2 november 2004
 


"Een volk dat voor tirannen zwicht"
Allen, die hier tesamen zijn,
de levenden, de doden,
de handbreed, die ons scheidt, is klein,
wij zijn tesamen ontboden
voor het gericht ...

Gedenk de liefste, die hier ligt,
de broeder, vrind of vader,
maar gun Uw ogen wijder zicht,
aanzie het land en alle mens tegader,
hoor dit bericht:

Wij staan tesaam voor het gericht
voor goed of kwaad te kiezen,
een volk dat voor tirannen zwicht,
zal meer dan lijf en goed verliezen,
dan dooft het licht.


(H.M. van Randwijk, 1906-1966)





Maar wat is nou die heilstaat,
Als er muren omheen staan?
Als je bang bent, voorzichtig met je mening moet omgaan?
Ach, wat is nou die heilstaat, zeg mij wat is ie waard,
Wanneer iemand die afwijkt voor gek wordt verklaard?







Allah weet het beter


(voorwoord)

Het grootste raadsel in dit leven is natuurlijk welke milieuambtenaar de volgende keer door Volkert in de rug wordt geschoten. Maar afgezien daarvan, waarom deze bundel?
Nou ja, ik kan het voorschot gebruiken, en persoonlijk heb ik er altijd aardigheid in gehad om terug te lezen wat me toen en toen beroerde, en waarom. Als stukjesschrijver ben ik overal weggestuurd, ontslagen of zo gecensureerd dat het maar beter was de eer aan mezelf te houden.
Dat begon eigenlijk al bij Het Parool, mijn eerste werkgever in de journalistiek. Sytze van der Zee, hoofdredacteur, zag er niets in dat ik bijdragen beeindigde met: 'Er wordt te weinig overleden' - en dat de persoon over wie dit werd geschreven, Joris Ivens, een uur voordat de krant met mijn hartenwens zou uitkomen, inderdaad zijn laatste adem uitblies.
'Sytze, dit is toch voorbeeldige timing!?'
Van der Zee: 'Wij maken een krant! Wat moet ik nou met jou?!'
Gelukkig kwam er een boycot van de filmladder door de penoze van distributeur Max van Praag (UIP) en dat scheelde de krant vele tonnetjes, zodat Van der Zee het excuus had iedere belediging in mijn volgende bijdrage aan het adres van de bioscoopboeren met een rooie streep te schrappen. Wat moet je dan nog als eenvoudig waarnemer?
Later kwam HP/de Tijd, en vooral de abjecte domkop Bert Vuijsje, die er werkelijk alles aan deed om mijn stukjes zo snel mogelijk te verwijderen. Van der Zee was naief, maar daarom nog niet gemeen. Maar geen treuriger bezinksel uit de riolen van de middelmaat dan Vuijsje.
Ik heb zo'n tien jaar her en der stukjes geschreven, maar uiteindelijk kon ik nergens meer een regelmatige bijdrage kwijt. Te grote bek gehad; eigen schuld, dikke bult. Maar op de dag dat ik dit schrijf is toch weer een stukje van mijn hand verschenen, voor de meer dan driehonderdduizend lezers van Metro. Zou u het hebben geplaatst?
Er zullen altijd lezers zijn die met hun advocaat dreigen of op mijn ontslag aandringen bij de hoofdredacteur, en wie ben ik om dat niet leuk te vinden? Maar het gekke is: verantwoordelijke functionarissen met het rode potlood in de weer zien om jouw opvattinkjes te censureren - 'aan te passen' zoals zulks dan heet -, dat went nooit.
Een van de zegeningen van internet is dat een eigen website door niemand aan banden kan worden gelegd. Toen ik begon aan De Gezonde Roker (www.theovangogh.nl), werd ik alom meewarig aangekeken en had ook zelf geen flauw idee of het iets zou worden.
Vijf jaar later lezen meer dan twintigduizend mensen wekelijks mijn stukje en mag ik een zegen wezen voor velen. Burgemeester Deetman van Den Haag stuurde rechercheurs naar Maastricht om een 17-jarige jongen te arresteren die mij (zonder bronvermelding) had geciteerd van mijn site [over onze koningin] - majesteitsschennis -, en liet de belediger van Trix een nacht in de cel zitten.
Onze autoriteiten hebben het maar druk.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom ik-zei-de-gek toen niet werd opgepakt, maar naar verluidt voorzag de wakkere burgervader in dat geval 'een hoop gedonder'. God zegene de koningin.
Toen ik, om commentaar gevraagd, op de begrafenis van Fortuyn antwoordde: 'Meneer Melkert is nu in competitie met een lijk, en dat is toch weer 's wat anders dan zo'n Haagse SM-kelder!', kon NOVA mijn uitspraak natuurlijk niet uitzenden, want volgens Willem Lust van de Gedachtenpolitie was zulks 'gevaarlijk'.
