'....In het eerste ochtendlicht, nog voor zonsopkomst, staan mijn goede vriend M. en ik nietsvermoedend tussen de eeuwenoude Standing Stones van Callanish. De oostelijke hemel wordt steeds lichter en roze-oranjeachtiger, het is helemaal stil, het waait niet, de grond is een beetje bevroren en ondanks dat we druk aan het fotograferen zijn, genieten we erg van het vredige en rustige ochtendsfeertje.

Opeens gaat er ergens een hekje knarsend open en zien we twee figuren onze kant op komen. Aha, waarschijnlijk zijn dit ook fotografen, kunstschilders of natuurliefhebbers. De eerste man heeft een groenfluwelen jasje aan en een gitaar in zijn hand. De ander heeft zwarte kleren en een zwarte tas, en is een regelrechte indiaan. Ik kijk eens opzij naar M. en zie dat hij net zo verbaasd kijkt als ik.

De man met de gitaar gaat vlak bij de stenen zitten en begint luidkeels en onverstaanbaar te zingen. De rustige ochtend heeft toch een iets ander karakter gekregen, maar iedereen moet van dit soort plaatsen genieten zoals hij wil. Intussen doen M. en ik pogingen om de foto's precies te maken op de momenten dat de indiaan, die inmiddels rondjes om de steencirkel wandelt, net áchter een van de stenen loopt. Dat lukt aardig, totdat onze groenfluwelen vriend besluit dat het tijd wordt om de gitaar aan de kant te leggen en met zijn kameraad mee rondjes te gaan lopen.

Even later - de mannen hebben nu allerlei attributen uitgestald, midden tussen de enorme stenen- komt er een heel klein felrood randje van de zon boven de horizon. De groene man grijpt een hoorn en verwelkomt het zonlicht met hoorngeschal. Hierna begint er een aantal rustiger rituelen waardoor we tijd krijgen om nog wat mooie plaatjes te schieten. M. en ik hebben nogal wat vreemde dingen meegemaakt, maar dit was toch wel een héél merkwaardige ochtend...'                                uit: 'Schotland en de Hebriden' - Rutger Hiemstra 2007

 

23 november 2007 - Twee dagen geleden zijn we aangekomen in Glasgow, en met een gehuurde auto zijn we door prachtige roodbruine landschappen naar het eiland Skye gereden. Onderweg zagen we overal mooi gelegen witte huisjes, meren, schapen en grote rotsblokken.

Op het kaartje hier heb ik de Hebriden even met rood omcirkeld. Eigenlijk zijn dit zelfs de 'Outer Hebrides', en worden Skye en nog een paar andere eilanden de 'Inner Hebrides' genoemd.              (Bron kaart: Google Maps)

 

 

 

Dit is al de tweede keer dat we in Schotland zijn, de vorige keer was in 2002, in februari. Nu is het dus eind november, en zoals gebruikelijk hebben we alle goed bedoelde waarschuwingen over slecht weer en onderkoeling in de wind geslagen. We hebben een tent mee en gaan er van uit dat het weer op de Hebriden ongeveer hetzelfde zal zijn als in Nederland.

Het Schotse landschap is in elk geval duidelijk niet hetzelfde als dat in Nederland.

 

M. probeert hier in de regen een foto van de rotsen te maken. De wazige vlek in het midden komt door een regendruppel op mijn eigen lens; een mooi toevallig effectje.

Ook op deze tocht hebben we weer een heleboel doelen: natuurlijk het maken van zoveel mogelijk mooie foto's, het maken van tekeningen en/of schilderijen en het vinden van 'wildlife' zoals bijvoorbeeld edelherten, zeehonden, otters, zeearenden of andere mooie vogels. Ook hopen we eindelijk een maaltje mosselen uit zee te halen om die ter plekke te koken en op te eten.

De eerste nacht hadden we de auto geparkeerd in de haven van Elgol, op Skye, en we zaten te overleggen: moesten we de tent in de regen opzetten, of toch gewoon in de auto slapen? We kozen voor het laatste. Slaapt misschien minder comfortabel, maar je bent 's morgens tenminste geen tijd kwijt aan het inpakken van een natte tent: even tandenpoetsen en de rugleuning van je stoel omhoogdraaien, en je bent weer klaar om verder te gaan.

