje, eigengebakken taart of een panna cotta! Dit gaan we echt missen.

Woensdag

De laatste dag gaan een aantal dames nog richting col Manzol, een zeer steile beklimming in af en toe een wolk of mist. Daarna rugzakken inpakken en een laatste verfrissende douche nemen.

Voor onze lunch met verse forel houdt een survivor een speech voor Wien en Saskia en bieden we hen een kado aan.

We nemen afscheid van de vriendelijk mensen die hier werken en gaan met onze chauffeur weer naar Turijn Airport. Hier moeten we afscheid nemen van de dames die naar Amsterdam vliegen. Wij volgen later naar Brussel.

Een raar idee dat na intensief samenzijn we weer onze eigen weg gaan.

Het waren maar vijf dagen maar saamhorigheid en sfeer voor 10! 


De tocht 2014 
 


Comments