Van een klassiek parcours...
Heel haar leven lang is Shirine al bezig met muziek. Als haar moeder hoort hoe Shirine als vijfjarige deuntjes uitvindt op haar speelgoedinstrumenten, besluit ze de proef op de som te nemen: ze haalt een ‘echte’ piano in huis. En ja hoor, het duurt niet lang of Shirine maakt haar eerste liedjes op de toetsen. Nog voor ze noten kan lezen. Wat volgt is echter het klassieke parcours. Zo speelt ze vanaf haar zevende levensjaar op klassieke pianoconcours en droomt als tiener van een carrière als klassiek pianiste.Het lot beslist er echter anders over. Op haar vijftiende blijkt de groei van haar vingers te hebben geleden onder het vele pianospelen en vertelt de dokter haar onomwonden dat ze hiervan maar beter haar beroep niet maakt. Een groot drama voor de gepassioneerde pianiste…

...naar songwriting
De muziek laat haar echter nooit los en naast klassieke muziek legt Shirine zich meer en meer toe op haar eerste liefde, liedjesschrijven. Ze ontdekt al snel dat ze haar gedachten en gevoelens kan omzetten in muziek. Het helpt haar de puberjaren door. Ook als volwassene blijft muziek voor Shirine een manier om haar levenslessen muzikaal tot uiting te brengen. Na een moeilijke periode van ziekte besluit ze eindelijk haar droom waar te maken: haar muziek volledig tot uiting kunnen laten komen met een professioneel arrangement. Dramatische strijkers, pompende beats, warme backings,… Haar klassieke achtergrond laat zich daarbij uiteraard voelen. De eerste single is intussen een feit. Het toepasselijke ‘I believe’ vertelt hoe ze -wat er ook gebeurt- altijd weer op haar pootjes terechtkomt, dankzij eindeloos veel veerkracht en een onwrikbaar geloof. Of hoe er in de wanhoop altijd ook hoop verscholen zit.

Een hart onder de riem...
Maar lang niet alle songs die Shirine schrijft zijn autobiografisch. Ook andermans verhalen, momentopnames en indrukken zet ze graag om in tekst en melodie. Op die manier hoopt Shirine met muziek als universele taal herkenning bij haar luisteraars op te roepen. Vreugde, ontgoocheling, boosheid, gemis, liefde… het is niemand vreemd. Als ze er bovendien in slaagt een pleister op de zere wonde te schenken aan degene die het nodig heeft, is ze helemaal geslaagd in haar opzet…