Nu vraag ik je toch!
Sinds die politieke moord, die werd ingegeven door de Paarse hetze jegens de Goddelijke Kale en - achteraf bezien - een compliment verdient voor de efficientie waarmee de Volkerts van deze wereld werden opgehitst, heb ik geen poging meer ondernomen om bij de reguliere kranten of weekbladen aan de bak te komen.
Het leek me vechten tegen de bierkaai, want in Nederland neemt geen officier van justitie de moeite om de daders van een aanslag op Janmaat te achterhalen, maar dient een Van Gogh natuurlijk jarenlang te worden achtervolgd door het Openbaar Ministerie en de zogeheten anti-discriminatiemeldpunten.
Als 'rechts' ervaren ketters zijn nu eenmaal vogelvrij, en voor wie de moeite neemt, is het interessant de oproepen te lezen om mijn persoontje het zwijgen op te leggen - trouw afgedrukt in de ingezonden brievenrubriek van de De Gezonde Roker. Ze zijn doortrokken van het morele gelijk dat sinds de jaren zestig iedere discussie over de achterlijkheid van de islam onmogelijk maakt, en ze verduisteren de notie dat iedere burger er volgens de Grondwet een afwijkende mening op zou mogen nahouden.
Zo betaamt het scherpslijpers onder een politiek correcte tirannie, en zij worden daarin braaf gesteund door kranten en televisie.
Wie het succes van Fortuyn wil begrijpen, verdiepe zich in de zelfcensuur die in de Nederlandse media al jaren wordt gebezigd. Het fanatisme en de gelovigheid waarmee andersdenkenden worden achtervolgd door de schippers zonder God van de progressieve gemeente, doen soms je ogen knipperen.
Je mag in Nederland niet zeggen dat mevrouw Singh Varma met een andere huidskleur wegens oplichting naar de gevangenis zou zijn doorverwezen. Je mag in Nederland niet zeggen dat de fanatieke vleugel van de islam onze vrijheden bedreigt. Je mag in Nederland niet zeggen dat de moordenaar van Fortuyn gedaan heeft wat grote denkers als meneer De Graaff (D66) vroegen. En dat Van der G. daarom vrijgesproken diende te worden op grond van het ongeschreven gewoonterecht voor tirannenmoordenaars.
Toen De Graaff - inmiddels minister om nog eens te onderstrepen dat het gepeupel van Fortuyn niet genoeg kan worden vernederd - de suggestie wekte dat 'de professor' kleine meisjes in een veewagon wilde stoppen, verklaarde ik op tv: 'Meneer De Graaf zou het lijk van Anne Frank nog neuken als hij daar een Kamerzetel aan overhield', en had de grootste moeite mijn knipoog op het scherm te krijgen.
Twee maanden voor die fatale 6de mei vroeg ik me op de site af waarom Pim nog niet was neergeschoten. Lezers vroegen me oprecht of ik wel goed bij mijn hoofd was, 'want zoiets zal in Nederland nooit gebeuren!'
Right.

Dit boekje heet Allah weet het beter omdat het mijn donkerbruine vermoeden is dat de nieuwe Middeleeuwen van Mekka op uitbreken staan. En omdat ik me als professioneel ongelovige bijzonder onveilig voel in een geestelijk klimaat dat wordt gedomineerd door ambitieuze burgemeesters die gezellig bezig zijn 'de boel bij elkaar te houden', terwijl Marokkaanse jongelui op 4 mei met grafkransen voetballen, en zijzelf met het verkeerde moskeebestuur aan tafel zitten.
Sinds 11 september, u weet wel, zijn de messen geslepen en marcheert de Vijfde Colonne van de geitenneukers betrekkelijk ongehinderd voorwaarts. Ik kan er ook niet meer van maken. Wij leven in een nachtmerrie van goede bedoelingen en verkeerd begrepen idealisme. Ik ben te oud om nog maar Amerika te emigreren, dat lichtend baken in een steeds duisterder wereld.
Maar wat kun je in Nederland anders doen dan de samenzwering van politiek correcte politici met die onderwereld van vrouwenhatende imams, Marokkaanse potenrammers, anti-Amerika-hetzers en nog zo wat met verbazing gade te slaan? Je mag in Nederland Femke Halsema (Groen Links) op tv niet feliciteren met de geslaagde aanslag van 6 mei, op straffe van 'hoogst onfatsoenlijk' te worden bevonden en als dorpsgek aan de kaak gesteld. Laten we het vooral gezellig houden. Maar mijn probleem is: ik zie de gezelligheid niet.