Het slapen in de auto bleek redelijk te gaan, hoewel het wel vrij koud werd. Na een mooie en goed benutte ochtend in Elgol zijn we verder gereden over Skye, tot we bij de boot naar de Hebriden kwamen.

 We moesten een uurtje op de veerboot wachten. Die tijd heb ik besteed aan het maken van een klein schilderijtje met mijn schilderkist, hoewel het slechts een paar graden boven nul was, met zo nu en dan een hagelbui! Op de foto's hieronder zie je me bezig, op het middelste plaatje kun je zelfs de hagel zien liggen.

Snel in de auto nog even de laatste details toevoegen voordat de veerboot er is.

 

 
Een kort filmpje van het schilderen in de Schotse buitenlucht.

 

Gezellig kletsen tijdens de overtocht? Geen tijd voor. Eerst de foto's kijken en wissen wat niet goed genoeg is.

 

Uitzicht vanaf de veerboot - stormachtig weer op 'THE MINCH' tussen Skye en de Hebriden.

Door de windkracht 8 of 9 werd het een vrij ruig overtochtje over 'The Minch'. Ik zag dat M. na een tijdje een beetje bleekjes werd door het voortdurende schommelen (in combinatie met het het grote bord patat met chickencurry dat hij net had verorberd).

 

Klik op het pijltje linksonder om een kort filmpje van de bootreis te zien.

 
 

Na twee uur varen kwamen we dan eindelijk op de Hebriden - het einde van Europa! Het was een uurtje of 17:00 toen we aankwamen en dus al lang weer donker. Die avond zijn we alvast naar Callenish gereden om foto's te gaan maken van de duizenden jaren oude Standing Stones. Omdat de temperatuur rond het vriespunt lag, hadden we veel kleren aangetrokken en een heel regenpak, waarna we rond middernacht aan de slag gegaan zijn.

M. en ik 's nachts, toen we al erg veel foto's in de vrieskou gemaakt hadden, bij maan- en flitslicht.

Na deze nachtelijke fotosessie zijn we toch maar weer in de auto gaan slapen - we moesten de volgende ochtend namelijk zo snel mogelijk weer klaar zijn om de stenen in het ochtendlicht vast te leggen.

Een nogal slaperig schaap vlakbij de 'Callanish Standing Stones'.

 

 

Een stukje uit mijn reisverslag.

 

Na het maken van een heleboel foto's -en onze ontmoeting met een indiaan en zijn kameraad, zie helemaal bovenaan - zijn we verder naar het noorden gereden. Wat is er veel moois te zien op deze Britse eilanden!

 

Dit is nou precies het soort landschap dat ik zeer mooi vind.

 

Een schaap in het ochtendzonlicht.

 

Ook op de Hebriden moeten hazewindhonden uitgelaten worden.

 

 

Een wandeling tussen de rotsen aan de kust - veel mooier kan het leven niet worden.

Na een hele poos rijden met ontelbare fotostops kwamen we op het noordelijkste puntje: 'The Butt of Lewis', waar we de auto geparkeerd hebben onder de vuurtoren. Omdat het nog steeds stormde waren we 's nachts soms bang dat we langzaam maar zeker richting de kliffen en de zee geschoven zouden worden, maar behalve een erg schuddende auto gebeurde er niet veel, en we bleken 's ochtends nog gewoon op dezelfde plek te staan.

 

 Onze auto bij de vuurtoren.

 Na een paar broodjes met bananen waren we weer klaar voor een dagje rondrijden. De eerste twintig minuten moesten we de ventilator zo hard mogelijk zetten om alle condens op de ramen te laten verdampen.

 

Raven op paaltjes.

 

Ik zag dit hondje in de verte aan komen lopen en ben snel uit de auto gesprongen om een aantal foto's te maken. Na enige aarzeling durfde ze het toch aan om me voorbij te rennen.

 

 

 
Hier wat  'onderweg in Schotland'-beelden.  Zet het geluid er bij aan om het weerbericht niet te missen!

