ความเป็นมา

click to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoom
click to zoomclick to zoomclick to zoomhttps://sites.google.com/site/rungsirasite2011/phaph-si-si-kha-si-swyclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoom
click to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomclick to zoomhttps://sites.google.com/site/rungsirasite2011/kael-l-xrihttps://sites.google.com/site/rungsirasite2011/kael-l-xriclick to zoom
โปรดอย่าปฏิเสธความไม่มี เพียงเพราะใจยังมิอาจมองเห็น
สถานที่ตั้ง  : ชุมชนแออัดทางความคิด ในห้วงภวังค์, บางกอก   จำนวนเข้าชมเวปไซต์ต้นแบบ : 1.5 ล้านเพจวิว ธค.54
เริ่มเมื่อ     : วันจันทร์ที่ ๒๗ กรกฏาคม พุทธศักราช ๒๕๕๒ *๑๕๘+      E-mail   : rungsira@windowslive.com 
Line3.gif

   


ผมเริ่มอัพเวปไซต์นี้ เมื่อวันจันทร์ที่ ๒๗ กรกฏาคม พุทธศักราช ๒๕๕๒

ก่อนหน้านั้นบันทึกบทความทั้งร้อยแก้ว และร้อยกรอง ที่เขียนในเวปบอร์ดประชาไท นับแต่ก่อนการรัฐประหาร
๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ ประมาณ ๑ ปี  ลงในบลอค Rungsira.Spaces.Live.com และแยกงานเขียนเกี่ยวกับ
อาวุธยุทโธปกรณ์ บทความทางทหาร ลงในบลอค Rungsira-Milicorp.Spaces.Live.com อีกทั้ง บันทึก
ข้อมูลข่าวความจริง กรณี พันธมิตรเสื้อเหลืองบุกยึดรัฐสภา ๗ ตุลาคม ๒๕๕๑  และ  เมษาเลือด ๒๕๕๒ 
ลงที่ บลอคข่าวภาพ Rungsira-News Blogspot  ซึ่งถูกบล๊อคระงับไม่ให้บุคคลทั่วไปเข้าดูจากผู้ให้บริการ
โดยไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด  

จึงได้มาสร้างเวปไซต์นี้ เพื่อรวบรวมชิ้นงานของตัวเองแยกไว้เป็นหมวดหมู่ ให้มันสะหนานกว่าเก่าซะเลย
งานเขียนและบทกลอนทั้งหลายทั้งสิ้น ผมเริ่มเขียนโดยได้แรงบันดาลใจ จาก เหตุการณ์ ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙

การรัฐประหารปล้นบ้านเมืองซ้ำซากมิรู้จักจบสิ้น
ระยำตำบอนกันแบบหน้าไม่อาย เป็นความบัดซบแห่งยุคสมัย

ตัวอักษรทั้งสิ้น กลั่นกรอง ออกมาจาก สั่งสมแห่งความชิงชัง มิได้ เป็นมืออาชีพแต่อย่างใด รู้สำนึกเจียมเนื้อ
เจียมตัว และบอกตัวเองเสมอ หาเคยวาดหวังความโด่งดังแต่ประการใดไม่

   "การต่อสู้ครั้งนี้ ผมปรารถนาว่าในวันข้างหน้า ลูกของผมและลูกของลูก จะเป็น อิสระชน
     เป็น ฅนไทเสรี ที่ยืนมั่นคงบนสองเท้าอย่างเต็มภาคภูมิ สง่าผ่าเผยที่จะปกป้องสิทธิความ
     เป็นฅนของตนและผู้อื่น ยืนหยัดในความถูกต้องชอบธรรม เพื่อจรรโลงสังคมส่วนรวมให้
     มีความสันติ สงบ ผาสุก แบ่งปันทรัพยาการความอุดมสมบูรณ์อย่างทั่วถึงเสมอภาค และ
     มีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางให้พัฒนาเดินหน้าไป ของชุมชนส่วนรวมแห่งมนุษยชาติ"
                    
ข้อหนึ่งเป็นประเด็นส่วนตัว ที่ ผมค่อนข้างเก็บตัวมิดชิดในมุมมืด หลีกเลี่ยงการออกสังคมถ้าเลี่ยงได้ อยากเป็น
แค่ชาวบ้านธรรมดาๆ  หากแต่ที่ต้องเขียนต้องทำทุกวันนี้เหตุเพียงว่า "รังเกียจความอยุติธรรมไม่เป็นธรรรม"
หวังถากถาง กาฝากเหลือบไร ที่เกาะกินประเทศนี้อยู่อย่างยาวนาน  แม้ด้วยเพียงแรงตัวอันน้อยนิด ประเทศไทย
ก็เป็นของผมเหมือนกันนี่หว่า     ยืนตัวงอมานานแล้ว อยากยืดตัวตรงเชิดหน้าหายใจอากาศที่สูงๆ ลึกๆ เต็มอิ่ม
อย่างชนชาติอื่นๆเขาบ้าง    อยากให้ลูกหลาน มี่ที่ยืนสบายๆไม่ต้องแก่งแย่งกันบ้าเลือดแบบพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย
หนะครับ แค่นี้จริงๆไม่หวังไรมาก  ... ให้ตายเถอะ โรบิน ... จบ


๗ มีนาคม ๒๕๕๓
รุ่งศิลา


 
 
  1.5 ล้านเพจวิว ธค.54
จำนวนเข้าชมนับจากเวปต้นแบบ

            web stats
   จำนวนเข้าชมเวปก๊อปี้ที่5