Vooruitblik‎ > ‎

Slow farming

De Rozenbotteltuin volgt zoveel mogelijk de principes van wat wij slow farming noemen. Wat is slow farming?

De tijd die het kost om het ecosysteem / de balans te verstoren is beduidend korter dan de tijd die het kost om de balans te herstellen. Op een tijdschaal van jaren gaat het dichtrijden van de bodem een factor drie sneller dan het openen van de bodem. Vooral als je bedenkt dat het openen van de bodem ook weer met tractie gepaard gaat dus weer bijdraagt aan het dichtrijden. Door mee te werken met de tijdschaal van het ecosysteem kan worden meegelift op de krachten van de natuur; door de tijdschaal in te korten gaat de natuur tegenwerken. Dit geldt voor bodem, vegetatie, landbouwhuisdieren, etc. Als je de tijdschaal van de koe wil versnellen, bijvoorbeeld door gebruik van hormonen of preventief gebruik van antibiotica, krijg je te maken met oppositie van het dier.

Moderne, fast landbouw is gestoeld op forceren, kneden van het ecosysteem richting versnelling, maximalisatie, substraat, loskoppeling (bv. van natuurlijk licht). In zekere zin is zelfs Koppert bezig met loskoppeling van gewas en omgeving, door het kunstmatig inplaatsen van geproduceerde ‘natuurlijke’ plaagvijanden of bestuivers. Anders dan de FAB-aanpak, waarbij de habitat voor natuurlijke plaagvijanden en bestuivers wordt verbeterd.

Weliswaar is er sprake van een revival van dit soort inzichten…..agro-ecologie, maar het gaat langzaam, te langzaam.

Maximalisatie wordt doorgaans gelegitimeerd met het wereldvoedselvraagstuk, maar het is de vraag hoe terecht dit is. Uitgaande van een bepaalde behoefte aan Kcal en eiwitten per persoon, zou je een maat kunnen geven aan de gevraagde opbrengst per hectare, niet in termen van kilo product maar in termen van voedingswaarde. Het gaat tenslotte niet om suikers sec, maar om nuttige, maatschappelijk verantwoorde voedingswaarde. Op basis daarvan zouden ook toeslagen te verantwoorden zijn, dus niet voor suikerbieten maar voor groenten en fruit.

 

Teelt Rosa Alpina: opbrengst per hectare: 1800 struiken/ha x 1,0 kg = 1.800 kg. Inhoudsstoffen/voedingswaarde:

.....

 

Voorts wordt ontwikkeling doorgaans uitgedrukt in opbrengst in kilo’s per hectare of per dier. Er wordt nauwelijks gekeken naar de opbrengst in waarde per hectare. Daarom is het ook zonderling dat een agrarisch bedrijf jaar in jaar uit door de financier in leven wordt gehouden omdat de technische resultaten (lees kilo’s per hectare of per dier) goed zijn maar de financiële resultaten (lees waardevermeerdering per hectare of per dier) slecht of zelfs negatief zijn.

Een melkveehouder kan jarenlang door produceren met een kostprijs van 38 cent per liter melk, terwijl de opbrengstprijs tussen de 35 en 40 cent fluctueert. In welke MKB sector is dat gebruikelijk? Continuïteit is belangrijker dan rendement, klinkt dan meestal als verklaring. Kostprijsverlaging is doorgaans het advies, vaak door de vaste kosten uit te smeren over een grotere veestapel (schaalvergroting); zelden wordt geadviseerd te zoeken naar waardevergroting.

Wat is slow farming? En is slow farming een begaanbaar pad? Slow farming stoelt niet op kostprijsverlaging sec, maar op kostprijsverlegging. De kosten moeten niet gaan zitten in maatregelen die de meewerkende kracht van de natuur ondermijnen, maar in maatregelen die mee-meanderen met de natuur. Slow farming is slow omdat het de tijd neemt die er voor staat. Kosten worden niet uitgesmeerd over een grotere veestapel of bedrijfsoppervlak, maar over een langere tijdshorizon. Vervanging wordt uitgesteld (ook van melkkoeien), ingrepen worden uitgesteld (zonder stinkende heelmeesters) naarmate het ecosysteem daar om vraagt.  De landbouw wordt niet in een kunstmatige vorm geforceerd, maar wordt als het ware losgelaten en begeleid i.p.v. beheerst.







Subpagina''s (1): Slow farming