चांगदेव पासष्टी


 

 

 चांगदेवपासष्टी

 

स्वस्ति श्री वटेशु । जो लपोनि जगदाभासु ।

दावी मग ग्रासु । प्रगटला करी ॥ १ ॥

प्रगटे तंव तंव न दिसे । लपे तंव तंव आभासे ।

प्रगट ना लपाला असे । न खोमता जो ॥ २ ॥

बहु जन्व जंव होये । तंव तंव कांहींच न होये ।

कांहीं नहोनि आहे । अवघाचि जो ॥ ३ ॥

सोनें सोनेपणा उणे । न येतांचि झालें लेणें ।

तेंवि न वेंचतां जग होणे । अंगें जया ॥ ४ ॥

कल्लोळकंचुक । न फेडितां उघडें उदक ।

ते न्वी जगेंसी सम्यक् । स्वरूप जो ॥ ५ ॥

परमाणूचिया मांदिया । पृथ्वीपणें न वचेचि वायां ।

तेंवी विश्वस्फूर्तिं इया । झांकवेना जो ॥ ६ ॥

कळांचेनि पांघुरणें । चंद्रमा हरपों नेणें ।

कां वन्ही दीपपणें । आन नोहे ॥७ ॥

म्हणोनि अविद्यानिमित्तें । दृश्य द्रष्टत्व वर्ते ।

तें मी नेणें आ‍इते । ऐसेंचि असे ॥ ८ ॥

जेंवी नाममात्र लुगडें । येहवीं सुतचि तें उघडें ।

कां माती मृद्भांडें । जयापरी ॥ ९ ॥

तेंवी द्रष्टा दृश्य दशे । अतीत द्‍ई~ण्मात्र जें असे ।

तेंचि द्रष्टादृश्यमिसें । केवळ होय ॥ १० ॥

अलंकार येणें नामें । असिजे निखिल हेमें ।

नाना अवयवसंभ्रमें । अवयविया जेंवी ॥ ११ ॥

तेंवी शिवोनि पृथीवरी । भासती पदार्थांचिया परी ।

प्रकाशे ते एकसरी । संवित्ति हे ॥ १२ ॥

नाहीं तें चित्र दाविती । परि असे केवळ भिंती ।

प्रकाशे ते संवित्ति । जगदाकारें ॥ १३ ॥

बांधयाचिया मोडी । बांधा नहोनि गुळाचि गोडी ।

तयापरि जगपरवडी । संवित्ति जाण ॥ १४ ॥

घडियेचेंइ आकारें । प्रकाशिजे जेवीं अंबरें ।

तेंवी विश्वस्फुर्तिं स्फुरें । स्फुर्तिचि हे ॥ १५ ॥

न लिंपतां सुखदुःख । येणें आकारें क्षोभोनि नावेक ।

होय आपणिया सन्मुख । आपणचि जो ॥ १६ ॥

तया नांव दृश्याचें होणें । संवित्ति दृष्ट्टत्वा आणिजे जेणें ।

बिंबा बिंबत्व जालेपणें । प्रतिबिंबाचेनि ॥ १७ ॥

तेंवी आपणचि आपुला पिटीं । आपणया दृश्य दावित उठी ।

दृष्टादृश्यदर्शन त्रिपुटी । मांडें तें हे ॥ १८ ॥

सुताचिये गुंजे । आंतबाहेर नाहीं दुजें ।

तेवी तीनपणेविण जाणिजे । त्रिपुटि हें ॥ १९ ॥

न्य्सधें मुख जैसें देखिजतसें दर्पणमिसें ।

वायांचि देखणें ऐसें । गमों लागे ॥ २० ॥

तैसें न वचतां भेदा । संवित्ति गमे त्रिधा ।

हेचि जाणे प्रसिद्धा । उपपत्ति इया ॥ २१ ॥

दृश्याचा जो उभारा । तेंचि द्रष्ट्रत्व होये संसारा ।