 

 

Een prachtige rode schuur, helemaal van verroeste golfplaten. Het rode hek rechts was natuurlijk een aparte foto waard - en kwam op misschien wel mijn mooiste foto van deze vakantie:

 

 

In de verte knalden enorme golven tegen de rotsen. Rond drie uur 's middags begon het zonlicht heel mooi gekleurd te worden.  Als de zon dan door een regenbui heen scheen, kreeg je dit soort vreemde, roze regen:

 

's Avonds zijn we naar Huisinis gereden, een klein plaatsje (zes huizen) aan het eind van een 30 km. lang doodlopend weggetje. Daar hebben we de auto boven een prachtig maanverlicht strand geparkeerd, in de auto nog een bodempje whisky gedronken - we waren tenslotte in Schotland - en wederom in de auto geslapen. Onderweg daarheen reden we trouwens nog bijna tegen een enorm edelhert aan! Dat hert stond vlak naast het kleine weggetje, als M. z'n raampje naar beneden had gedraaid had hij het gewei kunnen vastpakken. Direct de auto in z'n achteruit gezet en teruggereden natuurlijk, onze fototoesstellen op 'extra harde flits' gezet en geprobeerd om het hert op de plaat te krijgen.

 

Het edelhert in kwestie.

 

 

De gehuurde Skoda in het maanlicht met het sterrenbeeld Orion in de verte.

 

Vlak voor we gingen slapen ben ik nog even in het felle maanlicht, in mijn eentje het grote, witblauwe en helemaal lege strand opgewandeld - een overweldigende ervaring! Eerlijk gezegd was het best eng, 's nachts middenop zo'n enorm leeg vlak te staan.

Na een prima nacht zijn we de volgende ochtend dit doodlopende weggetje uiteraard teruggereden, op zoek naar herten. Op ongeveer dezelfde plek liepen er weer een paar, dit keer verder van de weg af. M. schroefde zijn telelens op z'n camera en ging ze besluipen. M. zou deze tocht overigens nog heel wat meer dieren gaan besluipen - straks nog een aantal foto's daarvan.

 Ook hier: oppassen voor overstekende kinderen!

 

Het doel voor deze dag was om op tijd in Leverburgh te zijn. Daar vertrok de boot naar het zuidelijke deel van de Hebriden: North - en South Uist. Het was nog helemaal niet zo gemakkelijk om daar op tijd te komen, temeer doordat we de allerkleinste weggetjes langs wilden gaan. Op de een of andere manier heb je het idee dat het landschap langs de kleinere weggetjes mooier moet zijn dan langs de grote weg - wat in Schotland helemaal niet zo is. Het stoppen is echter wel veel makkelijker als je niet op een doorgaande weg met veel verkeer zit. En wij moeten er nogal eens uit om een foto te maken, zoals gezegd. Bijvoorbeeld van het geverfde schaap hieronder:

 

 

Een snel kopje koffie tussen het werk door.

 

M. bezig met zijn favoriete hobby: het met zijn camera besluipen van dieren.

 

Enthousiaste schaapherdershonden.

 

 Bochtige weg op Harris. Mocht je ooit van plan zijn om naar de Hebriden te gaan, neem er dan dit weggetje: van Tarbert naar Leverburgh via Geocrab. Echt een geweldig mooi 'achtbaanweggetje' door prachtige kustlandschappen, langs haventjes en kleine huisjes.

 

 

 

 

 

 

Deze schapen renden hard voor ons uit, alsof ze de veerboot per sé moesten halen.

 

Bij de haven vonden we een krabverwerkend fabriekje - met grote bakken met enorme krabben! Ook op de rotsen onder de fabriek lagen veel krabbenschilden en -scharen, waar ik natuurlijk behoorlijk wat van meegenomen heb. Moet je zien hoe groot die schaar is van die krab hierboven!

 

Gelukkig haalden we de boot. Op de 1.5 uur durende overtocht - M. stond de hele tijd in de koude wind op het dek; hij is altijd nog een stuk fanatieker dan ik - zagen we nog een zeehond! Aangekomen op North Uist zijn we eerst maar eens in een pub/hotel/restaurant gaan zitten om wat te eten en de reisverslagen bij te werken. En alle fototoestelbatterijen op te laden. 