Ik heb mijn stukjes niet per onderwerp gerangschikt, omdat overdaad vermoedelijk schaadt en het leuker is om gedoe over politiek te zien afgewisseld met beschouwingen van persoonlijke aard. Zoals daar zijn: een Top Tien van de dames in mijn leven, gedonder met de omroep, In Memoriams van mensen die ik bijzonder vond (zoals Robbert Wijsmuller en Boudewijn Buch) en vingeroefeningen om de verveling te verdrijven.
De correspondentie met de hoofdstedelijke PvdA en het troetelallochtoontje Fatima Elatik over de bedreigingen die opvoering van het toneelstuk Aisja onmogelijk maakten - een pluim op de hoed van de multiculturele terreurcommando's en een uitroepteken achter de vrije samenleving die een groot denker als Rob Oudkerk voorstaat - is in zijn geheel afgedrukt omdat het boeiend blijft al die laffe uitvluchten en schijnredeneringen nog eens na te lezen. Let vooral op de aanvankelijke arrogantie van dat gansje Fatima en haar gedreig met processen en beschuldigingen, als zou ik mevrouw hebben 'gestalkt'. Elatik gaat het heel ver brengen in de PvdA.
Allah weet 't beter en daarom trekt mijn site lezers.
Zoals Fortuyn niet om zeep is geholpen door 1 gek, maar door een samenzwering van schuimbekkende politici die zich in hun macht bedreigd zagen, in gedeelde verontwaardiging met hun lakeien, handjeklap spelende Feldwebels van de Gedachtenpolitie als Willem Lust, een grote denker als H.J.A. Hofland, die niet voor niets in de jaren zeventig al Russische dissidenten als 'CIA-agenten' bestempelde... zo mag ik niet het patent op De Waarheid opeisen. Ik schrijf wat ik denk en denk wat ik schrijf. Minder mag van een columnist niet worden verlangd.
Een en ander teruglezend vervult het gebodene me niet met trots. Ik lijd aan de ziekte van het bijvoeglijk naamwoord en ben meestal veel te mild, zoals bijvoorbeeld in het stukje dat de morgen na de moord op Fortuyn verscheen, toen ik even verdrietig als verbijsterd was. Ik was te naief om in te zien hoe groot de, met een fraaie Duitse uitdrukking, klammheimliche Freude bij zijn tegenstanders toen al was. Vieze flikker.

Het is altijd leuk om H.J.A. Hofland na diens schandelijke aantijgingen aan het adres van Fortuyn ('kwibus', 'fascist'), een koekje van eigen deeg te bereiden. Maar uit bevoegde bron bereikt mij thans het bericht dat meneer niet 'te kort' was om naar het Oostfront te worden uitgezonden, en zich als zestienjarige niet heeft aangemeld.
Ik had zulks dus niet mogen opschrijven, maar deed het lekker toch. Want op die morgen na de moord realiseerde ik me pas goed hoe gemeen de hetze was die juist in NRC Handelsblad tegen Fortuyn is gevoerd. En ook: waarom zou een politieke moord eigenlijk niet met allerhande drogredeneringen worden gesanctioneerd door het denkend deel der natie?
Op die vraag heb ik in mijn onschuld nooit het antwoord kunnen bedenken.

Als ik aan 6 mei denk, valt me vooral te binnen dat er iemand was die achter de dierenliefhebber aanrende en aan wie we dus die hele bespottelijke vertoning van draaiende rechters en een Mickey Mouse-vonnis van elf jaar hebben te danken, in wat genoemd wordt 'onze rechtsstaat'. Hans Smolders is zijn naam en hij kreeg - uiteraard - geen lintje, want de koningin had nu eenmaal liever gezien dat deze moordenaar vrijuit was gegaan. Aan hem draag ik dit boekje met een knipoog op.

Amsterdam, 3 oktober 2003
Theo van Gogh