या दोहींमाजिला अंतरा । दृष्टं पंगु होय ॥ २२ ॥

दृश्य जेधवां नाहीं । तेधवां दृष्ट घे‍ऊनि असे का‍ई ? ।

आणि दृश्येंविण कांहीं । दृष्ट्रत्व होणें । २३ ॥

म्हणोनि दृश्याचे जालेंपणें । दृष्टि द्रष्ट्रत्व होणें ।

पुढती तें गेलिया जाणें । तैसेचि दोन्ही ॥ २४ ॥

एवं एकचि झालीं ती होती । तिन्ही गेलिया एकचि व्यक्ति ।

तरी तिन्ही भ्रांति । एकपण साच ॥ २५ ॥

दर्पणाचिया आधि शेखीं । मुख असतचि असे मुखीं ।

माजीं दर्पण अवलोकीं । आन कांहीं होये ? ॥ २६ ॥

पुढें देखिजे तेणे बगे । देखतें ऐसें गमों लागे ।

परी दृष्टीतें वा‍उगें । झकवित असे ॥ २७ ॥

म्हणोनि दृश्याचिये वेळे । दृश्यद्रष्ट्टत्वावेगळें ।

वस्तुमात्र निहाळे । आपणापाशीं ॥ २८ ॥

वाद्यजातेविण ध्वनी । काष्ट्जातेविण वन्ही ।

तैसें विशेष ग्रासूनी । स्वयेंचि असे ॥ २९ ॥

जें म्हणतां नये कांहीं । जाणो नये कैसेही ।

असतचि असे पाही । असणें जया ॥ ३० ॥

आपुलिया बुबुळा । दृष्टि असोनि अखम डोळा ।

तैसा आत्मज्ञानीं दुबळा । ज्ञानरूप जो ॥ ३१ ॥

जें जाणणेंचि कीं ठा‍ईं । नेणणें कीर नाहीं ।

परि जाणणें म्हणोनियांही । जाणणें कैंचें ॥ ३२ ॥

यालागीं मौनेंचि बोलिजे । कांहीं नहोनि सर्व हो‍ईजे ।

नव्हतां लाहिजे । कांहीच नाहीं ॥ ३३ ॥

नाना बोधाचिये सोयरिके । साचपण जेणें एके ।

नाना कल्लोळमाळिके । पाणि जेंवि ॥ ३४ ॥

जें देखिजतेविण । एकलें देखतेंपण ।

हें असो आपणीया आपण । आपणचि जें ॥ ३५ ॥

जें कोणाचे नव्हतेनि असणें । जें कोणाचे नव्हतां दिसणें ।

कोणाचें नव्हतां भोगणें । केवळ जो ॥ ३६ ॥

तया पुत्र तूं वटेश्वराचा । रवा जैसा कापुराचा ।

चांगया मज तुज आपणयाचा । बोल ऐके ॥ ३७ ॥

ज्ञानदेव म्हणे । तुज माझा बोल ऐकणें ।

ते तळहाता तळीं मिठी देणें । जयापरि । ३८ ॥

बोलेंचि बोल ऐकिजे । स्वादेंचि स्वाद चाखिजे ।

कां उजिवडे देखिजे । उजिडा जेंवि ॥ ३९ ॥

सोनिया वरकल सोनें जैसा । कां मुख मुखा हो आरिसा ।

मज तुज संवाद तैसा । चक्रपाणि ॥ ४० ॥

गोडिये परस्परें आवडी । घेतां काय न माये तोंडी ।

आम्हां परस्परें आवडी । तो पाडु असे ॥ ४१ ॥

सखया तुझेनि उद्देशें । भेटावया जीव उल्हासे ।

कीं सिद्धभेटी विसकुसे । ऐशिया बिहे ॥ ४२ ॥

भेवों पाहे तुझें दर्शन । तंव रूपा येनों पाहे मन ।

तेथें दर्शना होय अवजतन । ऐसें गमों लागे ॥ ४३ ॥