 

 

Een tekening uit mijn reisverslag.

 

's Avonds laat zijn we weer in de auto gestapt, en het leek ons een goed idee om urenlang over de smalle weggetjes door de heidevelden te gaan rijden, met de ramen helemaal naar beneden en de fototoestellen weer op 'extra harde flits'. Het bleek namelijk dat er een heleboel vogels vlak voor de auto opvlogen. Zo zagen we een houtsnip, een velduil, scholeksters en kieviten. Waar we eigenlijk naar op zoek waren, was een 'Grouse', zo'n soort patrijs die je altijd ziet op het etiket van de 'Famous Grouse' whisky:

Hierboven wat resultaten van onze nachtelijke flitstocht over de hei. Bovenaan twee keer een snip en een kievit, onderaan inderdaad twee Grouses, en een velduil. Die laatste bleef minutenlang zitten in het licht van de koplampen. Toen we genoeg foto's gemaakt hadden van dit mooie beest, zei ik tegen M.:"Let op, ik ren er heen en flits hem recht voor z'n hoofd". Dat leek M. ook een prima plan. Ik gooide de autodeur open, rende eruit -de uil vloog intussen direct weg- flitste er nog een keer hopeloos naast en stapte tegelijk met één voet diep in het water van een verborgen slootje. 

 

De volgende dag hebben we veel vogels gezocht en gefotografeerd, hierboven zie je M. een sneeuwgors voorzichtig benaderen. Ik geloof dat hij daar een aardig mooie foto van gemaakt heeft. Ook hebben we een lange wandeling langs de kust gemaakt, waarbij we zelfs een dode papegaaiduiker vonden.

 

 

Echt SCHOTSE Schotse hooglanders.

 

Even verderop: twee paardjes op een klein weggetje. 

 

Aan het eind van de middag kwamen we toevallig bij een stukje kust waar een grote, kapotte steiger in zee stond. Er zaten een heleboel mosselen aan het hout vast! Met heel weinig moeite hebben we een stapeltje mosselen uit het water gehaald, die gekookt (eigenlijk vond ik dat wel sneu voor die beesten, maar ze waren vast op slag dood toen we ze ineens in kokend water gooiden) en opgegeten! Smaakte heerlijk, zelfs zonder kruiden of dipsaus.

 

 
Een kort filmpje van onze mosselmaaltijd.
 

Behalve de otters en de zeearenden hebben we toch wel een groot deel van het Schotse wildlife weten te vinden.  Op de een van de deze laatste dagen kwamen we ook nog bij een groepje zeehonden dat rustig bleef liggen voor een paar mooie foto's:

 

 

Dit waren eigenlijk alweer de laatste dagen op de de Hebriden. Op de terugweg hebben we op Skye nog de Talisker whiskystokerij bezocht, erg leuk om eens te bekijken hoe al die machines en ketels en whiskyvaten er in het echt uit zien. Het plan was eigenlijk ook het eiland Islay nog te bezoeken, waar natuurlijk de allerlekkerste rokerige, turfachtige whisky vandaan komt, maar we vonden de Hebriden zo mooi dat we Islay wel een andere keer doen.

 

 

 Een stukje Schotse weersvoorspelling, dit zagen we bij een winkeltje op de terugweg.

  

We verheugden ons erg op de laatste nacht in een hostel in Glasgow: na zeven nachten redelijk oncomfortabel in de vochtige, koude auto te hebben geslapen, weer eens een echt, plat bed! Toen we bij het hostel kwamen bleek dat ze op de allerhoogste verdieping, helemaal achterin, nog nét twee slaapplaatsen hadden, op een kamer met 7 stapelbedden. Wat was namelijk het geval: de Glasgow Celtics speelden een belangrijke wedstrijd in de stad, het hele hostel zat dus vol met bierdrinkende Schotse hooligans, waarvan 12 op onze slaapkamer... niet zoveel geslapen, die nacht.

Het was weer een schitterende tocht! Mocht je dus ooit die kant op gaan en hou je van mooie rotslandschappen, haventjes, schapen, natuur en whisky, dan kan ik je garanderen dat je op de Hebriden een geweldige tijd gaat beleven!