कांहीं करी बोले कल्पी । कां न करी न बोले न कल्पी ।

ये दोन्ही तुझ्या स्वरूपीं । न घेति उमसू ॥ ४४ ॥

चांगया ! टुझेनि नांवे । करणें न करणें न व्हावें ।

हें काय म्हणों परि न धरवे । मीपण हें ॥ ४५ ॥

लवण पाणियाचा थावो । माजि रिघोनि गेलें पाहो ।

तंव तेंचि नाहीं मा काय घेवो । माप जळा ॥ ४६ ॥

तैसें तुज आत्मयातें पाही । देखो गेलिया मीचि नाहीं ।

तेथें तून् कैचा का‍ई । कल्पावया जोगा ॥ ४७ ॥

जो जागोनि नीद देखे । तो देखणेपणा जेंवि मुके ।

तेंवि तूंतें देखोनि मी थाके । कांहीं नहोनि ॥ ४८ ॥

अंधाराचे ठा‍ईं । सूर्यप्रकाश तंव नाहीं ।

परी मी आहें हें कांहीं । नवचेचि जेंवि ॥ ४९ ॥

तेंवि तूंतें मी गिवसी । तेथें तूंपण मीपणेंसी ।

उखते पडे ग्रासीं । भेटीचि उरे ॥ ५० ॥

डोळ्याचे भूमिके । डोळा चित्र होय कौतुकें ।

आणि तेणेंचि तो देखे । न डंडळितां ॥ ५१ ॥

तैसी उपजतां गोष्टी । न फुटतां दृष्टि ।

मीतूंवीण भेटी । माझी तुझी ॥ ५२ ॥

आतां मी तूं या उपाधी । ग्रासूनि भेटी नुसधी ।

ते भोगिली अनुवादीं । घोळघोळू ॥ ५३ ॥

रूपतियाचेनि मिसें । रूचितें जेविजे जैसें ।

कां दर्पणव्याजें दिसे । देखतें जेंवि ॥ ५४ ॥

तैसी अप्रमेयें प्रमेयें भरलीं । मौनाचीं अक्षरें भली ।

रचोनि गोष्टी केली । मेळियेचि ॥ ५५ ॥

इयेचें करुनि व्याज । तूं आपणयातें बुझ ।

दीप दीपपणें पाहे निज । आपुलें जैसें ॥ ५६ ॥

तैसी केलिया गोठी । तया उघडिजे दृष्टी ।

आपणिया आपण भेटी । आपणामाजी ॥ ५७ ॥

जालिया प्रळयीं एकार्णव । अपार पाणियाची धांव ।

गिळी आपुला उगव । तैसें करी ॥ ५८ ॥

ज्ञानदेव म्हणे नामरूपें । विण तुझें साच आहे आपणपें ।

तें स्वानंदजीवनपे । सुखिया हो‍ई ॥ ५९ ॥

चांगया पुढत पुढती । घरा आलिया ज्ञानसंपत्ति ।

वेद्यवेदकत्वही अतीतीं । पदीं बैसें ॥ ६० ॥

चांगदेवा तुझेनि व्याजें । मा‍उलिया श्रीनिवृत्तिराजे ।

स्वानुभव रसाळ खाजें । दिधलें लोभें ॥ ६१ ॥

एवं ज्ञानदेव चक्रपाणी ऐसे । दोन्ही डोळस आरिसे ।

परस्पर पाहतां कैसें । मुकले भेदा ॥ ६२ ॥

तियेपरि जो इया । दर्पण करील ओंविया ।

तो आत्मा‍एवढिया । मिळेल सुखा ॥ ६३ ॥

नाहीं तेंचि काय नेणों असें । दिसें तेंचि कैसें नेणों दिसे ।

असें तेंचि नेणों आपैसे । तें कीं हो‍इहे ॥ ६४ ॥

निदेपरौते निदैजणें । जागृति गिळोनि जागणें ।

केलें तैसें जुंफणें । ज्ञानदेवो म्हणे ॥ ६५ ॥

******